Dag 622: Het Probleem met Schrijven naar Leven

Waarom is het dat dagelijks een blog schrijven soms zo moeilijk lijkt? Wat ik soms voorheb is dat er een idee in mijn geest opkomt dat ik 'niet weet waarover te schrijven' en 'geen onderwerp heb om over te schrijven'. Maar, wat ik heb ontdekt is dat wanneer ik dit denk dan kijk ik naar het 'schrijven' vanuit het startpunt van het 'wereld systeem', in de zin van dat in het wereldsysteem wordt alles bekritiseerd in termen van artikels die mensen schrijven of hoe mensen zichzelf uitdrukken. Alles is onderhevig aan kritiek van anderen en alles  of zo goed als alles staat ook in het teken van positieve kritiek krijgen van anderen - tenzij je uiteraard mensen om het één of andere doel opzettelijk wil uitdagen vanuit een politieke agenda.

In ons huidige systeem waarin alles rond geld draait, in de zin van dat de waarde van onze uitdrukking maar al te snel gedefinieerd wordt in en als hoeveel munt we eruit kunnen slaan en of het ons iets zal opleveren - en of, met andere woorden, de rest van de wereld positief zal reageren op onze uitdrukking en bereid zal zijn ons financiëel te ondersteunen vanuit die positieve waardering. Want, iedereen moet uiteraard eten, dus je kan het niemand kwalijk nemen om zijn of haar expressie om te zetten naar een economische waarde.

Het probleem hiervan - van ons bestaan in een systeem waarin onze overleving afhankelijk is van hoeveel we met onze uitdrukking waard zijn voor onze omgeving en waarin ons bestaan met andere woorden niet onvoorwaardelijk ondersteund wordt - is echter dat onze uitdrukking ook niet onvoorwaardelijk kan zijn en dat we zelfs niet kunnen conceptualiseren wat een 'onvoorwaardelijke uitdrukking' in feite wil zeggen, omdat we het immers zo gewoon zijn onszelf, ons bestaan en onze expressie in het teken te zetten van overleving en dus geld.

Het is dus een gewoonte om bijvoorbeeld in het benaderen van het schrijven van een blog, iets dat 'andere mensen' kunnen lezen, om dat schrijven te gaan bekijken vanuit het oogpunt van 'wat zullen mensen denken' en dus het oogpunt en de overweging van welke 'kritiek' ik zal krijgen op wat ik schrijf. En die overweging, die dan allerhande twijfels en onzekerheden activeert in de geest, staat eigenlijk op onderbewust niveau in het teken van geld en overleving en toont dus de mate aan waarin de geest geconditioneerd is om 'wie ik ben' en 'hoe ik mezelf uitdruk' in deze wereld automatisch te definieren in en als geld.

En, wat ik me gerealiseerd heb in het onderzoeken van deze ervaring van twijfel, angst en onzekerheid die naar boven komt in relatie tot het schrijven van mijn blog en het dus wagen van mezelf aan 'publieke expressie' - is dat waar ik in feite mee bezig ben is het onderdrukken van mijn 'natuurlijke expressie', in het teken van en vanuit het startpunt van zogezegde 'overleving'. En, wat er gebeurt als ik mezelf toesta mijn expressie te onderdrukken door naar die angsten, twijfels en onzekerheden te luisteren en bijvoorbeeld de beslissing te maken om toch maar geen blog te schrijven omdat ik schijnbaar 'niets heb om over te schrijven', is dat ik daarin de keuze maak om de wereld en het wereldsysteem zoals het op dit moment bestaat te ondersteunen in de plaats van op te staan in mezelf en in deze wereld als een stem van verandering.

Omdat, om een stem van verandering te zijn en als het ware te staan in deze wereld als een pillaar en baken van verandering, moet ik mezelf uitdrukken vanuit het startpunt van verandering en niet vanuit het startpunt van het aanvaarden van deze wereld zoals ze nu is. Mezelf bijvoorbeeld laten beinvloeden door angst, onzekerheid en twijfel verbonden met angst van kritiek van andere mensen, is het aanvaarden van deze wereld zoals ze op dit moment bestaat, omdat ik in mijn geest waarde hecht aan de 'kritiek van anderen' en dus daarin ook waarde hecht aan de idee en het geloof dat wie ik ben en hoe ik besta volledig in het teken staat van geld.

De sleutel tot onvoorwaardelijke zelf-uitdrukking  Is dus het doorbreken van die automatische en voorgeprogrammeerde angsten en onzekerheden die afkomstig zijn vanuit een innerlijke en onbewuste aanvaarding dat deze wereld een plek is waarin echte, natuurlijke expressie onderdrukt moet worden en dat ons bestaan als mens in het teken staat van het manipuleren en bespelen van de mensen om ons heen  in het teken van geld en overleving.

Dag 515: Wat is Leven in Oprechtheid? - Als ik Zelf-Onoprecht ben, Dan ben ik Makkelijk te Bespelen

Dag 515: Wat is Leven in Oprechtheid?

Als ik Zelf-Onoprecht ben, Dan ben ik Makkelijk te Bespelen

In Dag 514 was ik begonnen met het proces  van het onderzoeken hoe ik het principe van Zelf-Oprechtheid op een praktische manier kan toepassen en leven. Hoe kan ik met andere woorden eerlijk en oprecht zijn met mezelf in relatie tot wie ik ben en wat mijn wereld en bestaan is.

Het voorbeeld dat ik had aangehaald was bijvoorbeeld hoe ik besefte dat, terwijl ik door de winkelstraten van mijn stad wandel, ik mezelf in mijn gevoelens laat bespelen door wat ik zie met mijn ogen, zoals al de 'positieve indrukken' die winkels en winkeliers maken specifiek om klanten te lokken - en hoe ik, in en als deze interne positieve ervaring mezelf in wezen voor de gek houdt omdat ik geloof in dit positieve uiterlijk en beeld dat de winkels en winkeliers mij presenteren, waarin ik bijvoorbeeld er niet bij stilsta in het moment dat ik positief reageer en dat ik mij misschien wel laat meevoeren door dat positieve gevoel om iets te kopen, dat al wat ik zie een leugen is --- vanuit het perspectief dat er een geheime agenda ligt achter de glimlach van de verkoopster en achter de schoongepoetste vensters en de felle kleuren en de manier waarop de winkels en de winkelstraten zijn ingericht en de woorden die op de reclameborden geprint staat.

Dat hele beeld 'IS' niet 'positief', het lijkt enkel zo, omdat achter dat 'positieve'/'aantrekkelijke' uiterlijk ligt:

• De manipulatie van de verkopers om de klant te bespelen om iets te kopen
• De angst van de verkoper om  geen geld te kunnen verdienen als hij de potentiele klanten die door de winkelstraten wandelen niet bespeelt
• Het verlangen van de verkoper om via het 'positieve' uiterlijk en de glimlach en de vriendelijkheid, de beleefdheid en de zoetgevooisde woorden geld te kunnen halen uit andere mensen en mensen hun geld doen besteden aan dingen die ze niet eens echt nodig hebben en waar ze later zelfs misschien spijt van zullen hebben dat ze het gekocht hebben
• …

Met andere woorden er ligt een heel andere realiteit achter het beeld dat ik zie. Een realiteit die ik op het eerste zicht nooit overwogen heb omdat ik mijn aandacht steeds plaatste in enkel mijn persoonlijke reacties en gevoelens op wat ik zie met mijn ogen - hetgeen iets is dat heel wat mensen duidelijk doen, anders zou deze manipulatie-tactiek in en van hoe mensen producten verkopen niet werken.

Ik bedoel, en de consequenties van deze 'goedgelovigheid' als het onoprecht zijn met mezelf, is dat ik in het voorbeeld dat ik hier besproken heb, dingen zal kopen en mensen zal volgen in hun raad en advies waar ik uiteindelijk spijt van zal krijgen wanneer het positieve gevoel plaatsmaakt voor een besef dat ik mijn geld gespendeerd heb aan een gevoel en niet aan iets dat werkelijk een bijdrage levert aan mijn leven. En dan zal ik uiteindelijk bijvoorbeeld kwaad worden op de verkopers en op het systeem omdat ze zogezegd niet oprecht zijn met mij en niet eerlijk zijn tegen mij.maar als ik werkelijk oprecht en eerlijk zou zijn met mezelf, dan zou ik precies zien wat er werkelijk gaande is achter het beeld dat ik zie met mijn ogen en dan zou ik mij niet zo makkelijk laten verleiden en misleiden in mijn gevoelens.

Wordt vervolgd in Dag 516

Dag 478: Wanneer Emoties Overweldigend Worden

Dit is een Verderzetting van "Dag 477: Hoe Bouw Ik Zelf een Emotionele Instorting Op?" - waarin ik had vastgesteld dat emotionele ervaringen van wanhoop, frustratie, kwaadheid en zelf-medelijden die op een bepaald punt opkomen in mezelf, een gevolg en resultaat zijn van een opbouwing van een spanning in mezelf door middel van de gedachten en gevoelens en emoties waarin ik doorgaans in participeer, die uiteindelijk tot een 'kookpunt' komen in mezelf waarop alles plots 'teveel' wordt en ik als het ware 'ineenstort' en alles opgeef.

Dus, uiteraard, om zo een emotionele ineenstorting te vermijden, moet ik in de eerste plaats mezelf ervan weerhouden om die spanning op te bouwen in mezelf --- en tot dat doel is het nodig om te onderzoeken waar, wanneer en hoe ik precies die spanning opbouw. Met andere woorden, welke gedachten zijn het die door mijn geest gaan en die gevoelens en emoties activeren in mezelf, die ik gedurende afzienbare tijd laat opbouwen in mezelf  door ze te aanvaarden als een deel van 'wie ik ben' in en als mezelf?

Als ik terugkijk naar het specifieke scenario dat ik onderzocht in mijn vorige blog, als de situatie waarin die specifieke emotionele ineenstorting naar boven kwam in mezelf - dan zie ik dat de spanning die ik aan het opbouwen was voordat die ineenstorting plaatsvond, er van de aard waren van bijvoorbeeld een angst van wat de mensen om mij heen denken van mij en meer specifiek een angst dat de mensen om mij heen om de één of andere reden 'niet tevreden zijn over mij' --- en dit, zoals ik had ingezien na nader onderzoek, was afkomstig vanuit het feit dat ik geen verantwoordelijkheid wil nemen voor mijn eigen leven en dat ik de mensen om mij heen wil manipuleren door hen 'tevreden te maken', om voor mij te zorgen en mij te ondersteunen --- omdat ik tijdens mijn kindertijd de idee en het geloof heb opgebouwd in mezelf dat als de mensen om mij heen tevreden zijn over mij, dat ze dan zullen zorgen voor mij en dat ik dan veilig ben en niet moet zorgen voor mezelf.

Ik bedoel, dit 'niet zorgen voor mezelf' is gebaseerd op een overlevingsangst en is in relatie tot het hebben en verkrijgen van voeding, onderdak en geld -- maar op andere vlakken geldt dit ook als een punt van een gebrek aan respect hebben voor mezelf en geen zorg dragen voor mezelf.

Ik zal bijvoorbeeld nooit wat ik persoonlijk leuk of aangenaam of onaangenaam vindt op de eerste plaats zetten, in de zin van dat ik vaak mijn eigen interne voorkeuren of uitdrukking zal onderdrukken om mezelf te kunnen aanpassen aan de voorkeuren of uitdrukking van anderen, teneinde die personen tevreden te maken door hen te geven wat het is dat ze willen.

Dit punt manifesteert zich ook in hoe ik in relatie sta tot mijn eigen lichaam, waarin ik bijvoorbeeld geen waarde hecht of aandacht besteed aan mijn eigen lichaam, omdat, wat in mijn geest op de eerste plaats komt, is 'andere mensen' en erachter komen wat het is dat zij willen en hoe zij zich voelen en wat zij denken over mij --- en in dat proces zie ik niet eens dat ik zelf besta, dat ik zelf Hier aanwezig ben in en als een Fysiek Lichaam -- en dus wordt dat lichaam Verwaarloosd.

Ik bedoel, ik heb al lang genoeg rond dit punt gecirkeld in mezelf - de zelf-onderdrukking, de angst om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, het manipuleren van de mensen om mij heen, en de energetische/emotionele spanning die ik daardoor opbouw in mezelf hetgeen dan uiteindelijk tot een emotionele instorting leidt. En nog steeds is dit punt niet bewogen in mezelf, het is duidelijk dat er iets is in mezelf dat ik nog niet in overweging genomen heb in relatie tot hoe dit punt bestaat in mezelf, als de oorzaak van waarom het is dat ik hierin nog niet veranderd ben en waarom het is dat ik dit patroon macht blijf geven over mijn bestaan.

Met andere woorden: Wat is het dat ik niet wil loslaten? Waarom is het dat ik blijf terugkeren naar een reactie-patroon dat duidelijk niet het beste is voor mezelf?  Waarom is het dat ik niet stabiel blijf in mezelf in relatie tot mijn interne en externe realiteit en specifiek in relatie tot de gedachten in mijn interne realiteit over hoe mijn externe realiteit op mij reageert?

Want, dit gebeurt niet zomaar in mezelf - ik Doe het gebeuren. Ik ben het startpunt van al wat er omgaat in mezelf dus ik kan niet zomaar beweren dat dit reactiepatroon macht heeft over mij of 'te sterk' is of op de één of andere manier invloed kan hebben over mij -- omdat, het is Mezelf, het bestaat in mezelf - dus, het feit dat ik het gevoel heb, en geloof dat het 'macht heeft over mij' en dat het 'mij kan beïnvloeden', duidt aan dat ik opzettelijk geen verantwoordelijkheid wil nemen voor een deel van mezelf en dat ik mezelf opzettelijk distancieer van een deel van mezelf in mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 479

Dag 448: Het Veranderen van een Emotionele Reactie van Verslagenheid - Stap 2

Dit is een Verderzetting van "Dag 447: Het Veranderen van Emotionele Reacties tijdens een Wedstrijd" waarin ik de tweede fase heb besproken en doorwandeld in mijn/het proces van het Veranderen van een Voorgeprogrammeerd Patroon van Gedachten en emotionele reacties dat mij in de weg stond en saboteerde in mijn ervaring en uitdrukking van mezelf in relatie tot mijn omgeving - met name een emotionele reactie waarin ik wil 'Opgeven' waar ik mee bezig ben, dat de kop opsteekt wanneer ik voor een uitdaging sta of bijvoorbeeld, hetgeen in mijn geval inhield dat ik een Squash-wedstrijd aan het spelen was tegen iemand en ik aan het verliezen was.

Ik bewandel dit proces van het veranderen van deze emotionele reactie en ervaring omdat ik zie en mij realiseer dat dit specifieke patroon dat ik in mijn geest heb toegestaan te bestaan niet het beste is voor mezelf omdat het mij saboteert in wie ik ben zowel vanbinnen als vanbuiten, in relatie tot mijn fysieke uitdrukking en hoe ik bijgevolg mijn fysieke wereld en realiteit stuur, bepaal en vormgeef via en aan de hand van hoe ik mezelf uitdruk. Dit door bijvoorbeeld fysiek dingen 'op te geven' vanaf het moment dat de specifieke gedachten en emotionele ervaringen van 'Opgeven' komen aanzetten in mezelf .
                                                                                                                                                              
In Dag 447 had ik beschreven hoe ik in mijn proces van het praktisch toepassen van Zelf-Vergeving de gedachten en emotionele reacties die opkwamen in mezelf in een moment waarin ik voor een uitdaging stond en het even moeilijk werd voor mij heb veranderd door middel van het toepassen van gesproken zelf-vergeving - waarin dan een specifieke dimensie van dit patroon zich openbaarde --- namelijk waarin ik aanvankelijk, wanneer ik voor een uitdaging sta, kwaad wordt op mezelf wanneer ik zie dat ik 'het niet kan', bijvoorbeeld wanneer ik tijdens een squash-wedstrijd tegen iemand een slag mis of verschillende slagen na elkaar of wanneer ik les krijg en ik zie dat ik de oefening niet makkelijk onder de knie krijg. Deze gedachte van 'ik kan het niet', gekoppeld aan een emotionele reactie/ervaring van Woede, is wat uiteindelijk leidt tot een emotionele en soms zelfs gedragsmatige reactie van Opgeven --- omdat ik de reactie van 'Opgeven' in mijn geest heb geprogrammeerd als een 'coping-mechanisme' voor de emotionele ervaring van Woede/kwaadheid en frustratie.

Vandaag tijdens de Squash les kreeg ik weer eens de kans om geconfronteerd te worden met dit patroon dat ik in mezelf heb toegestaan te bestaan omdat er een moment was waarin de leerkracht mij bij hem riep om mij een specifieke opslagtechniek aan te leren waarbij de bedoeling was dat ik mij een bepaalde lijn op de muur inbeeldde waar de bal op moest landen teneinde de bal helemaal vanachter op het veld te krijgen zodat de tegenpartij de opslag moeilijk kan terugspelen - omdat, hij zag dat er fouten waren in hoe ik mijn opslag deed. En terwijl ik daar stond op te slaan naar de leerkracht, en het maar niet juist kreeg op de manier die hij bedoelde - kwam ik op een bepaald punt in mijn gedachten tot de vaststelling dat 'ik dit niet kan' en dat 'ik het nooit zal kunnen' en dat het 'gewoonweg onmogelijk is', hetgeen dan een emotionele reactie activeerde in mezelf van verslagenheid en zelf-medelijden en frustratie. En in dat moment zei ik het ook tegen hem van "ik kan het gewoon niet - ik weet niet meer wat te doen", in die energetische lading van zelf-medelijden en frustratie.

En het is dan dat ik zag van 'ow shit - dit is pure manipulatie -- wat voor onaanvaardbare bullshit!' - omdat, ik bedoel, dat is wat ik eigenlijk aan het doen ben door mij zo uit te drukken, ik probeer hem te manipuleren om te kunnen krijgen wat het dan ook is dat ik wil -- want als ik kijk naar wat er achter die statement en ervaring ligt dan zie ik dat ik eigenlijk verwacht dat hij op de één of andere manier medelijden zal hebben met mij en dat hij 'zachtaardig' en lief zal zijn tegen mij. Omdat, waar ik eigenlijk op reageerde was de leerkracht die maar bleef zeggen van 'neen, zo niet' en mij bleef corrigeren bij al wat ik deed, en daar voelde ik mij slecht bij -- dus, door dan mezelf uit te drukken in die statement van verslagenheid van 'ik kan dit niet' en 'ik weet het niet meer', plaats ik mezelf opzettelijk in een slachtofferrol in een poging om in te spelen op zijn gevoelens van medelijden zodat hij in zijn geest zou denken van 'ocharme, ik ben veel te hard voor haar' en mij eerder complimentjes zal willen geven en dus 'zachter' zal willen zijn tegenover mij. Dat is dus Manipulatie met hoofdletter M en het is Onaanvaardbaar omdat: door mezelf opzettelijk in die emotionele slachtofferrol te plaatsen tegenover mijn omgeving laat ik eigenlijk zien aan de mensen om mij heen dat ik niet stabiel in mijn schoenen sta en dan zullen mensen ook minder respect gaan hebben voor mij -- dat zijn de consequenties van wat ik toesta te bestaan in mezelf, in mijn interne ervaring zowel als mijn externe uitdrukking.

En, ik ben dankbaar dat dit patroon naar boven is gekomen op zo een duidelijke manier omdat ik nu duidelijker kon zien wat het precies is dat ik eigenlijk aan het doen ben wanneer ik die statement maak van 'ik kan dit niet' - en dit is een punt dat ik heb geleerd in mijn proces tot dusver, is om, wanneer een specifieke reactie, patroon of gedachte of interne ervaring zich herhaalt nadat ik mezelf heb toegepast in mijn schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie en ik veronderstelde van 'ik ben veranderd' of 'ik heb dit patroon veranderd', om dan niet te gaan kwaad worden op mezelf of denken van 'ik heb gefaald' of mezelf te beoordelen, maar om eerder dat moment te zien als een teken dat ik gewoon bepaalde dimensies gemist heb in mijn proces, en dat dit niet wil zeggen dat ik 'gefaald' heb, het wil enkel zeggen dat ik dieper moet graven en verder moet doen in het veranderen van dit specifieke patroon -- en op die manier wordt dit proces van zelf-verandering ook veel aangenamer en leuker om te bewandelen.

In de volgende blog zal ik dus de stap van zelf-vergeving bewandelen en delen in mijn proces van het veranderen van deze emotionele ervaring van Opgeven, en dus van de 'gedrags-stoornis' van manipulatie en zelf-medelijden - zodat ik een stap verder ben in het loslaten en veranderen van dit patroon in mezelf dat mij mijn hele leven al in zijn greep gehad heeft en waardoor ik mij vaak heb gedragen op een manier die consequenties creëerde in mijn relaties met de mensen in mijn omgeving.

Dag 431: Is 'Intelligentie' Echt als het Verdedigd moet Worden?

Dit is een verderzetting van "Dag 430: Het Veranderen van een Angst-Reactie op het Krijgen van Kritiek - Evaluatie", waarin ik heb gekeken naar mijn proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie dat ik heb bewandeld met betrekking tot het veranderen van een angst reactie op het krijgen van kritiek --- om voor mezelf te toetsen en af te meten of ik die angst reactie daadwerkelijk heb veranderd door middel van de toepassing van schrijven, zelf vergeving en zelf-correctie.

En wat ik gevonden heb is dat er meer gewaarzijn was in relatie tot de emotionele ervaringen en gedachten en backchat die opkomt in mijn geest in zulk 'n situatie waarin ik kritiek krijg --- maar dat er nog steeds een emotionele reactie aanwezig is en dat er nog steeds specifieke gedachten opkomen waar ik emotioneel op reageer en dat ik dus niet grondig genoeg geweest ben in mijn proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie.

In het herbekijken van het moment waarin ik kritiek kreeg van iemand en van wat er omging in mijn geest, als het punt waarop ik nog reageerde met een emotionele ervaring van angst - zag ik dat ik een persoonlijkheidssysteem gecreëerd heb in mezelf waarin ik een idee/beeld van mezelf probeer te projecteren naar andere mensen toe, van 'ik ben intelligent' en 'ik weet wat ik doe' - dat als functie heeft om de mensen in mijn omgeving te manipuleren zodat ze mij aanvaarden als 'een volwaardig deel van de groep', zodat ik ondersteuning zal krijgen van de groep.

En dus wanneer ik kritiek krijg van iemand - gaat de gedachte door mijn geest dat die idee dat ik van mezelf wil overbrengen en projecteren in het gedrang wordt gebracht, en dat bijgevolg mijn overleving in de 'groep' in het gedrang wordt gebracht --- omdat mensen nu zien of denken dat ik 'dom' ben. En dus, in dat moment voel ik mij bedreigd in de idee dat ik heb opgebouwd over 'wie ik ben' in mijn geest -- als zijnde 'een intelligent persoon', een idee dat in functie van mijn overleving staat omdat ik het geloof in mijn geest heb gecreëerd dat ik aan andere mensen moet kunnen bewijzen en laten zien dat ik 'intelligent' ben om aanvaard te worden door hen en bijgevolg ondersteuning te krijgen van 'de groep'.

In mijn volgende blog zal ik dus zelf-vergeving toepassen in verband met dit punt van manipulatie en zelf-oneerlijkheid dat ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf in mijn relatie tegenover de mensen in mijn omgeving --- waarin ik enkel emotioneel reageer wanneer iemand mij kritiek geeft omdat ik een idee van mezelf in mijn geest probeer te beschermen en verdedigen - als de idee dat ik een 'intelligent' persoon ben en dat ik erkenning moet krijgen voor mijn 'intelligentie'.

Terwijl, wanneer ik eerlijk ben met mezelf over de eigenlijke waarachtigheid van deze idee in relatie tot wie ik eigenlijk echt werkelijk ben in en als mezelf --- dan zie en besef ik dat ik helemaal niet 'intelligent' ben, in de zin van dat mijn 'intelligentie' werkelijk niet verder strekt dan het beeld/idee dat ik van mezelf probeer te projecteren naar de buitenwereld toe --- mijn zogezegde 'intelligentie' is met andere woorden niets meer of minder dan een leugen, een illusie, een beeld - en niet een echte levende toepassing van wie ik werkelijk ben in en als mezelf. En daarom reageer ik zo emotioneel wanneer ik denk dat iemand mijn 'intelligentie' in vraag stelt, omdat die intelligentie in wezen niet echt bestaat in en als mezelf -- waardoor ik het dus moet 'verdedigen' via bijvoorbeeld emotionele reacties en backchat en redeneringen in mijn geest.


Wordt vervolgd in Dag 432

Dag 411: Hoe kan Manipulatie een Uitdrukking zijn die het Beste is voor Allen?

Dit is een verderzetting van "Dag 410: Het Verleden is een Leugen"


Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik mezelf in een emotionele reactie zie gaan van te willen ineenstorten en huilen als een reactie op de ervaring van een conflict tussen machteloosheid en frustratie in mezelf - dan stop ik en ik adem - en ik zie, besef en realiseer mij dat deze reactie een manipulatie techniek is die ik tijdens mijn kindertijd in mezelf ontwikkeld heb, uit angst van de kwaadheid van de mensen om mij heen wanneer en als ik iets niet zou kunnen

waarin ik zie, besef en begrijp dat ik mezelf, door te participeren en mezelf uit te drukken in en als die manipulatie, onderdruk en limiteer en minder/kleiner maak dan wie/wat ik eigenlijk ben --- omdat ik mezelf in en als die manipulatie heb aanvaard als een slachtoffer van de mensen om mij heen, net zoals ik mezelf als kind het slachtoffer voelde van mijn ouders/leerkrachten en de volwassenen om mij heen -- en dat dus, als ik mezelf toesta mezelf te definieren in en als die manipulatie, dat ik dan het verleden met/in mezelf blijf meedragen en mezelf blijf verminderen in en als mezelf net zoals ik mij vroeger 'minderwaardig' voelde tegenover mijn ouders/leerkrachten/volwassenen

waarin  ik zie, besef en begrijp - dat ik nooit werkelijk minderwaardig geweest ben tegenover mijn ouders/leerkrachten/volwassenen - en dat die ervaring van minderwaardigheid een voorgeprogrammeerde, voorspelbare ervaring is die in elk kind geprogrammeerd wordt via het schoolsysteem en het familie-systeem in deze wereld, en dat ervoor zorgt dat kinderen zich onderwerpen aan al de systemen in deze wereld en bijgevolg zullen leven en bestaan in deze wereld als exacte kopiëen van hun ouders en grootouders en dus nooit zullen opstaan om het systeem te veranderen

ik zie, besef en begrijp hoe ik mezelf opzettelijk aan het limiteren en onderdrukken ben door mezelf te definieren in en als emotioneel geladen herinneringen/momenten uit het verleden waarin ik reageerde op de angst die ik voelde in mezelf in relatie tot mensen in mijn omgeving en door mezelf uit te drukken in en als het mechanisme van manipulatie in en als mezelf door bvb te beginnen huilen als reactie op een angst in mezelf, waarin ik probeer om opzettelijk in te spelen op de emoties van mensen om mij heen --- omdat ik daarin een statement maak dat ik geloof dat de ervaring van minderwaardigheid is wie ik werkelijk ben

ik zie, besef en begrijp dat ik niet minderwaardig ben aan de mensen om mij heen en dat de ervaring van minderwaardigheid eerder een gevolg was van voorgeprogrammeerde factoren tijdens de kindertijd die de illusie/idee creëren dat het kind 'minder' is dan de volwassene

waarin, ik mezelf tot doel stel om op te staan in en als mezelf en in en als deze wereld en realiteit als een zelf-verantwoordelijk levend wezen, in en als het besef dat ik één en gelijk ben met elk ander mens --- door een proces van zelf-correctie te bewandelen waarin ik de emotionele en mentale brainwashing van het verleden corrigeer en mezelf herstel als een stabiel levend wezen dat staat/bestaat als een punt van onvoorwaardelijke ondersteuning --- als het levende voorbeeld van hoe een volwassen mens werkelijk zou moeten bestaan, op een manier die het beste is voor al het leven hier op aarde, als een stabiel, consistent en betrouwbaar wezen dat niet bestuurd wordt door persoonlijke gevoelens of emotionele reacties, maar dat zichzelf bestuurt en dirigeert

ik stel mezelf tot doel om manipulatie in en als mezelf te corrigeren tot een expressie/uitdrukking van mezelf die geen reactie is op voorgeprogrammeerde emotionele ervaringen en in functie bestaat van persoonlijke overleving/zelfbehoud - maar die eerder een uitdrukking is in/van mezelf van een geven om al wat bestaat als mezelf, waarin ik de verantwoordelijkheid op mij neem om al wat bestaat in en als mijn omgeving, te sturen, besturen en begeleiden vanuit en op basis van inzicht in en begrip van hoe alles bestaat, werkt en functioneert - om een bestaan te creëeren dat het beste is voor allen als mezelf

Dag 410: Het Verleden is een Illusie

Dit is een vervolg van "Dag 409: Hoe het Verleden het Heden bepaalt"

"En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden."

Zelf Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de plotse emotionele reactie van beginnen te huilen omdat ik iets niet kan - in werkelijkheid een 'overblijfsel' is van mijn kindertijd, als herinneringen die ik heb laten integreren en programmeren in mezelf en waarin ik mezelf heb gedefinieerd - waarin ik de uitdrukking van 'huilen' gebruikte om de mensen in mijn omgeving te manipuleren in hoe zij zichzelf uitdrukken tegenover mij omdat ik angst had dat zij kwaad zouden worden op mij --- in de plaats van in te zien dat deze emotionele reactie en uitdrukking niet is wie ik werkelijk ben omdat het gebaseerd is op een specifieke interpretatie en perceptie van de realiteit tijdens mijn kindertijd, waarin ik geloofde dat de mensen om mij heen 'meer' en 'machtiger' en 'sterker' en 'groter'/'beter' waren dan ikzelf --- en dat, de realiteit van mezelf is dat ik evenwaardig en één en gelijk ben met al de zogezegde 'volwassenen' om mij heen, en dat zij dus geen macht hebben over mij met hoe ze al dan niet denken over en/of reageren op mij

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de manipulatie techniek van 'beginnen huilen' wanneer ik iets niet kan - als een reactie op de angst dat andere mensen zullen kwaad worden op mij, en dat dus specifieke herinneringen uit mijn kindertijd zich zullen herhalen --- in de plaats van in te zien dat de ervaring van mezelf tijdens mijn kindertijd, als 'inferieur' tegenover de mensen/volwassenen om mij heen, was een voorgeprogrammeerde ervaring die een gevolg/consequentie is van hoe ouders/volwassenen hun fysieke en mentale macht die ze hebben over kinderen misbruiken om slaven te kunnen hebben, in en als een persoonlijk verlangen naar een gevoel van superioriteit - en dat ik die manipulatie techniek van beginnen huilen wanneer ik iets niet kan om opzettelijk in te spelen op de medelijden van de mensen om mij heen, heb ontwikkeld als een 'overlevings-mechanisme', dat een reactie was op en een gevolg van de ervaring van inferioriteit die ik in mezelf had aanvaard als 'wie ik ben' in relatie tot en tegenover 'de volwassenen' in mijn wereld/omgeving, hetgeen in de eerste plaats een leugen was

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat manipulatie technieken zoals beginnen huilen wanneer ik iets niet kan in de hoop dat andere mensen niet kwaad zullen worden op mij maar eerder medelijden zullen hebben met mij - in mij bestaan omdat, toen ik een kind was, hielden de volwassenen in mijn omgeving die verantwoordelijk waren voor mij, geen rekening met wie ik eigenlijk ben in wat ik doe, met mijn fysieke beperkingen als kind en welke ondersteuning ik eigenlijk nodig heb als levend wezen in deze wereld --- waardoor ik allerlei 'overlevingsmechanismen' heb ontwikkeld die op zich niets te maken hebben met een fysieke overleving, maar eerder een 'mentale' overleving is, in een wereld en omgeving die niet werkelijk gaf om wie ik ben als een fysiek levend wezen en hoe ik besta in en als de fysieke realiteit van mezelf, waarin ik dus die 'mentale spelletjes' moest spelen teneinde van mijn omgeving gedaan te krijgen wat ik wilde en dus mezelf te kunnen beschermen -- en dat daardoor dus die manipulatie technieken niet zijn wie ik werkelijk ben in eenheid en gelijkheid met alle wezens om mij heen



ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de manipulatie techniek van beginnen huilen wanneer ik als kind iets niet kon, teneinde in te spelen op de medelijden van de mensen in mijn omgeving en hun reactie van kwaadheid te vermijden/ontwijken --- een voorgeprogrammeerde reactie was in en als de geest - die gebaseerd is op een ervaring van overlevingsangst als een reactie op de kwaadheid die ik ervoer van de volwassenen/mensen in mijn omgeving --- en dus niet een expressie/uitdrukking is van mezelf als wie ik werkelijk ben als het leven zelf in eenheid en gelijkheid


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'manipulatie' te beoordelen als een 'negatieve eigenschap' - in de plaats van in te zien dat die manipulatie nodig was tijdens mijn kindertijd om mezelf veilig en beschermd te houden, in relatie tot de volwassenen om mij heen - omdat de aard van de mens en van de menselijke geest in de mens, is dat de mens een irrationeel wezen is dat handelt op basis van en vanuit persoonlijke emotionele reacties op fysieke situaties en dus niet op basis van puur fysieke berekeningen van wat het beste is voor allen - en daardoor inconsistent en onbetrouwbaar is --- waardoor die manipulatie dus een gevolg was van de specifieke omgeving waar ik mij in bevond, die ik ervoer als zeer onvoorspelbaar en irrationeel, waarin ik merkte dat ik manipulatie nodig had om te kunnen krijgen wat ik wilde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van manipulatie door manipulatie te beoordelen als een negatieve eigenschap - en door mij slecht te voelen over mezelf omdat ik mezelf heb toegestaan mijn omgeving te manipuleren - in de plaats van te kijken naar de realiteit van de situatie en in te zien dat manipulatie op zich niet 'slecht' of 'negatief' is - maar dat manipulatie noodzakelijk is in deze wereld en realiteit om een specifiek gewenst resultaat te bereiden --- en dat er een verschil is tussen manipulatie die gebaseerd is op eigenbelang en afkomstig is vanuit de ervaring van verlangen, en manipulatie die gebeurt vanuit en op basis van een inzicht in en begrip van hoe de menselijke geest functioneert en wat er nodig is om mensen te kunnen bereiken en doen inzien dat hoe wij op dit moment bestaan niet het beste is voor allen en dus ook niet voor onszelf --- waarin het dus enkel een kwestie is van de manipulatie in en als mezelf te veranderen en corrigeren zodat het bestaat in en als zelf-directie, als een zelf-bestuurde/-gestuurde uitdrukking die het beste is voor allen

 ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de herinnering die zich heeft ingeprent/geintegreerd in en als mijn fysieke cellen - van de ervaring van angst op de reactie/ervaring van kwaadheid wanneer ik iets niet kan of wanneer iets mij niet lukt - en nog steeds te bestaan in en als een herhaling van dat ene moment --- in de plaats van mezelf te ondersteunen om de herinnering te vergeven en te corrigeren zodat ik in mijn bestaan/dagelijkse leven niet meer gestuurd/bestuurd en beïnvloed wordt door emotionele momenten/ervaringen uit het verleden

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf

En dan, de ervaring van 'instorten' en 'huilen' in en als de emotionele ervaring van wanhoop, machteloosheid, hulpeloosheid en verlorenheid - is in feite een moment van manipulatie - omdat ik op dat moment inzie dat het mij niet zal lukken, en dat dus 'de volwassenen' kwaad zullen worden op mij omdat het mij niet lukt. En, omdat ik angst heb van die kwaadheid en die kwaadheid wil vermijden - ga ik beginnen huilen en 'ineenstorten' om medelijden te krijgen van 'de volwassenen' -- zodat ze, in de plaats van kwaad te zijn op mij omdat ik iets niet kan, eerder lief zullen zijn voor mij uit medelijden. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2013/11/dag-409-hoe-het-verleden-het-heden.html#sthash.RCxPzb3I.dpuf

Dag 392: Ben je een Personage of een Levend Wezen?

Dit is een verderzetting van "Dag 391: The Paradise - Zijn we wel Echt het Hoofdpersonage in Ons Leven?.

En wat ik bedoel met deze vraag "zijn we wel echt het hoofdpersonage in ons leven?"- is dat, langs de ene kant, zijn we het 'hoofdpersonage' in ons leven en in onze wereld, vanuit het perspectief dat wij zelf HIER bestaan, in en als het fysieke lichaam. Ik bedoel, het is een eigenaardig punt om te onderzoeken: je ziet andere mensen om je heen, je kan ze aanraken, zien, horen en ruiken - het is allemaal een 3D, bewegend schouwspel - en dus lijkt het alsof we 'niet alleen zijn'. Maar, als je echter stilstaat bij de realiteit, de eigenlijke echte fysieke werkelijkheid - is dat, je bestaat alleen in en als jezelf, in en als het lichaam. De enige die werkelijk dingen voelt en ervaart en meemaakt, en denkt, en ziet, en hoort - dat ben je zelf. En, wat 'andere mensen' al dan niet voelen, horen, zien of denken - daar kan je maar naar gissen, maar je weet het nooit zeker - het enige waar je werkelijk zeker van kan zijn, dat is wat er omgaat in jezelf, dat is de Realiteit, de enige echte.

Ik bedoel dus, vanuit dat perspectief: het 'hoofdpersonage' zijn in je eigen leven, wil realistisch gezien zeggen dat je alleen bestaat, dat er niemand of niets bestaat buiten jezelf - jij bent hier, jij bestaat, want dat is het enige dat je met absolute zekerheid kan zeggen: Jij Bent Hier! Maar, de manier waarop het woord 'Hoofdpersonage' bestaat in onze woordenschat - impliceert dat er ook 'andere personages' zijn, en dat we geloven dat we niet alleen bestaan. Het 'hoofdpersonage' zijn wil in deze context zeggen dat wij, van alle 'personages' die bestaan, de 'beste' zijn, 'meer' dan de anderen, de meest 'Hoofdzakelijke'.

En dat is een consequentiele definitie van het woord en concept 'hoofdpersonage' dat wij hebben toegestaan te bestaan in onze geest en onszelf en bijgevolg onze samenleving --- waarin elk mens zichzelf wil profileren als het 'hoofdpersonage' in zijn/haar persoonlijke 'film', en bijgevolg elk ander mens ziet als een 'nevenpersonage' en bijgevolg 'niet zo belangrijk'. Hierdoor krijgen we een samenleving en interactie tussen mensen die gebaseerd is op eigenbelang, manipulatie, leugens en bedrog - omdat elk mens wil dat de wereld verloopt op zijn/haar manier, volgens zijn/haar wil - waardoor manipulatie nodig is om ervoor te zorgen dat we krijgen wat we zelf willen en dat onze omgeving verloopt volgens de 'film' en het 'verhaal' dat we in onze geest verzonnen en gecreëerd hebben waarin wij het hoofdpersonage kunnen spelen.

Zolang we onszelf definieren als het 'hoofdpersonage' in ons leven en onze realiteit - creëren we een wereld vol consequenties - vol conflict, misbruik en lijden - omdat, dit idee in contradictie staat met de realiteit. In de realiteit zijn we niet zomaar 'personages' - maar levende wezens. We zijn niet meer of minder dan een ander, we zijn één en gelijk. En deze eenheid en gelijkheid kan enkel gemanifesteerd en gerealiseerd worden in de 'alleenheid' van onszelf - in zelf-eerlijkheid, zelf-verantwoordelijkheid, zelf-respect, zelf-vertrouwen en zelf-ondersteuning kunnen we ook eerlijk, verantwoordelijkheid, respectvol, vertrouwend en ondersteunend zijn tegenover een ander.

Wordt vervolgd in Dag 393

Dag 350: Zijn Gevoelens en Emoties in wezen Sociale Manipulatie?

Dit is een verderzetting van "Dag 347: Is Schuld het schild van het Ego?", "Dag 348: Hoe programmeren we onze kinderen om te aanvaarden dat Leven=Lijden?" en "Dag 349: Hoe/Waarom zijn we allemaal sociopaten?" - waarin we al beseft en begrepen hadden dat de mens in hoe hij bestaat in en als gedachten, gevoelens en emoties, een sociopaat is, omwille van hoe de emoties en gevoelens waar we ons mee uitdrukken een construct/mechanisme van sociale manipulatie is dat we gebruiken voor onze persoonlijke overleving. Bij deze pas ik Zelf-Vergeving toe en neem ik als het bestaan verantwoordelijkheid voor wat ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf als het bestaan.


Zelf-vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat en hoe gevoelens en emoties altijd een sociale manipulatie mechanisme is in en als de menselijke geest dat aangeleerd wordt van ouders op hun kinderen en dat voorkomt uit en gebaseerd is op het construct van de samenleving in en als het economische model van overleving en dus gebaseerd is op het gebruiken/misbruiken/bespelen/manipuleren van 'andere mensen' in functie van persoonlijke overleving in het systeem - waarin, kinderen leren naarmate ze opgroeien in deze wereld, in relatie tot hun omgeving als de menselijke samenleving, om zich aan te passen aan het model van interactie als gedachten, gevoelens en emoties, dat gehanteerd wordt in en door die omgeving als een voorgeprogrammeerd automatisch mechanisme van overleving in en als het menselijke fysieke lichaam en geest

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de ervaring en uitdrukking van gevoelens en emoties nooit een 'natuurlijk' punt is van zelf-expressie in en als de mens als fysiek wezen, maar altijd een gevolg is van hoe een mens die hier geboren wordt in deze wereld/samenleving terecht komt in een specifieke 'sociale structuur', gestuurd door gedachten, gevoelens en emoties in mensen, en dat hij zichzelf daar moet aan aanpassen om te kunnen functioneren als een deel van die sociale structuur om te kunnen overleven in die structuur - en dat elk mens daarin en daardoor impliciet zijn omgeving van mensen te manipuleert als het inspelen op de gevoelens en emoties in mensen door middel van gevoelens en emoties --- waarin uiteindelijk niemand doorheeft, beseft, realiseert en begrijpt dat gedachten, gevoelens en emoties in wezen niet echt zijn en niet zijn wie we werkelijk zijn en dat ons systeem/mechanisme van leven en overleven als het systeem van wederzijdse en onderlinge sociale manipulatie uiterst onpraktisch en zelfs in veel gevallen onleefbaar is omdat we niet omgaan met elkaar in en als de fysieke werkelijkheid van wie we zijn als fysieke levende wezens aangezien onze hele interactie met elkaar gebaseerd is op een systeem van leugens, bedrog en misleiding waarin elk van ons geleerd heeft om 'niet zichzelf te zijn', maar om een systeem te worden en uit te drukken dat in afscheiding bestaat van onszelf als wie we werkelijk zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te realiseren en begrijpen dat deze menselijke manier van bestaan en interactie aanvaard wordt door de mens als 'echt' en als 'de realiteit' en als 'wie we zijn' als 'mens' in en als onszelf omwille van de mate waarin we onszelf hebben geïdentificeerd met het systeem van overleving als gedachten, gevoelens en emoties en dus met het functioneren van de menselijke samenleving - omdat elk mens opgesloten en geïsoleerd is in de eigen persoonlijke innerlijke 'wereld' van gedachten, gevoelens en emoties als de Geest, omdat niemand eerlijk durft te zijn over de manipulatie, het bedrog en de leugens die we dagelijks toepassen en hanteren in onze 'sociale interactie' met andere mensen --- en dat daardoor uiteindelijk de menselijke samenleving en 'het bestaan op aarde' in en als een dysfunctioneel en misbruikend economische systeem wordt aanvaard als 'de realiteit', ook al weet elk mens individueel diep vanbinnen dat hoe we onszelf uitdrukken tegenover andere mensen en hoe we functioneren in interactie met onze omgeving, een leugen is die we opzettelijk toepassen en hanteren in functie van onze overleving in deze wereld en dat bijgevolg ons volledige bestaan in en als het economische systeem dat we gebouwd en gecreëerd hebben op basis van en vanuit het systeem van de Geest dat we hebben toegestaan te bestaan in onszelf een leugen is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid in te zien voor het economische systeem in en als de fysieke realiteit als de 'sociale structuur' waarin mensen geboren worden en gedwongen worden om zich aan te passen aan een systeem/structuur van manipulatie, bedrog en leugens, en van de consequenties van/in dat economische systeem als de corruptie, de uitbuiting, het misbruik, de verwaarlozing, de omkoping die plaatsvindt in de economische verbanden/relaties tussen mensen en de verschillende economische structuren in de wereld --- door mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het systeem van gedachten, gevoelens en emoties als het gekopieerde/overgenomen systeem van overleving dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en daarin niet eerlijk te zijn met mezelf en anderen als mezelf over de leugens en manipulatie die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en die ik dagelijks toepas in mijn interactie met de mensen in mijn omgeving - en aldus mezelf te hebben geïsoleerd en afgescheiden van de realiteit en dus nooit te hebben ingezien dat het systeem van manipulatie en leugens als de menselijke geest dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, niet is wie ik werkelijk ben en dat dat systeem in wezen in elk mens in deze wereld bestaat, waarin elk mens één en gelijk verantwoordelijk is voor het hele wereld systeem van leugens en manipulatie als het economische systeem in en als de mensheid door onze directe participatie in en als het systeem vanuit het bewustzijnssysteem als de Geest als wie/wat we onszelf hebben toegestaan te worden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat ik bijgevolg de oplossing ben voor het veranderen van het economische systeem in en als de fysieke werkelijkheid, door 'wie ik ben' te veranderen in en als mijn bestaan en uitdrukking en participatie in en als de fysieke werkelijkheid, door eerlijk te zijn met mezelf over de leugens en manipulatie die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en het proces te doorlopen van het onderzoeken en corrigeren van de patronen van misbruik die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf  -- en zo op te staan als het levende voorbeeld van wat het beste is voor al het bestaan in en als de fysieke werkelijkheid


Wordt vervolgd in Dag 351

Dag 349: Hoe/Waarom zijn we allemaal Sociopaten?

Dit is een verderzetting van "Dag 347: Is Schuld het Schild van het Ego?" en "Dag 348: Hoe programmeren we onze kinderen om te aanvaarden dat Leven=Lijden?" - waarin we begonnen zijn met een onderzoek naar/in 'Schuld' - met de Emotionele reactie/ervaring van Schuld vanbinnen en de 'Schuld' in ons economische systeem vanbuiten.

We hebben al gezien en beseft hoe Schuldgevoelens een overlevingsmechanisme is die gebaseerd is op 'sociale manipulatie' en de idee/gedachte dat "ik niet kundig/vaardig genoeg ben om alleen te staan in deze wereld" en "dat ik andere mensen nodig heb om te overleven". Deze backchat/gedachte is verbonden met allerlei beelden/verbeelding/fantasie/gedachten als voorgeprogrammeerde 'zorgen' en 'angsten', overgenomen en gekopieerd van de ouders en grootouders, verbonden met de emotionele ervaring van Angst. Door deze ervaring van Angst, gekoppeld aan al de gedachten, ideëen, verbeelding en projecties van zogezegde 'negatieve' dingen die kunnen gebeuren in de wereld waar het kind mee geprogrammeerd wordt tijdens de opvoeding --- aanvaard het kind de idee in zichzelf dat hij 'klein' en 'onbeduidend' is, en dat hij niet in staat is om voor zichzelf te zorgen en alleen te staan/bestaan - dat hij andere mensen absoluut nodig heeft, koste wat kost, om te kunnen overleven.

Vanuit deze gedachte van "ik heb andere mensen koste wat kost nodig om te overleven", voortkomende uit een ervaring van angst verbonden met allerlei 'doem-gedachten' van wat er allemaal zou kunnen 'mislopen' en 'verkeerd gaan', als gekopieerde angsten van de ouders --- wordt de manipulatie, misleiding en misbruik van 'andere mensen' gerechtvaardigd, bijvoorbeeld door middel van Schuldgevoelens als het 'Schild' dat het Ego gebruikt om zichzelf te 'dekken', om 'gezicht te bewaren/behouden'. Ik bedoel, schuldgevoelens worden langs de ene kant gezien als een teken dat een mens een zeker 'moreel bewustzijn' heeft door de samenleving en zelfs ons gerechtsysteem en dus zogezegd een teken van betrouwbaarheid in een individu --- maar in de realiteit zijn schuldgevoelens net om deze reden niets meer of minder dan een manipulatietechniek die gebruikt wordt door zij die vertrouwen op 'sociale steun/hulp' in en als Relaties om te overleven. Omdat, als kind leer je nu eenmaal dat mensen meer 'begrip' voor je hebben wanneer je iets 'fout' deed maar je voelt je er wel schuldig over - omdat je merkte dat ze om de één of andere reden geloofden dat die schuldgevoelens en 'schuldbetuiging' iets 'betekenen'. Als je je schuldig voelt, dan betekent dat blijkbaar iets - het betekent vaak zelfs zoveel dat het een groot verschil kan maken in rechtzaak.

Omdat, in een rechtzaal zijn het mensen die beslissingen maken over de levens van andere mensen - en die mensen proberen te 'berekenen' of iemand geschikt/'mentaal gezond' is voor de samenleving of niet. Waar is de gevangenis anders voor - als niet omdat we geloven dat als we mensen voor zo lange tijd opsluiten dat ze zich dan 'bewust' zullen worden van dat ze iets 'fout' gedaan hebben, en dat ze vanuit dat bewustzijn een 'schuldgevoel' zullen ervaren --- omdat we geloven dat dat 'schuldgevoel' Betekent dat ze betrouwbaar zijn om weer deel uit te maken van de samenleving. Iemand die geen schuldgevoel ervaart wordt dan bestempelt als 'sociopaat' of 'psychopaat'.

Maar, het is eigenaardig dat wanneer we de oorsprong en het startpunt van schuldgevoelens in onszelf onderzoeken, dat we zullen ondervinden dat schuldgevoelens niet eens een 'echte' of 'oprechte' ervaring/uitdrukking is, maar eerder het gevolg van brainwashing door de ouders die het kind aanleren om zijn omgeving te bespelen en manipuleren door middel van emotionele 'herkenningspunten' die het kind ziet en kopieerd van zijn omgeving, zoals bijvoorbeeld de uitdrukking van 'schuldgevoelens', teneinde hulp en ondersteuning te krijgen van die omgeving en straf te kunnen vermijden/ontlopen/verminderen.

Is dit niet de definitie van een Sociopaat? Het bespelen en manipuleren van mensen door gebruik te maken van het sociaal construct van emotionele uitdrukkingen als voorspelbare reacties in en als de menselijke geest teneinde een persoonlijk doel/verlangen te bevredigen. Ik bedoel, we zijn in die zin dan allemaal sociopaten omdat het iets is dat we allemaal doen - de mensen die de wetenschap dan bestempelt als 'sociopaat' zijn vaak mensen die meer bewust zijn van wat ze eigenlijk aan het doen zijn en dus meer 'intelligent' zijn dan de meeste mensen op vlak van hoe de menselijke geest werkt omwille van hoe en wat ze geobserveerd hebben gedurende hun kindertijd en ontwikkeling in deze wereld. Maar, ik bedoel, het startpunt van schuldgevoelens IS manipulatie, of we ons er nu bewust van zijn of niet - hetgeen wil zeggen dat we allemaal sociopaten zijn.

Het is zelfs zo dat wij, zogezegd 'normale' en 'mentaal/sociaal gezonde' mensen, 'sociopaten' gecreëerd hebben omdat wij onszelf hebben toegestaan te bestaan en onszelf uit te drukken zonder enig grijntje zelf-bewustzijn, zonder enig grijntje verantwoordelijkheid voor hoe we bestaan - en omdat wij onszelf hebben toegestaan elkaar te manipuleren via het voorgeprogrammeerde systeem van emotionele en gevoels-uitdrukkingen en die vorm van 'sociale omgang' hebben aanvaard als 'normaal'. Ik bedoel, uiteraard zullen er dan hier en daar kinderen geboren worden en opgroeien in deze wereld die ergens tijdens hun opgroeiingsproces en ontwikkeling in deze wereld deze connectie tussen hun 'ik-bewustzijn' en de uitdrukking van gevoelens en emoties als het construct van sociale manipulatie dat wij het 'menselijk bewustzijn' noemen, ontbreken omwille van bijvoorbeeld een traumatische gebeurtenis --- waardoor zij deze gevoelens en emoties, die in wezen leugens zijn die we aan onszelf en elkaar verkopen, meer zien voor wat ze eigenlijk zijn, namelijk NIET ECHT, een LEUGEN, en zij zullen deze emotionele en gevoels-uitdrukkingen meer bewust en opzettelijk gaan gebruiken voor persoonlijke overleving.

Wij noemen dit dan 'sociopatisch' gedrag en een 'sociopatische ingesteldheid', maar eigenlijk is het precies hetzelfde als wat wij doen, wij zijn er ons gewoon minder bewust van - en het enige verschil is het ontwikkelingsproces dat het individu ervaren heeft als 'identiteit' in deze wereld en welke ondersteuning het individu al dan niet gekregen heeft van de primaire omgeving in en tijdens dat ontwikkelingsproces om de emotionele en gevoels-uitdrukkingen te aanvaarden als 'echt' en om zichzelf er volledig mee te identificeren tot het punt dat het individu de leugen aanvaard als de realiteit.

Want, ik bedoel - hoe kan wat wij doen, hoe we onszelf uitdrukken en wie we geloven dat we zijn in bijvoorbeeld hoe we ons voelen en hoe we ons emotioneel en gevoelsmatig uitdrukken, 'echt' zijn wanneer er geld en overleving mee gemoeid is - wanneer elk van ons in onze eigen persoonlijke geest constant en continu op onbewust niveau zit te denken aan de persoonlijke overleving in deze wereld -- omdat dat is waar ons economisch systeem ons in dwingt? Hoe kan al wat we doen en zijn, alles van wat en hoe we onszelf uitdrukken tegenover elkaar in en als 'sociale interactie', iets anders zijn dan een constante overlevingsreflex?

In ons systeem zijn we allemaal sociopaten omwille van hoe we getraind worden om elkaar te gebruiken voor onze persoonlijke overleving --- we hebben het gewoon nooit beseft omdat we onszelf nog nooit hebben onderzocht. Neem verantwoordelijkheid voor jezelf, onderzoek Desteni en de Equal Life Foundation en stop de sociopatische natuur van de mens door op te staan voor een verandering in het economische systeem. De tijd is nu.



wordt vervolgd in Dag 350

Dag 339: Hoe kan ik Betrouwbaarheid verwachten van een Ander als ik het zelf niet ben?!

Dit is een verderzetting van "Dag 338: De Mens is Onbetrouwbaar omdat Hij Vertrouwt op de Leugen van de Geest - Zelf-Vergeving Dimensie".


ik zie, besef en realiseer mij dat alle gedachten, fantasiëen en verbeelding in en als de menselijke geest ALTIJD geheimzinnigheid is, waarin de mens een deel van zichzelf verborgen probeert te houden van andere mensen - en dat er daardoor een 'schitzofrenie' plaatsvind in de mens, een afsplitsing tussen 'Dr. Jeckyll' als de 'sociale figuur' die 'goed' en 'positief' lijkt en al wat je wil van een 'sociaal aanvaardbaar en aangepast individu', en 'Mr. Hyde' als de achterliggende innerlijke demonen van persoonlijke belangen, verlangens, fantasiëen, gedachten en backchat --- en dat deze aanvaardde mentale stoornis als de innerlijke verborgen realiteiten in de geest van de mens aantoont dat de mens het meest onbetrouwbare wezen is dat bestaat en niet geschikt is om te leiden of beslissingen te maken die een impact hebben op het leven op aarde - omdat deze beslissingen altijd verpakt zullen zijn in de 'positiefheid' en 'politieke correctheid' van 'Dr. Jeckyll', maar tegelijkertijd volledig gekleurd zullen zijn door de persoonlijke belangen van 'Mr. Hyde' en daardoor steeds consequentieel zullen zijn voor de omgeving van het individu

hierin stel ik mezelf tot doel om mijn interne realiteit af te stemmen op en in één lijn te plaatsen met mijn externe realiteit, zodat ik in elk moment, in elke situatie, besta in en als absolute betrouwbaarheid - en daarin mijn waardigheid bewijs aan het leven op aarde, niet enkel de mensheid, maar vooral het dierenrijk en de natuur --- door te bestaan als het levende bewijs dat de Mens in staat is om te veranderen van een onbetrouwbare, leugenachtige, ego-centrische parasiet op de Aarde naar een zelf-verantwoordelijk, zelf-eerlijk en betrouwbaar wezen


ik zie, besef en realiseer mij dat de interne realiteit als gedachten, fantasiëen en verbeelding die ik toesta te bestaan in en als mijn Geest, wel degelijk consequenties hebben in en als de fysieke werkelijkheid, en dat ik deze consequenties nooit opgemerkt heb omdat ik nooit goed genoeg gekeken heb - omdat ik me altijd blind staarde op de oppervlakkigheid van de menselijke geest als een persoonlijke 'visie' op en 'mening' van de werkelijkheid die ik zie met mijn ogen --- en dat ik daarin nooit heb ingezien dat mijn interne realiteit consequentieel is op deze hele realiteit als 'het leven op aarde'

ik zie, besef en realiseer mij dat ik een systeem heb toegestaan te bestaan op aarde waarin consequenties worden gekanaliseerd naar de 'lagere regionen' zoals hoe het 'zuiden' in deze wereld lijdt onder de hebzucht van het Noorden/westen - waardoor ik altijd een excuus had om mezelf ervan te overtuigen dat mijn interne realiteit van geheime verlangens, gedachten en reacties geen consequenties heeft op mijn omgeving, omdat die consequenties zich vormden aan de andere kant van de wereld en niet onmiddellijk zichtbaar waren in mijn onmiddellijke omgeving

hierin stel ik mezelf tot doel om een proces te bewandelen van het steeds grondig onderzoeken van al de relaties die bestaan en die ik mezelf heb toegestaan te vormen tussen mijn interne en mijn externe wereld -- en daarin verantwoordelijkheid te nemen voor de realiteit die ik mezelf heb toegestaan op te bouwen op basis van die relaties --- zodat ik kan opstaan in deze wereld als een verantwoordelijk individu en zodat ik in staat ben om werkelijk bij te dragen aan het proces van het veranderen van de wereld tot een plek van waardigheid voor allen

ik zie, besef en realiseer mij dat ik geen betrouwbaarheid kan verwachten van 'de mensheid' en van 'mijn omgeving' als en wanneer ik zelf niet besta in en als absolute betrouwbaarheid, als het levende voorbeeld van wat ik wil zien in mijn wereld en realiteit

en hierin stel ik mezelf tot doel om een proces te bewandelen van zelf-transformatie, waarin ik mezelf confronteer en onderzoek in al de oneerlijkheden, manipulaties, geheimen en leugens die ik heb toegestaan te bestaan in en als mezelf --- omdat ik besef dat zelf-eerlijkheid de oplossing is voor het veranderen van de wereld tot een plek van betrouwbaarheid, stabiliteit, zekerheid en veiligheid omdat zelf-eerlijkheid, als transparantie en eenheid en gelijkheid tussen de interne en externe realiteit, het beste is voor allen

Dit is Dag 338: De Mens is Onbetrouwbaar omdat Hij vertrouwt op de Leugen van de Geest - Zelf-Vergeving Dimensie - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.be/2013/08/dag-338-de-mens-is-onbetrouwbaar-omdat.html#sthash.TPYHQ1LV.dpuf

Dag 338: De Mens is Onbetrouwbaar omdat Hij vertrouwt op de Leugen van de Geest - Zelf-Vergeving Dimensie - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.be/2013/08/dag-338-de-mens-is-onbetrouwbaar-omdat.html#sthash.TPYHQ1LV.dpuf

Dag 338: De Mens is Onbetrouwbaar omdat Hij vertrouwt op de Leugen van de Geest - Zelf-Vergeving Dimensie - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.be/2013/08/dag-338-de-mens-is-onbetrouwbaar-omdat.html#sthash.TPYHQ1LV.dpuf

Dag 185: Controle en Vertrouwen hergedefinieerd

Dit is een verderzetting van "Dag 183: Wat als ik een Fout maak?!!"
en "Dag 184: Angst om te Falen als Zelf-Sabotage in het proces van Zelf-Realisatie"


Twee aspecten die uit mijn zelf-vergeving kwamen in verband met de angst om te falen als de angst van de toekomst en van verandering, waren de woorden 'controle' en 'vertrouwen' - daarom zal ik in deze blog-post deze woorden verder bekijken, ontleden en herdefinieren tot Levende Woorden in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben als wat het beste is voor Al het Leven.


'Controle'

wanneer en als ik toekomstprojecties zie opkomen in mijn geest waarin ik mij de uitkomst van mijn beslissing in het moment inbeeld om het gevoel van 'controle' te creëren in mezelf, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat ik in en als toekomstbeelden in wezen mijn controle aan het weggeven ben aan de geest als gevoelens en emoties als een eindeloze herhaling van het verleden in en als angst van verandering

hierin stel ik mij tot doel om te bestaan in en als de levende expressie van zelf-controle in en als de consistente, constante en stabiele applicatie en ervaring van ADEMHALING in en als elk moment als wie ik werkelijk ben

hierin sta ik mezelf niet toe te zoeken naar de ervaring van 'controle' in toekomstbeelden als het mezelf 'voorbereiden op de toekomst' en het willen 'voorspellen van de toekomst' in mijn geest omdat ik besef dat dit de illusie is van 'controle' die enkel bestaat in en als het verlangen van de geest om mezelf als een PERSOONLIJKHEID/EGO in stand te blijven houden door ervoor te willen zorgen dat ik in elke situatie WEET hoe ik moet/zal REAGEREN -- en hierin besef ik dat deze ervaring van CONTROLE een illusie is omdat het in wezen de ANGST is van de persoonlijkheid die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf om 'uiteen te vallen' en dus 'niet meer te bestaan

hierin stel ik mij tot doel om te staan/bestaan in en als de levende definitie van 'controle' als het ZIJN van en STAAN in en als wie ik werkelijk ben als ongedefinieerdheid - als de moed en het lef om in elk moment elke persoonlijkheid in mezelf onvoorwaardelijk los te laten, en daarin mezelf te realiseren als wie ik werkelijk ben als onvoorwaardelijke zelf-expressie in en als het fysieke lichaam


'vertrouwen'

ik stel mij tot doel om 'vertrouwen' te leven als de praktische, echte, fysieke werkelijkheid/expressie van mezelf in en als elk moment van ademhaling - door in te zien dat ik mijn gevoelens in en als 'datgene wat vertrouwd aanvoelt' niet kan vertrouwen, omdat die gevoelens voorgeprogrammeerd zijn in en als het systeem/programma van de menselijke geest als het systeem van overleving in en als voorgeprogrammeerde persoonlijkheden - als een systeem dat altijd op zoek is naar de verderzetting van specifieke patronen

hierin sta ik op in en als mezelf in en als het besef dat ik niet een systeem ben van patronen die moeten 'overleven' - ik ben het leven zelf in en als het moment HIER, in en als zelf-vertrouwen

ik besta in en als zelf-vertrouwen in het besef dat ik enkel de werkelijkheid zal zien en leren kennen als wat het werkelijk is, als wat echt is, wanneer ik besta in en als absoluut zelf-vertrouwen en mijn vertrouwen dus niet weggeef aan 'iets buiten mezelf', omdat ik inzie dat ik daarin mezelf enkel laat leiden/sturen door een 'kracht buiten mezelf' in en als 'blind vertrouwen'

hierin besef ik dat het verlangen om mij te laten sturen/leiden door een kracht buiten mezelf in en als 'blind vertrouwen', gebaseerd is op de ervaring van de voorgeprogrammeerde overlevingsangst in mezelf --- en dat ik hierin mezelf heb toegestaan mezelf te laten programmeren in en als persoonlijkheden door mijn omgeving - en aldus sta ik mezelf hierin niet toe te vertrouwen op de ervaring van overlevingsangst, maar te vertrouwen op de fysieke werkelijkheid als wat HIER is, en dus niet op persoonlijke innerlijke energetische ervaringen die gebaseerd zijn op PERSOONLIJKE geloofsystemen.

Hierin definieer ik 'vertrouwen' in en als de WERKELIJKHEID als wat echt, werkelijk, feitelijk HIER is in en als de fysieke feitelijke werkelijkheid, en ik besta in en als de levende expressie van 'vertrouwen' in en als de simpliciteit van ademhaling - en dus niet in en als persoonlijke gevoelens.

Ik definieer mezelf in en als het onvoorwaardelijke vertrouwen in mezelf - om te wandelen doorheen elk punt dat zich presenteert, om alles los te laten dat niet echt is als waar ik mezelf heb toegestaan mijn vertrouwen aan weg te geven - in en als het besef dat wie ik werkelijk ben in en als zelf-vertrouwen is datgene wat overblijft als de pure essentie van mezelf als het leven zelf, als datgene dat blijft bestaan tot in de eeuwigheid als waar ik met andere woorden werkelijk op kan vertrouwen, in en als het besef dat al wat vergankelijk is, niet betrouwbaar is, omdat het niet ECHT is

Dag 126: Manipulatie

Ik stel mij tot doel om, wanneer en als ik merk dat ik de ander persoon probeer te manipuleren, om een beeld in mijn geest als een verlangen te vervullen, waarin ik mijn expressie verander en onderdruk door 'rekening te houden' met hoe de ander persoon zou/zal reageren op mij in en als gedachten, gevoelens en emoties - te stoppen en te ademen en te beseffen dat verlangens niet het leven is, dat verlangens niet zijn wie ik ben, maar een voorgeprogrammeerd systeem is in en als de geest -- en ik stel mij tot doel om mezelf onvoorwaardelijk, zonder vooropstellingen, zonder verwachtingen, zonder gedachten, uit te drukken, te zeggen wat ik werkelijk te zeggen heb en aldus het zelf-directieve principe te zijn van mijn leven als mezelf

ik stel mij tot doel te stoppen met het mezelf laten meevoeren door de stroom als mijn omgeving - door verlangens te stoppen in mezelf, omdat ik besef dat ik, door mezelf te definieren in en als verlangens, mezelf enkel zal compromitteren en onderdrukken en mijn macht zal weggeven aan mijn omgeving, om toch maar te krijgen wat ik wil, om de verlangens te bevredigen --- waarin ik maar een slaaf ben van mijn omgeving, makkelijk bestuurbaar, altijd veranderend van karakter/persoonlijkheid, naargelang hoe ik mijn omgeving kan gebruiken en manipuleren om te krijgen wat ik wil - waarin ik dus het gevoel heb dat ik controle heb over mijn omgeving, terwijl het net andersom is, ik heb mijn zelf-controle weggegeven aan mijn omgeving door dingen te verlangen van mijn omgeving

wanneer en als ik merk dat ik verwachtingen als beelden aan het creëren ben over een situatie en/of een persoon, dan stop ik en ik adem - en ik besef dat ik hierin mezelf in een gevangenis aan het steken ben, waarin ik een slaaf ben van mijn omgeving, geketend door het verlangen/de verwachtingen in mezelf - die ik koste wat kost wil bevredigd zien, waardoor ik dan mezelf extensief compromitteer en onderdruk, om mijn omgeving te kunnen manipuleren en controleren door mijn gedrag/expressie continu te veranderen en aan te passen

ik besef dat zolang er verlangens bestaan in mezelf, ik niet werkelijk besta, en ik onmogelijk zelf-eerlijk kan zijn, en ik mezelf nooit werkelijk zal uitdrukken als wie ik werkelijk ben -- omdat ik mij steeds zal laten sturen en beinvloeden door de angst om te verliezen of niet te krijgen wat ik wil als een verlangen/beeld in mijn geest

ik stel mij tot doel om praktische fysieke communicatie te ontwikkelen - en mezelf te ondersteunen in mijn proces om te leren om mezelf uit te drukken als wie ik werkelijk ben, onvoorwaardelijk en op te staan in en voor en als mezelf -- door rekening te houden met de fysieke realiteit, en door via schrijven een punt volledig te bekijken en zo praktisch mogelijk uitvoerbaar te maken -- en op die manier zelf-vertrouwen op te bouwen, om mezelf niet meer te communiceren/uit te drukken vanuit angst van verlies, maar vanuit zelf-expressie

ik stel mij tot doel om steeds te doen wat het beste is voor allen als het leven in en als mezelf - en ik besef dat ik manipulatie hiervoor niet kan gebruiken - en dat ik werkelijk 'kwetsbaar', 'nederig' en 'alleen' sta in en als zelf-eerlijkheid -- en hierin stel ik mij tot doel te vertrouwen op ademhaling in het uitdrukken van mezelf op een heldere, duidelijke en oprechte manier -- als wat het beste is voor allen, omdat ik besef dat 'eerlijkheid het langst duurt', en dat leugens en zelf-onderdrukking alleen maar onaangename consequenities creëren in de toekomst

Dag 125: Manipulatie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd manipulatie te gebruiken om mezelf te beschermen van mijn angsten - door proberen controle te hebben over hoe mensen op mij reageren door mezelf te veranderen en aan te passen om hen een goed gevoel te geven over mij

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van afwijzing en manipulatie te gebruiken om mezelf te beschermen van die angst -- waardoor ik mezelf steeds weer compromitteer in mijn relaties/omgang met mensen door mijn expressie te onderdrukken uit angst van het beeld dat opkomt in mijn geest waarin ik 'afwijzing' inbeeld/projecteer, hetgeen ik associeer met een negatieve ervaring in mezelf -- waardoor ik 'liefde' creëer in mijn wereld, in mijn relatie met mensen, als een positieve ervaring in een poging om weg te vluchten van die negatieve ervaring, niet beseffend dat de angst gevoed wordt door de liefde, het negatieve wordt gevoed door het positieve en dat ik mezelf op die manier in een eindeloze lus van zelf-compromittering en zelf-verloochening vastzet

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet het zelf-directieve principe te zijn van mijn wereld, door verlangens te verbergen van mezelf - en dus niet werkelijk HIER te staan, in en als wie ik werkelijk ben als eenheid en gelijkheid als het leven zelf in en als de zekerheid van wie ik ben als de beslissing die ik maak in elk moment van ademhaling -- door mijn macht weg te geven aan allerlei verlangens die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en die ik niet bereid ben op te geven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik mijn omgeving manipuleer uit angst van verandering, omdat ik alles hetzelfde wil houden, volgens wat IK WIL, volgens mijn plan, mijn verleden, mijn gewoontes, mijn verslavingen, en daarin dus mezelf niet de vrijheid geef om mezelf uit te drukken, om nieuwe wegen te bewandelen, om mezelf te verkennen en ontdekken, om andere mensen, mijn omgeving te verkennen en ontdekken in elk moment HIER


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de angst van verandering als de angst om 'mijn wereldje' als mijn gedachten, gevoelens en emoties als het verleden als beelden in mijn geest, te verliezen - en daarom mezelf te onderdrukken in mijn expressie en mijn omgeving als mezelf te manipuleren door mezelf te veranderen en aan te passen aan de situatie/persoon, om ervoor te zorgen dat alles in mijn wereldje hetzelfde blijft, dat dat beeld dat ik in mijn geest gecreëerd heb als 'wie ik ben' in en als 'mijn leven/wereld', intact blijft, en dat al de personages als mensen waarmee ik relaties heb gecreëerd in dat beeld blijven


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd toekomstprojecties te creëren in mijn gedachten, als hoe ik wil en verwacht dat een situatie zich zal uitspelen, wat ik wil en verwacht dat er zal gebeuren, gebaseerd op hoe ik mij wil voelen, gebaseerd op het verleden - waarin ik er zeker van wil zijn dat mijn verleden zich weer zal afspelen in de toekomst, omdat ik zoveel angst heb van verandering - waarin ik mezelf opzettelijk vastzet in de gevangenis van de geest als de continue herhaling van het verleden als MIJN gedachten, MIJN gevoelens, MIJN ervaringen in en als HERINNERINGEN, als een klein gelimiteerd systeem waarin ik niet echt besta, niet echt leef, als een zelf-directieve beslissing in elk moment


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven door mijn macht weg te geven aan het verleden als de gedachten en gevoelens in mijn geest als mijn innerlijke ervaring, hetgeen een geheel is van herinneringen - waarin ik niet werkelijk besta als een zelf-bepalend, zelf-directief wezen, maar een slaaf ben van herinneringen, van de geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd altijd het ergste te verwachten in en als verandering - en aldus mezelf steeds weer doen teruggrijpen naar wat ik ken, en mij steeds maar te laten meevoeren en beinvloeden en sturen door het verleden als gedachten, gevoelens en emoties, waarin ik telkens opnieuw dezelfde ervaringen herhaal uit angst om mezelf te verliezen als ik zou stoppen en veranderen -- in de plaats van te beseffen dat het verleden niet eens werkelijk is wie ik werkelijk ben, maar een geheel aan reactieve ervaringen die zich hebben opgebouwd in mezelf doorheen mijn leven als een 'identiteit' van gedachten, gevoelens en emoties waarin ik geen enkele controle heb, waarin ik niet werkelijk besta in het gewaarzijn van mezelf, maar waarin ik een slaaf/slachtoffer ben van de innerlijke ervaringen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat de herinneringen in mezelf als de geest van gedachten, gevoelens en emoties, niet zijn wie ik werkelijk ben - omdat het altijd maar een reactief systeem geweest is, waarin ik maar reageerde op mijn omgeving, situaties en mensen vanuit voorgeprogrammeerde reacties, geloofsystemen, gedachten, enzovoort -- en dat ik als levend wezen nog nooit werkelijk heb bestaan


...wordt vervolgd in dag 127