Dag 767: Hoe loslaten van een Reactie je Blik doet Verruimen

Vandaag speelde zich een interessant moment af tussen mijn vriend, Paul, en mezelf. Hij had zijn gordijnen in de keuken op hun zij gehangen, waarbij hij gaten had gemaakt in wat in principe de zijkant was waar hij dan de gordijnen aan kon ophangen en de eigenlijke voorontworpen gaten dan langs de zijkant hingen.

Voor mij zag hierdoor de keuken er niet uit als hoe ik persoonlijk wilde dat mijn huis eruit ziet en aangezien ik nu bij hem ben gaan inwonen, verkoos ik om de gordijnen te hangen zoals ze behoorden te hangen volgens hoe ze waren gefabriceerd.

Toen ik hem echter vroeg of ik de gordijnen anders kon hangen, met de 'juiste' kant naar boven, ontmoette ik bij hem meteen al een zekere weerstand tegen het idee. Dit kon ik niet meteen begrijpen aangezien het voor mij een simpele kwestie was van dingen te plaatsen zoals ze bedoeld waren en dus ging ik er vanuit dat hij zomaar 'moeilijk doet', zonder echt goede reden.

En dus duwde ik mijn wens verder door, met op de achtergrond van mijn geest de idee dat hoe ik het zie 'juist' is en dat het 'maar normaal' is om gordijnen op hun bedoelde manier op te hangen en dat hij dus maar gewoon aan het reageren is. Hij bleef echter standvastig in zijn weerstand tegen het idee van de gordijnen te veranderen, dus besloot ik om bij mezelf even op de rem te gaan staan.

Ik vertraagde even in mezelf en bemerkte dat ik langs de ene kant een reactie in hem leek te zien, maar dat ik langs de andere kant mij zelf in een reactie bevond waarin ik aan het vechten was voor hoe ik het zag en wat ik dacht dat 'juist' was. Wanneer ik dit bemerkte, wist ik dat mijn verantwoordelijkheid in de situatie zowieso was om mijn eigen reactie te onderzoeken en los te laten omdat ik mezelf in een argument aan het verwikkelen was over iets dat op zich niet eens echt zo veel uitmaakt.

Ik besloot dan om meteen de energie in mezelf te laten vallen en te stoppen met vechten, zodat ik ruimte kon maken in mezelf om de situatie nader te onderzoeken en te zien waar het is dat ik eigenlijk in de eerste plaats op reageerde. Wanneer ik mezelf kalmeerde en op kalme wijze en vanuit oprechte interesse vroeg aan Paul waarom het eigenlijk was dat hij de gordijnen op zijn manier wilde houden, bleek dat hij naar de situatie keek vanuit meer praktische overwegingen, terwijl ik het meer bekeek vanuit de overweging van wat 'mooi' is en wat overeenkwam met een idee dat ik had in mijn geest van wat 'huiselijk' is.

Wanneer ik dan begreep hoe hij de situatie zag, kon ik ook onmiddellijk het nut inzien van de manier waarop hij de gordijnen aanvankelijk had opgehangen en was het ook geen 'probleem' meer voor mij. Door dus mijn reactie te laten vallen in het moment heb ik mezelf de kans gegeven om mijn blik te verruimen en de dingen te bekijken vanuit zijn perspectief, hetgeen een dimensie blootgaf die ik zelf niet zag, namelijk wat 'praktisch' is en dus niet zomaar 'mooi'.

Dag 729: Hoe Communicatie Helpt met het Loslaten van een Reactie op een Ander

Om verder te gaan op het onderwerp van Communicatie zoals besproken in Dag 727: De Kracht van Communicatie en Dag 728: het Transformeren van het Creëren van Oorlog tot het Creëren van Oplossingen deel ik in deze blog een moment van praktische toepassing.

En dit in verband met een moment in mijn dag dat ik ervoer als conflictueus, waarin ik reageerde op de manier iemand tegen mij sprak hetgeen voor mij aanvoelde als 'aanvallend', 'bruusk' en 'denigrerend'. In dat moment hield ik mij stil en besliste ik om niet te spreken uit reactie maar eerder te ademen en mijn aandacht te verschuiven van mijn reactie naar de praktische realiteit. In de plaats van mij dus op te winden over 'de manier waarop' hij het zei, keek ik eerder naar simpelweg wat het was dat hij aan het zeggen was, de praktische dingen die hij aan het bespreken was en hoe die praktische dingen betrekking hadden op mij en hoe ik op een praktische manier de situatie kon helpen.

Ik voelde mij nadien echter nog niet compleet tevreden met hoe het moment zich had ontvouwt en specifiek met hoe ik reageerde op zijn woorden en zijn gedrag. Normaal gezien is hoe ik met zulk 'n momenten omga dat ik met mijn reactie alleen probeer om te gaan. Met andere woorden ik gebruik mijn gereedschap van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctieve stellingen om mezelf te stabiliseren in relatie tot de reactie in mezelf en de persoon in mijn omgeving.

Maar dit keer besefte ik dat zelfs als ik mijn reactie zou stabiliseren in mezelf, dan nog is er iets in de persoon waar ik op had gereageerd dat ik niet volledig begreep. De reden waarom ik namelijk reageerde in de eerste plaats, was omdat er iets was aan zijn gedrag dat voor mij 'vreemd' was. 'vreemd' in de zin van dat ik mij zo niet gedraag en in de zin van dat ik het ervoer als oncomfortabel en niet goed wist hoe ik ermee moest omgaan in het moment.

Ik besefte dat de kortste weg om reacties te stabiliseren tegenover een persoon en vooral de manier om iemand te kunnen begrijpen en te kunnen zien waarom en hoe iemand is en bestaat en waar het gedrag en de manier van doen van een persoon vandaan komt, is door met hen te communiceren. Niet enkel kan je mensen beter begrijpen maar in het communiceren vanuit oprechtheid en openheid laat je ook zien dat jij zelf het 'goed bedoelt'. Je stelt jezelf bloot aan mensen en dat wil zeggen dat mensen ook kunnen zien dat ze jou kunnen vertrouwen, dat je met andere woorden ook maar een mens bent net als hen.

Wanneer we niet communiceren met elkaar en wanneer we elkaar afzonderen en met onze reacties proberen om te gaan zonder in feite de personen waar we op reageren te leren kennen, dan kunnen we uiteindelijk blijven vaststeken in een reactie zonder te begrijpen waarom gewoon omdat er bepaalde aspecten zijn aan de persoon waar we op reageren die we niet begrijpen - omdat we onszelf niet kunnen herkennen in hen, en omdat we die relatie van openheid en oprechtheid niet bewerkstelligd hebben met hen.

In deze situatie besliste ik om met de persoon in kwestie te gaan praten vanuit een oprechte interesse om hem beter te kunnen verstaan en ook om met hem te delen hoe ik mij voelde en hoe ik zelf reageerde op zijn gedrag, zodat er een wederzijds begrip kan ontstaan waarin we elkaar kunnen zien als gelijken en waarin we kunnen komen tot oplossingen.

Wordt Vervolgd in Dag 730

Dag 728: het Transformeren van het Creëren van Oorlog tot het Creëren van Oplossingen

Ter verderzetting op het onderwerp dat in Dag 727: De Kracht van Communicatie ter sprake is gekomen gaan we in deze blog dieper in op het interessante fenomeen van het eerder afzonderen van onszelf en onszelf verwijderen wanneer we conflict ervaren of reacties ervaren in onszelf tegenover een persoon in onze omgeving dan onmiddellijk met die persoon te gaan praten of andere manieren te vinden om dat conflict en die reactie in onszelf te kunnen loslaten en oplossen.

Wat er immers gebeurt en wat we in feite doen wanneer we ons gaan afzonderen, is dat we onze geest de kans en de ruimte geven om allerhande bijkomstige gedachten, geloofsystemen, meningen, beoordelingen en reacties op te roepen  omtrend de persoon waar we op hadden gereageerd. En zo maken we de reactie uiteindelijk erger en creëren we gevolgen in onze relatie met hen die soms kunnen leiden tot een groot conflict of zelfs een volledige verscheuring van de relatie, waarna beide partijen dan bijna de rest van hun leven in wrok bestaan tegenover elkaar en bestaan in het geloof dat de ander ons iets heeft aangedaan.

Terwijl een aanvankelijke reactie heel makkelijk opgelost kan worden simpelweg door middel van communicatie. Dus, laten we ons dan de vraag stellen: waarom vinden we communiceren met elkaar zo moeilijk? Waarom lijkt het soms onmogelijk om gewoon toe te stappen op iemand en met hen te praten? En waarom lijkt het nog moeilijker om te praten over de dingen die ons echt dwars zitten, de dingen die echt zijn en die er echt toe doen - die dingen die belangrijk zijn om over te praten?

Waarom leggen we er ons bij neer dat de relaties die we hebben met de mensen in onze omgeving over het algemeen zo oppervlakkig zijn dat wanneer er zich een vorm van conflict voordoet, we het makkelijker lijken te vinden om de relatie in z'n geheel gewoon op te geven dan in communicatie te treden teneinde te komen tot:

1. Een begrip van waarom het conflict is opgetreden en hoe het bestaat
2. Welke oplossingen gevormd kunnen worden om het conflict op te lossen en te kunnen vermijden in de toekomst

Zo is het ook op wereldschaal, het lijkt zoveel makkelijker om tot oorlog en conflict over te gaan met een ander land dan samen tot oplossingen te komen voor de problemen door middel van begrijpend luisteren. Begrijpend luisteren wil hier dan zeggen:

• Dat je beseft dat de andere partij vanuit precies hetzelfde startpunt komt als jezelf, namelijk overleving en zelf-preservatie en dat wanneer die zich aanvallend opstelt dit eigenlijk een teken is dat hij/zij zich bedreigt voelt in die overleving/zelf-preservatie
• Dat je moeite doet om jezelf in de schoenen te verplaatsen van de andere partij en hun woord en leven te erkennen als gelijk aan waarde als je eigen woord en leven
• Dat je moeite doet om je neiging tot het al te snel reageren vanuit zelf-verdediging en zo het creëren van conflict/oorlog even aan de kant zet om vanuit een kalm standpunt niet enkel te luisteren naar wat de ander te vertellen heeft, maar ook te kunnen HOREN en ZIEN wat hun eigenlijke situatie is. Zodoende kan je BEGRIJPEN dat als jij in hun plaats zou staan, je precies hetzelfde zou zeggen/doen, en dan kan je ten gevolge ook begrijpen dat oorlog/conflict nooit de oplossing is omdat het niet het beste is voor jezelf en voor de ander als jezelf.

Begrijpend luisteren is niet mogelijk zolang je blijft vasthouden aan je eigen reacties en gedachten en meningen over een ander. Je zal zo nooit kunnen begrijpen waar zij vandaan komen en waarom/hoe zij bestaan zoals ze bestaan en zijn wie ze zijn. Oplossingen tot conflicten zullen enkel gezien kunnen worden wanneer we onszelf volledig in de schoenen van een ander kunnen verplaatsen zonder vooroordelen en als zodanig kunnen zien wat het beste zou zijn voor onszelf ALS hen.

Dit is een heel ander niveau van communiceren dat wij op dit moment in deze wereld niet gewoon zijn, maar dat wel noodzakelijk is om over te schakelen van onze neiging tot het creëren van oorlog en conflict naar het creëren van en vormgeven aan houdbare oplossingen.

Dag 723: Hoe Verander je het gedachten- en reactiepatroon van Competitie en vergelijking?

Ter verderzetting van Dag 722: Vergelijking en Competitie in Vriendschap onder Vrouwen  waaruit de volgende paragraaf komt:

En dit punt van competitie en vergelijking is iets dat ik pas ben beginnen opmerken nadat er een pijnpunt in mijn lichaam geactiveerd werd. Wanneer ik dat pijnpunt ging ondezoeken om te zien welke gedachten-patronen er aan de oorsprong lagen en wat dat punt in mijn lichaam representeerde, zag ik dat het te maken had met het limiteren en saboteren van mijn expressie, van mijn natuurlijke vloeiende uitdrukking, middels een construct van competitie en vergelijking

Je kan veel leren uit pijnpunten in je lichaam. En naarmate je je meer bewust wordt van je eigen geest en lichaam, kan je zelf beginnen aflezen wat bepaalde pijn representeerd en laat zien. Zelf gebruik ik ook mijn spier-communicatie (kinesiologie) om te testen welke woorden achter de pijn liggen. Zo ben ik dan tot de woorden 'competitie' en 'vergelijking' gekomen.

Mijn pijn lag in mijn lage rug langs de rechterkant van de ruggengraad net boven mijn heupbeen. Het was een pijn die genesteld zat in een dieperliggende spier. Deze pijn werd dan ook pas merkbaar en kwam pas naar het oppervlak nadat ik een Body Stress Release sessie had gekregen waarin op dit soort dieperliggende spierlagen gewerkt wordt en gezocht wordt naar spanning in de spieren teneinde die spanning te kunnen bevrijden.

De diepte van de pijn in mijn lichaam laat me dus al zien dat het ook gaat om een 'diep' punt, een punt dat diep geworteld zit in de diepere lagen van mijn bewustzijn. Door middel van kinesiologie testte ik uit dat het gaat om competitie en vergelijking. Deze informatie nam ik echter niet zomaar voor 'waar' aan. Ik vroeg ook een ander persoon wat zij zag in dat punt en zij gaf me haar perspectief en zei dat het punt verband houdt met het 'vloeien' van expressie.

Ik 'las' competitie en vergelijking, omdat dat uiteindelijk de reden is waarom er een obstructie zou bestaan in mijn expressie en waarom mijn expressie niet 'vloeiend' is. Voor mij bevestigde deze informatie wat ik al wist in relatie tot wat mijn 'zwakheden' zijn en wat de patronen in mijn geest zijn waar ik over het algemeen op aanbots, namelijk competitie en vergelijking en al de emotionele ervaringen die ermee verbonden zijn, zoals inferioriteit, jaloezie, minderwaardigheid, onzekerheid, zelf-twijfel, zelf-onderdrukking, enzovoort.

Het houdt dus steek voor mij dat dit een punt is dat in de dieperliggende lagen van mijn fysieke lichaam zit, omdat het ook in de dieperliggende lagen van mijn geest zit. Het construct/patroon van competitie en vergelijking is iets dat ik haast continu doe en dat een heel groot deel vormt van mijn interacties met de mensen in mijn omgeving en hoe ik mijn omgeving en realiteit zie en ervaar. Het ligt aan de basis van hoe ik mezelf zie en ervaar.

Om dit patroon van vergelijking en competitie dan te veranderen, is het een kwestie van het niet proberen groots aan te pakken en te verwachten dat ik dit hele construct van 'competitie' en 'vergelijking' kan veranderen. Aangezien het immers als het ware zodanig in mezelf geintegreerd is  dat het aanwezig is in al wat ik doe in bijna elk moment van ademhaling, kan ik het maar veranderen door de verschillende aspecten aan te pakken.

Één aspect is bijvoorbeeld hoe ik mezelf vergelijk met vrouwen in en als het construct en systeem van 'vriendschap' en hoe ik binnenin vriendschappen doorheen mijn leven mezelf steeds heb vergeleken en mezelf steeds in competitie geplaatst heb met andere vrouwen. En dit construct op zich bestaat dan ook weer uit verschillende lagen die onderzocht en veranderd dienen te worden.

Een misvatting in het proces van zelf-verandering is dus de neiging om de groten patronen in jezelf in z'n geheel te willen aanpakken vanuit een verwachting jezelf volledig te veranderen in bijna één enkel moment. Zo werkt echte zelf-verandering echter niet. Het gaat om de details en de nuances. Het gaat om de kleinere patronen, en hoe kleiner hoe beter. Als je begint met het veranderen van de kleinere reacties en gedachtenpatronen, verander je tevens het grotere patroon tegelijkertijd op een manier die doenbaar, realistisch en meetbaar is.

Dag 717: Van Inzicht tot Verandering - Een proces van Praktische Toepassing

In deze blog kijken we naar de derde stap na het onderzoeken van hoe het punt dat achter een 'ongeluk' schuilt zich in je leven en in jezelf afspeelt, een process in Dag 716: Hoe kan je ontcijferen wat een 'ongeluk' je laat zien over jezelf? uit de doeken gedaan werd. Nadat je voor jezelf hebt kunnen vaststellen hoe het schadelijke patroon zich afspeelt in jezelf en je leven en hoe het in elkaar zit, is het uiteraard een kwestie om te onderzoeken hoe je dat patroon kan transformeren tot iets constructief.

Begrijpen hoe iets bestaat en in elkaar zit zorgt namelijk niet voor verandering. Beseffen wat er binnenin  jezelf bestaat en wat aan de oorsprong lag van dingen die in je leven gebeuren, hoe verademend en bevrijdend dat besef ook aanvoelt, zal vanzelf geen verandering teweeg brengen. Dit is een misconceptie die makkelijk kan bestaan, namelijk dat je, gewoon omwille van een momentaire ervaring van opluchting of verlichting in het moment waarin je plots inzicht krijgt in jezelf, meteen ook 'verlicht' bent in de zin van dat je het patroon overstegen hebt.

Inzien, begrijpen en realiseren wat aan de oorsprong ligt van een bepaald gedragspatroon en/of hoe je je vanbinnen ervaart of hoe je soms reageert op situaties kan vaak een zeer opluchtend effect hebben en zelfs zodanig dat het aanvoelt alsof de probleemreactie of het problematische patroon in kwestie plots verdwenen is. Daardoor dat de illusie kan ontstaan dat je, omwille van dat ene moment van realisatie, het hele patroon voorgoed hebt opgegeven en losgelaten.

Je zal na een tijdje echter beginnen merken dat het gedachten- en reactiepatroon gewoon weer naar boven komt in jezelf en dat je uiteindelijk precies dezelfde situaties in jezelf en in je wereld tegenkomt. En dit is omdat echte verandering niet enkel gebeurt middels een realisatie of inzicht. Echte verandering is het toepassen van dat inzicht op praktische wijze, en dit wil zeggen dat je:

1. Gewaarzijn toepast om op te merken en te identificeren wanneer het patroon opkomt in jezelf in je dagelijkse leven
2. Gewaarzijn toepast om, wanneer de reactie in jezelf naar boven komt, te onderzoeken wat er precies in jezelf gebeurt om te leren hoe de reactie precies bestaat zodat je dat onderzoek kan gebruiken als een basis voor het formuleren van een oplossing
3. De reactie daadwerkelijk ook verandert in zulk 'n momenten waarin je ze ziet opkomen en als je merkt dat dit niet lukt, dan teruggaat naar het onderzoeken van hoe de reactie in jezelf bestaat zodat je tot een betere oplossing kan komen teneinde de reactie beter te kunnen veranderen

Zelf-Vergeving en zelf-correctieve stellingen is het gereedschap dat dit proces van het praktisch veranderen van patronen in je dagelijkse leven faciliteert. Het proces dat je dus in feite bewandelt is als volgt:

1. Je wordt je gewaar van een patroon in jezelf dat schadelijke gevolgen en consequenties heeft voor jou en je omgeving
2. Schrijven: Hier kom je vaak tot bepaalde inzichten die een zekere stabiliteit in jezelf teweeg brengen
3. Zelf-vergeving: in deze stap maak en leef je de stelling dat jij verantwoordelijkheid neemt voor het patroon in kwestie
4. Zelf-correctie: middels dit besef van zelf-verantwoordelijkheid formuleer je praktische oplossingen die jij in je dagelijkse leven kan toepassen om het patroon in de momenten waarin het zichzelf laat zien te veranderen
5. Praktische zelf-verandering: dit is waar jij je proces van gewaarzijn, schrijven, zelf-vergeving en zelf-verantwoordelijkheid overdraagt naar je dagelijkse werkelijkheid en ervoor zorgt dat wat jij hebt ingezien niet voor niets geweest is maar eerder gebruikt wordt om het patroon dat jij hebt ingezien als zijnde schadelijk voorgoed te veranderen

Dag 694: Het Ware Gelaat van Kwaadheid

Ter verderzetting op Dag 693: De aanvaardde 'normaliteit' van Verontwaardiging open ik in deze blog het eigenlijke punt dat zich verschuilt achter de reactie van verontwaardiging en de reactie van kwaadheid op het zien van bepaald 'gedrag' van andere mensen dat over het algemeen bestempeld wordt als 'slecht' of 'gemeen' of op de één of andere manier ondermaats gedrag.

Toen ik mij dus gewaar werd van die emotionele reactie van verontwaardiging in mezelf elke keer ik een individu op de één of andere wijze verstoten zag worden uit de groep of onheus behandeld zag worden door de groep, hield ik even halt in mezelf om te onderzoeken wat er eigenlijk werkelijk gaande is.

Omdat, in het bewandelen van mijn proces ben ik er al achter gekomen dat wanneer ik reageer met kwaadheid en wanneer ik me 'kwaad maak' om iets, dan is dat over het algemeen een teken dat ik mij ergens in mezelf angstig voel en dat de kwaadheid in feite een soort van zelf-verdedigings of -beschermings reactie is voortvloeiende uit mijn angst.

Wanneer ik dus vanuit dit perspectief keek naar die kwaadheid in de vorm van 'verontwaardiging' die opkwam in mezelf, merkte ik op dat ik me eigenlijk enkel kwaad maakte om één welbepaald punt en dat mijn kwaadheid eigenlijk een bepaald 'thema' had.

En dat thema was namelijk dat ik enkel reageerde op het zien van 'buitensluiting' of 'uitstoting' van één individu door een groep van mensen. Dat was specifiek waar ik op aan het reageren was. En wanneer ik mijn blik dan verschoof naar de angst die zich daarachter verschool, begreep ik dat ik aan het reageren was vanuit een angst die in mezelf bestond om zelf buitengesloten te worden door een groep.

Dit is in feite een angst die ik doorheen het grootste gedeelte van mijn leven heb ervaren, namelijk een grote angst en onzekerheid over mezelf in relatie tot groepen van mensen. Telkens wanneer ik me in groepen van mensen bevond, ervoer ik mij over het algemeen als onzeker, ongemakkelijk en angstig, voornamelijk in verband met een angst om door de groep op de één of andere manier buitengesloten te worden.

Dit is dus hoe persoonlijke angsten zich kunnen verbergen achter reacties van verontwaardigheid, waarin je soms gelooft dat je je verontwaardigd en kwaad voelt om een situatie omdat je gelooft dat bepaalde mensen in die situatie zich nu eenmaal onheus gedragen hebben. Terwijl de kwaadheid is in wezen enkel een reactie op de angst die je voelt in jezelf.

Meer hierover in de volgende blog...

Dag 664: Wat zich Openbaart wanneer je een gedachtenpatroon overstijgt

Een moment van zelf-verandering dat ik vandaag toepaste is wanneer ik met iemand in mijn omgeving praatte. Ze vertelde me over iemand die ze had ontmoet en die haar meteen op haar huwelijksfeest had uitgenodigt omdat ze haar zo tof vondt. Nu, in dit moment zou ik in het verleden, volgens mijn voorgeprogrammeerde reactie-patronen, in gedachten gaan in mijn geest waarin ik mezelf vergelijk met haar en denk van 'zoiets gebeurt nooit met mij, dat iemand mij spontaan uitnodigd omdat ze mij zo een toffe vinden', 'ik leg nooit zo gemakkelijk contact met mensen', 'waarom kan ik dat niet ervaren om zo gemakkelijk vrienden te maken en connecties ervaren met mensen', enzovoort…

De ervaring in mijn leven was één waarin ik mij steeds zeer defensief opstelde tegenover mensen en waarin ik mij heel snel gekwetst voelde door mensen en bijgevolg mezelf niet makkelijk deelde met of openstelde naar mensen toe. En gebaseerd op die ervaring zou ik in zulk een moment waarin iemand verteld over hoe zij zo makkelijk een relatie en connectie met iemand gelegd heeft, die haar dan spontaan uitnodigde op haar huwelijk, gereageerd hebben met dat patroon van vergelijking en een automatische zelf-definieering en beoordeling van mezelf als zijnde 'minder' dan haar, omdat ik zogezegd niet kan wat zij kan, als zijnde het makkelijk leggen van relaties met mensen.

In dit moment echter, zag ik dat patroon opkomen in mijn geest en in een fractie van een seconde maakte ik in mezelf de beslissing om dit keer dat patroon mijn ervaring in dat moment niet te laten overnemen, maar om eerder stabiel te blijven in mezelf. Stabiel in de zin van dat ik mij niet minderwaardig ga voelen, en ik ga me niet laten beïnvloeden in hoe ik mij voel vanbinnen door een voorgeprogrammeerd patroon van gedachten en emotionele reacties, ik blijf gewoon hier aanwezig in dit moment met mijn gewaarzijn.

Deze beslissing die zich openbaarde in mezelf was een resultaat van voorbereiding in de zin van het toepassen van mijn gereedschap van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie in verband met het patroon van vergelijking en zelf-beoordeling - en dat is waardoor ik in dat moment die fractie van een seconde kon oppikken om de beslissing in mezelf te maken om niet de weg in te slaan die mijn geest voor mij had voorbereid, de weg van gedachten, zelf-beoordeling, vergelijking en emotionele ervaringen van minderwaardigheid, maar om eerder simpelweg te erkennen wat deze persoon tegen mij zegde zonder erop te gaan reageren en zonder het dus om te vormen tot een 'persoonlijk' punt waar ik binnenin mezelf een persoonlijke betekenis aan ga geven in de vorm van gedachten en emoties.

En het is door stabiel te blijven in dit moment en niet de weg te volgen van het voorgeprogrammeerde patroon, dat er ruimte in mezelf ontstond waardoor ik een nieuwe dimensie kon zien van hoe dat voorgeprogrammeerde patroon in mezelf bestaat. Die nieuwe dimensie die ontlook zal ik delen in de volgende blog, maar voor deze blog is het voldoende om te begrijpen hoe het is dat je enkel inzicht kan en zal ontwikkelen in jezelf en hoe je bestaat binnenin jezelf als en wanneer je in momenten die keuze maakt om niet in een bepaalde gedachtenpatroon en ervaring te stappen maar eerder stabiel te blijven in jezelf.

Het gereedschap om dat gewaarzijn en die stabiliteit in jezelf te kunnen beginnen creëren, kan je vinden via www.desteniiprocess.com

Dag 663: Is reageren met Irritatie op Iemand Eigenlijk een Verborgen Zoektocht naar Eigen-Waarde?

In navolging van de voorgaande blogs in relatie tot het stoppen en veranderen van een moment van reactie tegenover een persoon, deel ik in deze blog de zelf-correctieve stellingen. Deze zijn immers noodzakelijk om de reactie richting te geven in de zin van ervoor te zorgen dat als en wanneer de reactie in de toekomst opnieuw wil naar boven komen, ik weet wie ik ben en waar ik sta in relatie tot de reactie en ik op basis van dat besef richting kan geven aan de reactie en kan voorkomen dat ik door de reactie meegezwiept zal worden.

Zelf-correctieve stellingen

Wanneer en als ik zie dat ik in een reactie van irritatie ga in mezelf jegens X en wanneer ik bijvoorbeeld reageer op haar gedrag of iets wat ze zegt - dan stop ik en ik adem - en ik zie, besef en begrijp dat deze reactie van irritatie aanduid dat ik binnenin mezelf mijn macht heb weggegeven en ben aan het weggeven aan een idee of definitie of perceptie die ik van X gevormd heb in mijn geest en dat ik in en als dat idee, definitie of perceptie mijn aandacht en dus een deel van mezelf in en als die aandacht heb weggegeven aan dat idee/definitie/perceptie van X en daarin de ervaring en perceptie heb gecreëerd in mezelf dat ik inferieur en minder ben dan X

Dus hier zie, besef en begrijp ik dat hoe ik X zie, niet is wie ze werkelijk is omdat waar ik op aan het reageren ben, aanvankelijk met inferioriteit en daarna met irritatie, is de idee, definitie en perceptie die ik zelf van haar gevormd heb in mijn geest, waarin ik X van mezelf heb afgescheiden door haar niet te zien en te erkennen als één en gelijk met mezelf, als HIER net als ik HIER ben waarin zij niet meer is en ik niet minder, maar we beiden één en gelijk zijn met en aan elkaar als twee levende wezens

En dus stel ik mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor de perceptie, idee en definitie die ik van X gevormd heb in mijn geest, als wat eigenlijk aan het startpunt ligt van de irritatie die ik in dat moment aan het ervaren ben in relatie tot haar -- omdat ik zie, besef en begrijp dat ik die irritatie niet werkelijk ervaar tegenover wie zij is, maar ik ervaar de irritatie in relatie tot het beeld en de perceptie die ik gevormd heb in mijn geest en gedefinieerd heb als X, hetgeen in feite mijn eigen fantasie is als een fictief personage in mijn verbeelding hetgeen niets te maken heeft met wie  X is als wezen

Dus, in de plaats van mijn irritatie dan te gaan uiten en projecteren naar X toe, stel ik mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor het feit dat ik in de eerste plaats binnenin mezelf mijn aandacht heb weggegeven en dat ik mezelf heb afgescheiden van mezelf en van X als mezelf door een idee en perceptie te gaan vormen in mijn geest en dat beeld en perceptie dan aandacht en daarin waarde te gaan geven

Hierin zie, besef en begrijp ik dat het feit dat ik een beeld en idee en perceptie van X gevormd heb en dat ik X gedefinieerd heb in mijn geest in en als dat idee/definitie/perceptie, eigenlijk laat zien dat ik zelf mezelf gedefinieerd heb als een beeld, idee en perceptie in mijn geest en dat ik zelf verlang om een bepaalde aandacht en waarde te ervaren op basis van het beeld, idee en perceptie dat ik van mezelf in mijn geest gevormd heb

Hier stel ik mezelf tot doel om los te laten van het idee en de perceptie die ik van mezelf in mijn geest gevormd heb omdat ik zie, begrijp en besef dat ik als wie ik werkelijk ben niet besta in en als een idee of perceptie in de geest. Ik ben het fysieke lichaam, ik ben de simpliciteit van ademhaling, van het moment waarin ik besta als het lichaam - en de waarde van wie ik ben is niet bepaald door de aandacht die ik krijg in relatie tot het idee, de definitie of de perceptie die ik van mezelf gevormd heb in mijn geest, maar de waarde van wie ik ben staat één en gelijk met mijn bestaan als levend fysiek wezen en is onvoorwaardelijk HIER binnenin en als mezelf aanwezig als een inherent deel van wie ik ben

Dag 662: Reageren op een Persoon en het Toepassen van Zelf-Stabilisatie

In de voorgaande blog beschreef ik hoe ik de laatste tijd mezelf in een reactie van ongemakkelijkheid en irritatie zag gaan in relatie tot een persoon in mijn omgeving en in deze blog zal ik delen welke zelf-vergeving ik in het moment waarin ik de reactie zag opkomen in mezelf heb toegepast om mezelf vanbinnen te stabiliseren en mezelf niet te laten overweldigen door de reactie.

Zelf-Vergeving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren op X en mezelf daarin af te scheiden van haar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd met irritatie te reageren op X haar expressie en gedrag en daarin te geloven dat haar gedrag op de één of andere manier onaanvaardbaar of slecht is - in de plaats van in te zien en te beseffen dat mijn reactie eigenlijk laat zien dat ik mijn verantwoordelijkheid voor mezelf op de één of andere manier heb weggegeven aan X

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien in zelf-eerlijkheid dat ik eigenlijk binnenin mezelf mijn vertrouwen geplaatst in X om mij te begeleiden en dat ik eigenlijk X zie als mijn voorbeeld waarin ik eigenlijk verwacht van X dat zij mij leiding en sturing geeft - en dat ik daardoor reageer binnenin mezelf wanneer zij zich niet uitdrukt als hoe ik had verwacht dat ze zich zou uitdrukken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor wat het is dat ik in X zie en wat het is dat ik van haar verwacht gebaseerd op de idee die ik van haar in mijn geest gevormd heb waarin ik mij inferieur voel in relatie tot haar -- door in mijn achterhoofd te verwachten dat zij verantwoordelijkheid neemt voor mij en dat ze zich op een specifieke manier uitdrukt tegenover mij

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te erkennen als één en gelijk met X in en als zelf-verantwoordelijkheid door X in mijn geest te plaatsen in een positie waarin ik geloof dat zij meer in staat is om verantwoordelijkheid te nemen -- in de plaats van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat het feit dat ik besta als wezen met zich meedraagt dat ik verantwoordelijk ben voor mezelf als wezen

Ik vergeef mezelf dat ik irritatie heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf  in relatie tot X waarin ik X indirect beschuldig van mijn reactie - in de plaats van eerlijk te zijn met mezelf en in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik in feite aan het reageren ben op mezelf en op de inferioriteit die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en de afscheiding die ik van X als mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf

Dag 661: Woede-Uitbarstingen - Hoe Smoor je ze in de Kiem?

Er is een meisje in mijn omgeving waar ik de laatste tijd op aan het reageren was. En dit op een haast constante manier waarbij elke keer ik haar tegenkom, hetgeen nogal vaak is, reageer ik binnenin mezelf met een ervaring van ongemakkelijkheid en weerstand.

En deze reactie begint mij parten te spelen omdat ik soms ook kwaad word en reageer met irritatie op haar en dat is voor mij niet aanvaardbaar omdat, hoe 'echt' en gegrond die ervaring en reactie van irritatie en kwaadheid ook kan lijken in het moment waarin het naar boven komt, het is in wezen nooit redelijk of gegrond omdat het nog altijd een reactie is die binnenin mezelf gebeurt en die op zich niets te maken heeft met die individu waar ik mezelf op voel en zie reageren.

Dus in het moment waarin ik besefte dat ik in reacties aan het gaan was in relatie tot die persoon en begreep dat ik die reacties niet wil laten verdergaan of opbouwen in mezelf, sprak ik zelf-vergeving voor mezelf om mezelf te kunnen aarden en stabiliseren in mezelf zodat ik mezelf niet laat sturen of bepalen door emotionele ervaringen en reacties in mezelf en om ervoor te zorgen dat ik uiteindelijk niet handelingen zou gaan verrichten en beslissingen zou gaan maken of mezelf zou uitdrukken op basis van die emotionele reacties in mezelf.

Omdat, ik bedoel maar, als ik die reacties in mezelf zomaar zou laten bestaan zonder er iets aan te doen, en zonder te onderzoeken waar die reacties vandaan komen, waar het eigenlijk is dat ik op aan het reageren ben en waar het probleem werkelijk ligt, dan zullen de reacties blijven opkomen en ze zullen steeds sterker worden omdat ze op zichzelf verder bouwen en omdat ik zelf geen oplossing heb gecreëerd voor het probleem dat zich binnenin mezelf aan het afspelen is. En uiteindelijk zal er een moment komen waarin ik de reacties niet meer kan binnenhouden en waarin ze fysiek worden.

En dan zal ik oftewel een woede-uitbarsting krijgen, of dan zal ik lopen mokken of misschien zal ik kwaad over haar gaan praten tegen een ander persoon om 'stoom af te laten'. Wat het ook is dat ik uiteindelijk zal doen om druk van de ketel van reacties te laten, het zal altijd leiden tot gedrag waar ik mij nadien over zal schamen en waar ik nadien spijt van zal hebben. Omdat, als ik in de beginfase van de reactie mezelf even had gestopt om binnenin mezelf te kijken in zelf-eerlijkheid, dan zou ik onmiddellijk hebben ingezien dat mijn reacties nooit iets te maken hadden met die ander persoon en dat het altijd te maken had met een deel van mezelf dat ik aan het onderdrukken was in het bijzijn van haar of een idee dat ik van haar gevormd had in mijn geest waardoor ik mezelf niet volledig toestond mezelf uit te drukken als wie ik ben, enzovoort…

Als ik in de eerste plaats zelf-eerlijkheid had toegepast dan zou ik nooit tot die woede-uitbarsting gekomen zijn waarin ik nu eigenlijk bezig ben die persoon aan te vallen. En het is in dat aanvallen van een ander, dat je tegelijkertijd een schuldgevoel en een gevoel van schaamte creëert in jezelf omdat je diep vanbinnen weet dat je je woede tegenover jezelf onterecht aan het uitwerken bent op iemand anders en dat je een ander aan het beschuldigen bent van iets waar je zelf geen verantwoordelijkheid hebt willen nemen.

In de volgende blog deel ik welke zelf-vergeving ik heb toegepast in het moment waarin ik de reacties zag opkomen in mezelf in relatie tot deze persoon in mijn omgeving waarmee ik mezelf heb kunnen stabiliseren om de reacties niet te laten escaleren.

Dag 479: Is Opgeven een Vorm van Liegen tegen Mezelf?

Dit is een Verderzetting van "Dag 478: Wanneer Emoties Overweldigend Worden" - en in deze blog zet ik verder in het transformeren van een ervaring van een 'emotionele instorting'. Tot zover had ik vastgesteld dat, nadat ik een specifiek proces had bewandeld van het veranderen van deze emotionele ervaring - een proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctieve applicatie (hetgeen je kan lezen vanaf "Dag 436: Het Veranderen van een Reactie van Opgeven tegenover een Sportprestatie - Deel 1") - en ik geloofde dat deze ervaring niet meer bestond in mezelf omdat ik veel stabieler was geworden in de situaties waarin die emotionele ervaring doorgaans opkwam, werd het duidelijk dat dit patroon nog wel in mezelf bestond omdat het een paar dagen geleden toch opkwam in mezelf in een specifieke situatie.

Nu, aanvankelijk ging ik in een reactie van 'oh neen, ik heb gefaald!!!', waarin ik het hele proces dat ik tot dusver gewandeld heb in het water gooide alsof het niets waard geweest is en ik niets veranderd ben -- ik reageerde emotioneel op het emotionele patroon dat opkwam in mijn geest, waarin ik het dus erger maakte dan het in feite in werkelijkheid was.

Wat ik echter ondertussen heb vastgesteld, wanneer ik kijk naar wie ik ben nu in relatie tot mijn interne en externe realiteit in vergelijking met wie/hoe ik was voordat ik dit proces ben beginnen wandelen - is dat ik wel degelijk veranderd ben, ik ben op verschillende manieren veel stabieler geworden in mezelf en Ik geniet meer in de situaties waarin ik mij voorheen heel oncomfortabel voelde. Dus, het feit dat er in één moment een emotionele ervaring weer naar boven komt, wil absoluut niet zeggen dat er 'niets veranderd is' of dat 'al wat ik gedaan heb voor niets geweest is', neen, het is zelfs zo dat die reactie in mijn geest waarin ik onmiddellijk reageer met een gedachte van 'er is NIETS veranderd!' en 'het is allemaal voor niets geweest!' en 'ik heb gefaald!' -- dat is eerder een opzettelijke zelf-sabotage, waarin ik mezelf blindstaar op een eendimensionele gedachte en reactie in mezelf in relatie tot Wie ik Ben, maar dat is niet de realiteit.

De realiteit is dat ik zelf uitmaak precies hoe effectief mijn proces is en zal zijn - het feit dat ik die gedachten van 'ik heb gefaald' en 'het zal mij nooit lukken' en 'het maakt niets uit' geloof en vertrouw, wil enkel zeggen dat ik dit punt nog niet heb gerealiseerd voor mezelf --- namelijk dat IK dit proces bewandel. IK heb de beslissing gemaakt voor mezelf om mezelf te veranderen, dus IK zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat ik daadwerkelijk verander, vanbinnen en vanbuiten --- omdat IK mijn eigen leven in mijn handen heb.

Die emotionele reactie van 'ik heb gefaald!!' laat mij dus eerder een aspect zien van mezelf dat in mezelf bestaat waarin ik niet eerlijk ben met mezelf over waar ik eigenlijk mee bezig ben. Omdat, als ik werkelijk de absolute beslissing had gemaakt voor mezelf om te veranderen, en als ik werkelijk in en als die beslissing zou staan in mezelf, dan zou ik niet zo gereageerd hebben, dan zou ik in het moment zelf, wanneer ik het specifieke patroon zag opkomen in mezelf en ik mezelf in een reactie zag gaan, onmiddellijk gedacht hebben van 'ok, ik zie dat ik hier nog steeds op reageer, laat mij onderzoeken wat het is in mezelf dat ik nog niet heb overwogen, zodat ik dit patroon voor eens en voor altijd kan veranderen' --- omdat ik zou staan en bestaan in en als de levende beslissing die ik heb gemaakt voor mezelf om mezelf te veranderen.

Dus, uiteraard, als ik niet eerlijk ben met mezelf over waar ik eigenlijk mee bezig ben en waarom ik het doe, dan zal mijn proces ook niet zo effectief zijn als het zou kunnen zijn, omdat ik het niet ten volle uit doe --- ik doe het half-half en met verdeelde aandacht en focus. Net zoals ik doorheen mijn leven alles maar half-half gedaan heb - omdat ik nooit verantwoordelijkheid genomen heb voor wat ik doe in en met mijn leven.

Ik bedoel, mijn ervaring tijdens mijn kindertijd en mijn pubertijd en zelfs jong-volwassenheid, in relatie tot hoe ik mijn leven leidde en de dingen die ik deed, zoals schoolwerk, studies, hobbies en zelfs de relaties die ik opbouwde met mensen - was dat ik het allemaal deed omdat ik het gevoel had dat ik dat 'moest'. Ik deed het omdat ik dacht dat ik het moest doen om mijn ouders en familie tevreden te maken over mij. Ik deed het uit angst dat als ik het niet doe, ik niet zal kunnen overleven. En het is die ervaring van angst om te sterven en meer speciek angst om te verliezen wat ik 'heb' als datgene waar ik mezelf mee gedefinieerd heb in mijn leven, mijn geld, mijn spullen, mijn positieve gevoelens, die mijn hele leven bepaald en overheersd heeft --- waardoor ik, als ik terugkijk op wie of waar ik eigenlijk werkelijk was in mezelf doorheen mijn leven in relatie tot hoe ik mijn eigen leven leidde, vaststel dat ik nooit eigenlijk werkelijk geleefd heb - ik heb nooit werkelijk mezelf uitgedrukt in deze wereld, aangezien al wat ik deed aangedreven was door een ervaring van angst in de plaats van dat ik mezelf aandreef in het uitdrukken van mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 480

Dag 436: Het veranderen van een Reactie van Opgeven tegenover een Sportprestatie - Deel 1 - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/01/dag-436-het-veranderen-van-een-reactie.html#sthash.eldmFqQq.dpuf

Dag 449: Hoe Creëer ik de Emotionele Ervaring van Verslagenheid?

Dit is een verderzetting van "Dag 448: Het Veranderen van een Emotionele Reactie van Verslagenheid - Stap 2" - waarin ik het platform heb gelegd en gecreëerd van hoe de emotionele reactie van opgeven en verslagenheid werkt en functioneert in mijn geest, in termen van hoe en wanneer het activeert en wat de componenten zijn - en dus in deze blog zet ik verder in de tweede stap in dit proces met het toepassen van geschreven en gesproken zelf-vergeving voor de specifieke patronen van gedachten, gevoelens en emoties die ik in mezelf geïdentificeerd heb -- omdat ik door middel van zelf-vergeving mezelf in de positie plaats van 'verantwoordelijkheid', van 'god' in mezelf als het ware, waarin ik als god mezelf als creatie vergeef voor mijn 'zonden'. 'zonden' niet in de zin van dat ik iets 'slecht' gedaan heb, maar eerder in de zin van dat ik nooit heb bestaan in en als een levend gewaarzijn en besef dat ik daadwerkelijk god ben van en voor en als en in mezelf en mijn wereld en realiteit en dat ik dus daarin mezelf, mijn leven en mijn realiteit 'verloochend' heb.

In dit proces van het toepassen van zelf-vergeving maak ik specifiek gebruik van een fysieke situatie en mijn interne mentale/emotionele/'bewuste' reactie op en in die situatie. De situatie zijnde waarin ik les kreeg van de leerkracht, en hij wilde mij een nieuwe opslagtechniek aanleren voor mijn squash-spel, omdat hij had opgemerkt dat mijn opslag niet deugde. En wanneer ik zijn techniek uitprobeerde kreeg ik het maar niet juist, ik bleef fouten maken - en hij bleef zeggen van 'neen, dat is het niet' en 'je moet het zus en zo doen' --- en in mezelf reageerde ik in een patroon van gedachten en emotionele reacties dat vertrok van een aanvankelijke reactie waarin ik dacht 'de leerkracht kijkt op mij neer omdat ik fouten maak', verbonden met een emotionele ervaring van angst - hetgeen dan uiteindelijk transformeerde tot een emotionele reactie van kwaadheid, gekoppeld aan een gedachte van 'ik kan dit niet', en dan sprak ik die gedachte zelfs luidop uit tegenover de leerkracht - zo van 'ik kan dit gewoon niet', 'ik weet het niet meer', in een tonaliteit van frustratie -- en terwijl ik die woorden luidop sprak tegenover de leerkracht, voelde ik een emotionele ervaring van zelf-medelijden opkomen in mezelf.

Ik bedoel, door deze hele resem van ervaringen en gedachten zo neer te schrijven en te bekijken, en daar te zien hoe het is dat de geest zichzelf continu transformeert en van vorm verandert - vindt ik het fascinerend hoe dit eigenlijk in z'n werk gaat, en hoe ik eigenlijk besta in mezelf --- in de zin van dat ik zie dat ik eigenlijk totaal niet consistent ben, omdat de ene ervaring zo overgaat in de andere, als reacties op elkaar. En hierin valt duidelijk een patroon te herkennen - waarin de emotionele ervaring van opgeven bijvoorbeeld in wezen een resultaat is en een consequentie is van dit patroon aan emotionele reacties, dat enkel voorkomt en bestaat omdat al de voorgaande emotionele reacties/ervaringen bestaan.

De zelf-vergeving statements voor dit hele patroon deel ik in Dag 450
                                                                                                                            

Dag 440: Hoe is de Reactie van Opgeven een Zelf-Beschermings Mechanisme van de Geest?

Dit is een verderzetting van "Dag 439: Hoe is de Reactie van Opgeven, een Consequentie van de Competitie die in Mezelf Bestaat?" - waarin ik, via mijn zelf-onderzoekend Schrijven een nieuwe Dimensie van het punt van 'Opgeven' als een Emotionele ervaring in mezelf heb vastgesteld, namelijk dat Opgeven een vernuftigd manoever van het Ego in/van de Geest is om macht en controle te behouden in een situatie waarin het Ego vaststelt dat het niet zal kunnen winnen (voor meer context en perspectief, lees Dag 439).

In Dag 436 ben ik dit proces van het Veranderen van een Reactie van Opgeven verstrokken vanuit het startpunt van mijn ervaring tijdens het Squashen, waarin ik opmerkte dat er momenten zijn dat ik zeer emotioneel wordt in mezelf tot op het punt dat ik wil 'opgeven' - dit in relatie tot niet enkel wedstrijden spelen maar ook tijdens de les met mijn medestudenten. En in de vorige blogs heb ik het proces van zelf-onderzoekend schrijven toegepast, teneinde zo goed mogelijk voor mezelf te kunnen begrijpen wat er precies in mijn geest omgaat en geactiveerd wordt in bepaalde momenten tijdens het squashen dat uiteindelijk leidt tot een emotionele ervaring van 'willen Opgeven' in mezelf.

Vandaag gingen Esteni en ik opnieuw naar de Squash Academie, waar we samen met verschillende jongens en meisjes les krijgen - en ik kreeg dus de kans om de reactie/ervaring van Opgeven te heronderzoeken en voor mezelf te evalueren of ik in mijn schrijven al de dimensies en aspecten/factoren van deze ervaring heb gevonden of punten op te merken die ik gemist heb.

En dan kwam er een moment, net zoals de vorige keren, dat ik een oefening doe en de leerkracht keert zich naar mij en zegt dat ik het fout doe, en dat ik de oefening opnieuw moest doen, en opnieuw, en opnieuw, omdat ik het maar niet juist leek te kunnen krijgen -- er was iets mis met mijn houding dat ik maar niet gecorrigeerd leek te krijgen. En daar kwam het systeem van 'Opgeven' aanzetten, van specifieke gedachten, backchat en emotionele reacties die opkwamen in mijn geest en die uiteindelijk een fysieke ervaring en een mentale/emotionele staat creëerden van 'Opgeven', waarin, wat ik ervoer in mijn lichaam was een 'zwakheid'/'machteloosheid', gepaard met een gedachte van 'ik kan dit toch niet, ik geef maar beter gewoon op'.

Wat ik nu echter zag wanneer ik dieper in de reactie/ervaring keek die omging in mijn geest, was een dimensie die ik in mijn schrijven niet had overwogen - ik zag dat, elke keer wanneer deze overweldigende emotionele ervaring van Opgeven opkomt in mezelf, is het in feite in een moment waarin ik de kans heb om iets bij te leren. Bijvoorbeeld wanneer ik een oefening uitvoer die ik niet vanaf het eerste moment correct kan uitvoeren en die ik zelfs na de tweede of derde keer niet correct krijg, dan is dat een teken dat wat ik in die oefening aan het leren ben, iets 'nieuw' is voor mijn 'systeem' - iets dat mijn lichaam met andere woorden tijdens mijn leven nog niet geïntegreerd heeft in zichzelf en dus nog niet 'kent'. Hierdoor is er in mezelf nog geen 'programma' of 'script' aanwezig dat ik kan volgen om de oefening correct uit te voeren - het 'programma'/'script' moet nog 'gecreëerd' worden, door middel van bijvoorbeeld herhaling --- net zoals al wat ik doorheen mijn leven heb geleerd zoals lezen, schrijven, lopen, praten, enzovoort, zich geïntegreerd heeft in mijn lichaam door middel van extensieve herhaling en het nu gemakkelijk is voor mij om die taken uit te voeren.

Wat is dan echter het verschil tussen mijn kindertijd en nu? Waarom is het dat ik tijdens mijn kindertijd geen moeite had om nieuwe dingen te leren kennen en te integreren in mezelf, en nu ga ik in een emotionele reactie van 'opgeven' vanaf het moment dat er iets nieuw mijn leven binnenstapt en ik de kans krijg om mezelf in mijn vaardigheden uit te breiden?

Om inzicht te kunnen krijgen in deze vraag, is het noodzakelijk om vooreerst te zien en begrijpen hoe de Geest werkt in relatie tot het Lichaam. De Geest op zich is een systeem van 'Identiteit' - deze 'identiteit' heb ik vanaf mijn kindertijd opgebouwd en is nu een specifieke 'structuur' van definities waarvan ik denk 'dat is wie IK ben'. Dus, teneinde een 'identiteit' te hebben, heb je een Structuur nodig - deze Structuur is opgebouwd uit al wat ik vanaf mijn kindertijd, en vooral tijdens de eerste pakweg zeven jaren van mijn leven heb geleerd door middel van mijn interactie met mijn omgeving, in verband met niet enkel fysieke vaardigheden, maar ook specifieke denk-beelden in mijn geest die ik heb aanvaard in mezelf als representatief staande voor 'wie ik ben' in mijn wereld en omgeving.

Omwille van deze 'structuur' waarin 'IK' besta - heeft de geest allerlei zelf-beschermings en overlevings- mechanismen gecreëerd om die structuur intact te houden, en om er met andere woorden voor te zorgen dat ik gedurende mijn leven hier op aarde min of meer dezelfde 'ik' zal blijven, dezelfde 'identiteit' als wie ik geloof dat ik ben in mijn geest.

Eén van deze zelf-beschermings mechanismen is bijvoorbeeld de emotionele reactie/ervaring van 'Opgeven' in het moment dat ik op het punt sta iets nieuw bij te leren en te integreren in mezelf - zoals bijvoorbeeld wanneer ik een nieuwe houding aan het leren ben in de squash-les.

En, in die emotionele reactie/ervaring van Opgeven, gebruikt mijn geest bijvoorbeeld het punt van 'de leerkracht is niet tevreden over mij' of 'ik ben niet zo goed als de andere studenten', verbonden met emotionele ervaringen zoals angst, minderwaardigheid, zelf-medelijden en kwaadheid als excuses en rechtvaardigingen voor waarom ik wil 'opgeven' --- en om mijn aandacht dus af te leiden van het feit dat het punt van 'opgeven' niet werkelijk mijn eigen beslissing is, het is een mechanisme dat ingebouwd is in de geest en dat enkel bestaat om mij gelimiteerd te houden in de 'identiteits-structuur' die ik heb aanvaard in en als mezelf, door ervoor te zorgen dat ik nooit zelfs zal overwegen om mezelf voldoende open te stellen om werkelijk iets nieuw bij te leren.

In Dag 441 zal ik verderzetten in dit proces van het Veranderen van een reactie/ervaring van Opgeven, door de Zelf-Vergeving Dimensie toe te passen, gebruik makend van wat ik nu zie en begrijp in verband met hoe de geest functioneert met betrekking tot de ervaring van Opgeven.

Dag 432: Waarom neem ik Kritiek Krijgen op als een Persoonlijke Aanval?

Dit is een Verderzetting van "Dag 431: Is 'Intelligentie' Echt als het Verdedigd moet Worden?" - waarin ik het probleem heb benoemd als hoe en waarom ik in een automatische emotionele reactie van angst ga wanneer ik kritiek krijg op wat ik doe -- en hier in deze blog ga ik over tot het toepassen van de Oplossing, als de Zelf-Vergeving Dimensie.


Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren met de emotionele ervaring van angst wanneer iemand mij kritiek geeft door in dat moment mij bedreigd te voelen in mijn 'identiteit' als de idee en definitie die ik van mezelf gecreëerd heb in mijn geest - waarin dus de ervaring van angst een 'overlevings-reactie' is --- waar ik dan op zal reageren met kwaadheid, als een zelf-verdedigings reactie/mechanisme in en als de geest, waarin ik zal proberen om mijn 'identiteit' te verdedigen tegen deze schijnbare 'aanval'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd eerlijk te zijn met mezelf en in te zien, te beseffen en te begrijpen dat wanneer en als ik het krijgen van kritiek ervaar als een persoonlijke aanval, in en als de emotionele reactie van angst en kwaadheid - dat ik aan het reageren ben vanuit het ego en dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van mezelf en mezelf te definieren in en als een specifiek idee en definitie van 'wie ik ben' in mijn geest, waarin ik dan geloof dat ik mezelf in en als dat idee/beeld/definitie moet verdedigen en beschermen door middel van emotionele ervaringen van angst en kwaadheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de idee in mijn geest dat ik een 'intelligent persoon' ben en daarin geen verantwoordelijkheid te nemen voor de emotionele reactie van angst wanneer iemand mij kritiek geeft, door niet eerlijk te zijn met mezelf en in te zien, te begrijpen en te beseffen dat ik deze idee en identiteit zelf gecreëerd heb in mijn geest, als een overlevingstechniek die ik geleerd heb tijdens mijn kindertijd in het observeren van mijn omgeving --- waarin ik 'intelligentie' gebruik als een uiterlijk punt om de mensen om mij heen te manipuleren zodat ik ondersteuning kan krijgen in mijn overleving, volgens de ideëen en geloofsystemen die ik gekopieerd heb van mijn omgeving in verband met wat 'overleving' in deze wereld inhoud

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te beseffen en te begrijpen dat de idee in mijn geest dat ik een 'intelligent' persoon ben, enkel bestaat in functie en in het teken van mijn overleving in deze wereld, en dus niet is wie ik werkelijk ben --- en dat ik, door te reageren met een emotionele ervaring van angst wanneer iemand mij kritiek geeft, verbonden met de gedachte dat mijn 'intelligentie' in vraag gesteld en aangevallen wordt, een statement maak dat ik geloof dat deze overlevingsstructuur in mijn geest als het beeld dat ik van mezelf projecteer tegenover mijn omgeving, van mezelf als een 'intelligent persoon', werkelijk is wie ik echt ben --- in de plaats van één en gelijk te staan met dat beeld en de idee in mijn geest van mezelf als 'een intelligent persoon' in en als het besef dat het een overlevingsmechanisme is dat ik heb gekopieerd van mijn omgeving tijdens mijn kindertijd, en daarin mezelf niet toe te staan erdoor gestuurd/bestuurd of bepaald te worden, maar stabiel te blijven in en als mezelf in en als het besef dat wie ik werkelijk ben is altijd HIER, als de eenheid en gelijkheid van het leven zelf in en als mezelf en dat de geest als het voorgeprogrammeerde systeem van overleving in en als mezelf een systeem/programma is dat ik heb laten programmeren in mezelf doorheen mijn bestaan hier op aarde, maar niet bepaalt wie ik ben in en als mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de emotionele ervaring van angst als reactie wanneer ik kritiek krijg - door te reageren op die angst met een emotionele ervaring van kwaadheid - en dat ik mezelf daarin heb toegestaan en geaccepteerd een statement te maken dat ik geloof dat dit systeem van overleving als de emotionele ervaring van angst, verbonden met de gedachte dat ik persoonlijk aangevallen wordt wanneer ik kritiek krijg, is wie ik werkelijk ben, en dat ik dus nu mezelf moet 'verdedigen' in en als de reactie van kwaadheid --- in de plaats van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat enkel het ego zich aangevallen voelt en gelooft dat het zichzelf moet verdedigen om te kunnen 'bestaan', omdat het ego een beeld en een idee is dat op zichzelf niet werkelijk bestaat of echt is --- maar dat, wie ik werkelijk ben is altijd HIER, consistent en stabiel, of ik nu kritiek krijg of niet

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd eerlijk te zijn met mezelf over wie ik werkelijk ben binnenin mezelf door niet in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik enkel beïnvloed kan worden door kritiek als en wanneer ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als een idee en definitie van mezelf dat in mijn geest bestaat en dat niet werkelijk een fysieke werkelijkheid en realiteit is van wie ik werkelijk ben als HIER en als en wanneer ik met andere woorden niet 'echt' ben in de eerste plaats --- omdat, als ik zou bestaan als wie ik werkelijk ben, dan zou ik mezelf niet moeten 'verdedigen' of 'beschermen' tegen kritiek, dan zou ik consistent en stabiel blijven staan in en als mezelf, ongeacht wat er ook op mij afkomt vanuit mijn omgeving

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de persoon die mij kritiek heeft gegeven te beschuldigen van mij persoonlijk te hebben aangevallen - en te reageren met kwaadheid in mezelf tegenover die persoon in mijn geest ---in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor het feit dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als een illusie en een leugen als een idee/beeld in mijn geest en in te zien dat dat aan het startpunt ligt van het feit dat ik mij nu aangevallen voel omdat ik kritiek krijg en waarom ik de kritiek persoonlijk opneem -- en dat ik in werkelijkheid aan het reageren ben op wat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf aan te doen, als het aanvallen van wie ik werkelijk ben als het leven in en als mezelf door mezelf te definieren in en als een gelimiteerd idee en beeld in mijn geest en gedachten als de idee dat ik 'intelligent' ben


Wordt vervolgd in Dag 433

ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te beseffen en te begrijpen dat ik

Dag 426: Waarom kan het Ego niet tegen Kritiek?

Dit is een verderzetting van "Dag 425: Wat zegt mijn Emotionele Reactie op Kritiek Mij over Mezelf?" - waarin ik de zelf vergeving statements heb gedeeld die dienden om een emotionele kettingreactie te veranderen en los te laten in mezelf die een reactie was op een moment waarin ik kritiek kreeg van mensen --- waarin ik heb beseft en mij heb gerealiseerd dat ik in die emotionele reactie van mezelf een slachtoffer maak van de andere persoon die mij heeft 'bekritiseerd' en dat ik mezelf opzettelijk afscheid van wat die persoon mij eigenlijk in dat moment heeft meegedeeld. Omdat, eigenlijk wil ik niet horen wat die persoon te zeggen heeft, omdat ik niet wil inzien dat ik niet 'juist' of 'correct' ben in mijn daden --- in de zin van dat ik doorgaans in mijn uitdrukking, mezelf utidruk vanuit het startpunt van het ego, waarin ik denk en ervan overtuigd ben dat ik alles juist en correct doe en dat ik 'weet wat ik doe' en 'weet waar ik mee bezig ben' omdat ik 'heb nagedacht over dingen' en 'ik heb mijn best gedaan om het zo goed mogelijk te doen' en dus daarom ben ik nu 'juist' en mag niemand iets aan te merken hebben op mij.

Ik bedoel, die hele emotionele reactie in dat ene moment waarin iemand kritiek had of een opmerking gaf over iets dat ik had gedaan -- was volledig gebaseerd op en afkomstig van het feit dat ik mezelf had toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het ego van de geest als de gedachte dat ik 'juist' ben en een gevoel van superioriteit --- hetgeen in essentie niet zozeer 'correct' was, omdat, de illusie bestaat in de geest dat 'als ik moeite doe en als ik mijn best doe en als ik mijn hersens pijnig door veel na te denken over de dingen die ik doe, dan ben ik juist' en dan verwacht ik dat niemand enige kritiek mag of kan hebben op mij en mijn gedrag. Maar wat ik niet wil inzien hierin is dat, hoeveel ik ook nadenk of mijn best doe, de realiteit is nu eenmaal dat mijn geest, en de kennis en informatie en ervaringen waar ik uit kan putten in mijn geest, zeer gelimiteerd zijn in vergelijking tot de fysieke werkelijkheid die zich hier bevindt - en dat er dus altijd factoren zullen zijn in/aan de fysieke werkelijkheid die ik niet in overweging neem in mijn gedachten --- dat is immers hoe een leerproces werkt, is dat je jezelf eerst open moet stellen om iets nieuw te kunnen leren - je moet eerst de mogelijkheid overwegen en toelaten dat er dingen zijn die je nog niet weet.

Hoe gaat dat gezegde weeral? You cannot fill a cup that is already full?

En dus, die hele houding die ik had toegestaan en geaccepteerd in mezelf van 'ik weet wat ik doe' en 'ik sta stil bij mijn daden, dus niemand mag mij bevragen' en 'ik denk na over wat ik doe dus ik ben juist en niemand mag iets op mij aan te merken hebben' - is niet realistisch om mee te beginnen --- het is een Ego-houding, die afkomstig is vanuit een Emotionele reactie in verband met 'kritiek krijgen', waarin ik ooit in mijn leven de ervaring en de idee heb gecreëerd in mezelf dat het negatief is om kritiek te krijgen, en dat kritiek krijgen iets slecht is. Maar wat ik duidelijk nooit had ingezien dat kritiek net noodzakelijk is om de realiteit te leren kennen, om mijn omgeving te leren kennen, om te testen en te beseffen hoe dingen werken, wat ik kan en niet kan doen, welke mijn limieten en grenzen zijn, hoe mijn omgeving reageert op mij, welke de oorzaken en gevolgen zijn, enzovoort.

Dus 'kritiek' is in dat opzicht niet iets 'negatief', het is iets opbouwend, het is een feedback mechanisme dat noodzakelijk is in het afstemmen van mezelf op mijn omgeving, en dus het vormen van een stabiele communicatie, interactie en relatie met de mensen in mijn omgeving. En dus, als consequentie omdat ik doorheen mijn leven zo een aversie had van 'kritiek krijgen', heb ik ook nooit functionele relaties kunnen opbouwen met andere mensen, omdat ik alles zelf wilde doen, ik wilde alleen zijn in wat ik doe omdat niemand ooit kritiek mocht hebben op mij, omdat 'ik wist wat ik deed', dus ik isoleerde mezelf van de mensen in mijn omgeving vanuit mijn angst om kritiek te krijgen --- omdat ik in mijn geest de foutieve veronderstelling had gemaakt dat 'kritiek krijgen' iets 'negatief' is - hetgeen een idee is dat, realistisch gezien, buitengewoon absurd en enorm zelf-limiterend is.


Dit proces wordt vervolgd in Dag 427

Dag 423: Tegen Wie denk je wel dat je het Hebt?!

Wat ik heb opgemerkt in mezelf als hoe ik reageer op mensen die kritiek hebben op mij of opmerkingen hebben over mijn gedrag -- opmerkingen waarin dus blijkt dat hoe ik iets aan het doen was niet goed/correct of efficient was en dat ik het beter anders zou doen.

Hoe ik daarop reageer in mezelf is met kwaadheid, en de gedachte van 'tegen wie denk je wel dat je het hebt?!' en 'denk je dat je beter bent dan mij?!', 'denk je soms dat ik dom ben?!', 'denk je soms dat ik niet weet wat ik doe?!'. En ik merkte dat ik lange tijd in die reactie van kwaadheid bleef steken, en dat dat soort gedachten in mijn hoofd bleven rondjes draaien, en dan muteerden naar andere gedachten, die dan andere emotionele ervaringen activeerden --- zoals gedachten van 'waarom zien mensen niet dat ik weet waar ik mee bezig ben?!', 'waarom denken mensen altijd dat ik dom ben?!' en 'waarom hebben mensen geen respect voor mij?!', waarop ik dan reageerde met de emotie van verdriet.

En, dit is een patroon dat ik de laatste tijd zie opkomen - waarin reacties in mezelf van woede naar verdriet naar zelf medelijden gaan --- en dat ik uiteindelijk begin te huilen omdat ik mij zo machteloos en verdrietig voel --- allemaal omdat ik de gedachten in mijn geest heb laten muteren en transformeren, en dus allerlei verschillende emotionele reacties heb laten activeren in mezelf. Dat is immers hoe emoties werken, er is altijd eerst de gedachte en dan de emotie die eraan gekoppeld wordt - en hoe meer ik blijf participeren in de gedachten, hoe meer de gedachten rondjes beginnen draaien en van vorm veranderen - als een gesprek dat gebeurt in mijn geest, en allerlei conclusies die getrokken worden, conclusies die dan weer een andere emotie aanspreken --- en uiteindelijk ben ik door een hele emotionele rollercoaster gegaan zonder echt goed te zien waar het allemaal vertrokken is. En dan de volgende dag is het weer alsof er niets gebeurt is, waarna het dan uiteindelijk gewoon allemaal weer opnieuw gebeurt.

En dus wanneer ik merkte dat ik in die emotionele reactie van woede zat, wist ik dat als ik dit niet aanpak, dat ik uteindelijk via mijn gedachten in verdriet zal vallen en waarschijnlijk weer zal beginnen huilen --- net zoals dat al zoveel keren voordien is gegaan. En dus ben ik naar mijn kamer gegaan en begon ik zelf-vergeving luidop te spreken - teneinde het patroon hier en nu te doorbreken en voor mezelf de energie en de gedachten los te laten - omdat ik weet voor mezelf dat wanneer ik zelf vergeving spreek, en wanneer die zelf-vergeving echt is, zelf-eerlijk, dan zal de energie weggaan, omdat ik aan mezelf zal kunnen laten zien hoe ik de hele situatie in mezelf zelf aan het creëeren ben en dat ik dus ook perfect in staat ben het te stoppen.


De specifieke zelf-vergeving die ik heb toegepast in dit proces van het loslaten en veranderen van een speciek gedachten patroon en emotionele reactie/ervaring - zal ik delen in Dag 424

Dag 188: Preventief Leven in de plaats van Reactief Leven (Deel 2)

Dit is een verderzetting van "Dag 187: Preventief in de plaats van Reactief Leven"


Ik stel mij tot doel om het proces te doorlopen van het onderzoeken en stoppen van de geest als het reactieve systeem van eigenbelang om zo mezelf in een positie te plaatsen van handelen in en als preventie van problemen/consequenties in de plaats van handelen in en als reactie - omdat ik besef dat onderzoek in en als patronen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf en de werkelijkheid die de basis en het startpunt vormen van mijn handelingen noodzakelijk is om inzicht te hebben in hoe problemen die voortkomen uit die patronen vermeden kunnen worden in en als preventief handelen

ik stel mij tot doel om te handelen vanuit en in en als het besef dat er steeds fysieke conseqenties verbonden zijn aan mijn handelingen/daden in deze werkelijkheid - en hierin te handelen in en als het inzicht in wat ik aan het creëren ben in elk moment van beweging - in het besef dat ik volledig alleen verantwoordelijk ben voor de consequenties die zich uitspelen als gevolgen van mijn daden/handelingen in mijn leven en in de wereld

hierin besef ik dat ik in mijn eigen handen lig in en als het creëren  van mijn wereld - in eenheid en gelijkheid met wie ik ben vanbinnen

hierin stel ik mezelf tot doel om mezelf te manifesteren/creëren in en als eenheid en gelijkheid als het leven zelf, om vanuit wie ik ben te handelen op een manier die een wereld zal creëren die het beste is voor al het leven als mezelf - door het proces te doorlopen van het stoppen van de geest als het reactieve systeem van eigenbelang en het realiseren van mezelf als HIER

Dag 187: Preventief in de plaats van Reactief Leven

Dit is een verderzetting van "Dag 186: Preventie is het Beste Medicijn"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te leven in en als de statement 'preventie is het beste medicijn' - door mijn leven te laten besturen en sturen door automatische energetische reacties op situaties, zonder enig gewaarzijn van en inzicht in de fysieke consequenties die ik creëer op basis van mijn daden voor mezelf en mijn omgeving als het leven op aarde --- door nooit te hebben ingezien dat de fysieke werkelijkheid ECHT is, als datgene dat altijd HIER is, en datgene dat altijd het resultaat is van de handelingen/daden die ik verricht vanuit wie ik ben in en als mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te leven/bestaan in en als wat het beste is voor allen als een levende statement van wie ik ben --- door nooit te hebben ingezien dat ik manifesteer en creëer als een fysieke werkelijkheid op basis van mijn innerlijke werkelijkheid als 'wie ik ben'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd één en gelijk te staan met de fysieke werkelijkheid in en als mezelf als wat ECHT is, door mijn fysieke daden/handelingen te laten sturen/besturen door de onehte/illusoire realiteit van/in/als de geest als energetische reacties --- door nooit te hebben ingezien dat en hoe mijn fysieke handelingen consequenties hebben in en als een echte fysieke werkelijkheid - door mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd de fysieke substantie te gebruiken en proberen vorm te geven voor het bevredigen van verlangens in en als persoonlijke energetische ervaringen in en als een eendimensionele tunnelvisie waarin ik mijn perceptie en ervaring van de fysieke werkelijkheid filter om enkel te zien en te ervaring wat ik wil zien/ervaren in en als wat in mijn persoonlijke referentiekader past waarin ik mijn 'wil'/'verlangens' centraal heb geplaatst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien dat handelen op basis van voogeprogrammeerde automatische energetische reacties NOOIT een werkelijkheid zal creëeren die het beste is voor al het leven in en als mezelf - omdat ik in en als REACTIES nooit handel op basis van inzicht in hoe het programma in en van de fysieke werkelijkheid als de natuur en het fysieke lichaam functionneert en wat aldus de consequenties van mijn daden zullen zijn in en als de fysieke werkelijkheid, maar enkel handel op basis van HOOP en ANGST, waarin ik mezelf volledig afscheid van de werkelijkheid die HIER bestaat door te bestaan in en als persoonlijke definities en geloofsystemen over hoe de werkelijkheid/wereld in elkaar zit die enkel beantwoorden aan hoe ik mij wil voelen/ervaren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien dat alle problemen in deze wereld niet zouden bestaan als de mensheid zou geleefd hebben in en als 'preventie als beste medicijn' - hetgeen bewijst dat mensen, zowel op micro als op macro vlak, handelen vanuit REACTIES op de werkelijkheid, en daarin geen rekening houden met of stilstaan bij de fysieke gevolgen/consequenties van hun daden - door enkel in en als een tunnelvisie gefocust te zijn op hun persoonlijke energetische ervaringen in en als ANGST en HOOP

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd preventief te handelen in en als inzicht in de gevolgen en consequenties van mijn daden in mijn leven en mijn omgeving -- in en als het besef dat deze fysieke werkelijkheid een gesloten systeem is waarin elke daad een direct gevolg heeft, dat altijd HIER zal zijn, en altijd zal terugkeren om aan mij te laten zien wat ik gecreëerd heb, zodat ik kan opstaan en verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn daden in en als het besef dat ik volledig verantwoordelijk ben voor het leven op aarde in en als mijn handelingen HIER


Wordt vervolgd in Dag 188