Dag 788: De emotionele cyclus van Stress

Dit is een verderzetting op mijn toewijding om het woord 'berustend' te leven, specifiek gezien in relatie tot het systeem. In mijn blog van Dag 785: Welke woorden kan je leven om het best te kunnen omgaan met bureaucratie? was ik begonnen met het uiteenzetten van wat het wil zeggen om het woord berustend te leven op praktische wijze in die momenten waarin ik in een ervaring van stress ga in relatie tot bureaucratie.

Sinds toen heb ik verschillende momenten en mogelijkheden gekregen om de theorie in de praktijk om te zetten. Ik ben bezig geweest met een visa applicatie, hetgeen meer complex en ingewikkeld bleek dan ik uiteindelijk had gedacht en hierdoor heb ik mij vaak in een ervaring van stress bevonden. Wat ik tot zover heb geobserveert in verband met mijn toepassing van het woord 'berustend' is dat het zeker geen natuurlijke beweging is van mezelf om automatisch en onmiddellijk dat woord te leven. Het is zelfs zo dat mijn automatische reactie op bureaucratie - en dan vooral wanneer er dingen mislopen of anders gaan dan eerst gedacht - er één is van stress.

Wat ik heb gemerkt bij mezelf is dat het niet enkel stress is dat ik ervaar, maar meer een soort van emotionele/energetische cyclus waar ik doorwandel terwijl ik bezig ben met het zoeken van documenten, lezen van richtlijnen en creëren van bestanden op mijn laptop in een poging om de nodige stappen te bewandelen in het systeem teneinde het gewenste resultaat te bereiken.

Ik begin er meestal aan met 'goede moed' en ik haal zelfs een beetje plezier uit het invullen van documenten en het volgen van richtlijnen... Zolang alles nog van een leien dakje loopt. Van zodra ik een taak moet uitvoeren die al iets moeilijker is of van zodra er iets misloopt, zoals een website of programma dat niet werkt naar behoren, reageer ik zeer snel met frustratie en kwaadheid. Vaak stapelen dit soort momenten zich ook op, wanneer dus het één na het ander fout lijkt te gaan of althans zich niet lijkt te gedragen naar mijn wil. In zo'n gevallen gaat mijn frustratie over in een staat van totale wanhoop.

Wanneer dit zich voordoet is het in feite al de energie van frustratie die zich heeft opgebouwd die dan als het ware een hoogtepunt bereikt heeft - als een ketel die overkookt en de vloeistof in de ketel die opbouwt en opbouwt tot het een hoogtepunt bereikt en dan weer naar beneden valt. Dat is precies de ervaring die zich uitspeelt wanneer ik overschakel van frustratie naar wanhoop. En het was pas wanneer ik dit punt van wanhoop bereikt had in mezelf dat ik mij mijn doelstelling om het woord 'berustend' te leven herinnerde. Het was pas nadat ik die hele cyclus had doorlopen dat mij te boven schoot dat er ook een andere manier is om om te gaan met bureaucratie en het systeem, namelijk één waarin ik het sturende principe ben van mezelf en mezelf niet laat beïnvloeden door automatische emotionele reacties.

Deze specifieke emotionele/energetische cyclus van stress, frustratie en wanhoop in verband met het systeem is echter een patroon dat ik doorheen mijn leven in diepe lagen in mezelf heb opgebouwd en het is iets dat een groot deel heeft uitgemaakt van mijn persoonlijkheid. Dit wil zeggen dat het dus waarschijnlijk een tijdje zal duren eer ik het woord 'berustend' kan leven in dit soort situaties en dat die emotionele cyclus niet meer een automatische reactie is.

Wordt vervolgd...

Dag 758: Samenleven en de illusie van 'Gelijk Hebben'

Wanneer je in een groep leeft, zoals in een gezin, commune, studentenhuis, etc.. dan kan er een reactie ontstaan op wat 'de ander' gedaan heeft en een houding van 'dit is van mij, dat is van jou'. Daarmee verwijs ik naar wanneer er iets misloopt in het huis of er staat vuile afwas aan de wastafel, de living ligt er rommelig bij of iemand vergeet een taak uit te voeren die zij op zich hadden genomen. Dan is de neiging om de vinger te wijzen naar de 'schuldige' en je eigen naam te zuiveren door de positie in te nemen van 'ik heb het niet gedaan, het was hij/zij!'.

En het samenleven in de groep wordt op die manier een vorm van onderhandse en subtiele oorlogvoering omdat elk constant uit is op het beschermen van zichzelf en 'mijn spullen' en is zeer hapgraag om een ander te beschuldigen wanneer er iets misloopt.

Dit heb ik immers ondervonden met mezelf tijdens mijn verblijf hier op de Farm in een groep van mensen waar ik de voorbije twee tot drie jaar mee heb samengeleeft. Elke keer wanneer ik de keuken binnenwandelde en zag dat er afwas aan de wastafel stond van andere mensen, reageerde ik met backchat in mijn geest van 'godverdomme, niet weer! Het is altijd hetzelfde, waarom kunnen ze niet gewoon attent zijn voor hun omgeving en hun afwas doen! Nu is het weer aan een ander om deze boel op te ruimen!'.

Dan ging ik kwaad worden en liep daarna meestal gedurende een vijftal minuten rond mij kwaad te maken op deze individuen in mijn geest en te denken aan wat ik hen zou zeggen en hoe ik hen erop zou wijzen dat ze achter zichzelf moeten opruimen. Meestal besloot ik dan om de afwas daar te laten staan om dan elke keer wanneer ik de keuken weer binnengewandeld kwam weer te reageren op dezelfde manier omdat 'ze het nog steeds niet gedaan hebben!'. Ik liet de afwas dus staan omdat het mijn verantwoordelijkheid zogezegd niet was. Dat was althans wat mijn eigen gedachten mij vertelden. 'Dit is mijn verantwoordelijkheid niet, ik heb dit niet gedaan dus waarom zou ik het dan moeten opruimen!'.

En op vlak van gedachten lijkt dit een vrij logische en redelijke gedachtengang, en dit omdat ik zo ben opgegroeid om 'achter mezelf op te ruimen' en om 'verantwoordelijkheid te nemen voor mijn dingen', maar dan ook enkel mijn dingen. Ik heb met andere woorden geleerd om die afscheiding te creëren tussen 'mijn spullen' als zijnde 'mijn verantwoordelijkheid' en 'een ander zijn spullen' en dus 'hun verantwoordelijkheid' - dit is hoe we allemaal min of meer zijn aangeleerd. Dit leidt dan tot zo'n reacties van kwaadheid bijvoorbeeld wanneer ik merk dat 'een ander' zijn/haar verantwoordelijkheid niet genomen heeft voor 'zijn/haar spullen' en voor 'wat hij/zij gedaan heeft'. Die kwaadheid is in wezen een vorm van eigengerechtigdheid, gekoppeld met een idee in mijn geest van 'ik ben juist en zij zijn fout' en 'ik heb alles juist gedaan en zij hebben hier een fout begaan'.

En hoewel dit standpunt van 'juist' tegenover 'fout' toch oh zo juist aanvoelt, aangezien het ook is wat ik zelf tijdens mijn kindertijd geleerd heb van de mensen om mij heen in verband met wat het wil zeggen om verantwoordelijkheid te nemen, toch houdt het eigenlijk geen steek. En dit omdat ik het uiteindelijk ben die lijdt; ik ben het die de emotie van kwaadheid door mij heen voelt razen en ik  zit met al die backchat in mijn geest. Ik ben het die mij druk maakt over de situatie. Wanneer ik dit besefte, kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk helemaal niet uitmaakt of het juist of rechtvaardig aanvoelt. Het maakt niet uit of ik gelijk heb in de situatie of niet en het maakt niet uit of ik het 'recht' heb om de ander te beschuldigen over iets. Uiteindelijk ervaar ik de pijn in mijn lichaam die afkomstig is van de emotionele ervaringen die ik ervaar binnenin mezelf als reactie op die gedachten van beschuldiging, dus wie is het dan eigenlijk die verliest in deze situatie?

Wordt vervolgd in Dag 759