Who am I?

This is a continuation of my previous post "I'm the Best Slave"


My whole life I've been petrified of being 'wrong' in any way. It mostly started, and probably originated actually, in school. Where I would watch the 'bad kids', which were basically just the ones who didn't one hundred percent 'behave', get humiliated and scolded and punished by the 'teachers'. And I just remember feeling sorry for them and thinking, "I don't EVER want to be in that position!" "I don't ever want to be the 'wrong' one or the 'bad' one, who gets all the shit rained down on them".

I was just absolutely freaking PETRIFIED of what I saw those teachers do to those 'poor kids'. It was horrifying sometimes. Just the DELIBERATE things they would do. Like saying and doing things that were clearly intended to make the children 'feel bad'. Not just bad, feel 'horrible' actually. Feel small and insignificant and humiliated and embarrassed. And I just was really, really afraid of that. To have that 'wrath of the Gods' lol come down on me. And they did seem to be 'Gods' back then.

There are maybe one or two teachers that I can recall who didn't have that 'mean side' to them. Out of maybe the forty that I've known, growing up. And I mean, that's fucking sad. But anyways, I've basically since then I guess been living with this petrifying fear of being 'wrong' or 'bad'. Like a 'I will almost pass out' kind of fear lol.

And the thing with this fear is that, oftentimes I can't actually 'know' whether I'm 'wrong' or not. In school it was easy cause you just had to behave a certain way and do certain things. Sort of just 'keep your head down'. But like, what about on an existential level?? How can I possibly KNOW whether I'm 'doing the right thing'? Cause I got no one on the side line telling me that I'm 'doing great' or sort of saying like 'yeah this is good' or 'this is bad' or 'this is right' and 'this is wrong'. And that's where the fear of being 'wrong' can be OVERWHELMING lol. Cause, since there's no specific 'parameters' or 'markers' in terms of what exactly is 'wrong' or 'right', that fear sort of has all the freedom to just spin out into eternity.

But then this is just the 'disease' of self-interest isn't it? Of 'consciousness'. To be 'interested' in 'one-self' and the 'who', 'what' and 'how' you 'are'. Looking for those 'definitions' making up the 'who am I'. To be 'conscious' of 'oneself'. Cause that's basically what this is. Being 'self-conscious'. But, I mean at the end of the day it's all just fear. Or in my case a PETRIFICATION, programmed during childhood. So even though it's all about 'who I am', it's not actually who I really am. It's just a 'program' of 'thinking' based on FEAR.

Dag 758: Samenleven en de illusie van 'Gelijk Hebben'

Wanneer je in een groep leeft, zoals in een gezin, commune, studentenhuis, etc.. dan kan er een reactie ontstaan op wat 'de ander' gedaan heeft en een houding van 'dit is van mij, dat is van jou'. Daarmee verwijs ik naar wanneer er iets misloopt in het huis of er staat vuile afwas aan de wastafel, de living ligt er rommelig bij of iemand vergeet een taak uit te voeren die zij op zich hadden genomen. Dan is de neiging om de vinger te wijzen naar de 'schuldige' en je eigen naam te zuiveren door de positie in te nemen van 'ik heb het niet gedaan, het was hij/zij!'.

En het samenleven in de groep wordt op die manier een vorm van onderhandse en subtiele oorlogvoering omdat elk constant uit is op het beschermen van zichzelf en 'mijn spullen' en is zeer hapgraag om een ander te beschuldigen wanneer er iets misloopt.

Dit heb ik immers ondervonden met mezelf tijdens mijn verblijf hier op de Farm in een groep van mensen waar ik de voorbije twee tot drie jaar mee heb samengeleeft. Elke keer wanneer ik de keuken binnenwandelde en zag dat er afwas aan de wastafel stond van andere mensen, reageerde ik met backchat in mijn geest van 'godverdomme, niet weer! Het is altijd hetzelfde, waarom kunnen ze niet gewoon attent zijn voor hun omgeving en hun afwas doen! Nu is het weer aan een ander om deze boel op te ruimen!'.

Dan ging ik kwaad worden en liep daarna meestal gedurende een vijftal minuten rond mij kwaad te maken op deze individuen in mijn geest en te denken aan wat ik hen zou zeggen en hoe ik hen erop zou wijzen dat ze achter zichzelf moeten opruimen. Meestal besloot ik dan om de afwas daar te laten staan om dan elke keer wanneer ik de keuken weer binnengewandeld kwam weer te reageren op dezelfde manier omdat 'ze het nog steeds niet gedaan hebben!'. Ik liet de afwas dus staan omdat het mijn verantwoordelijkheid zogezegd niet was. Dat was althans wat mijn eigen gedachten mij vertelden. 'Dit is mijn verantwoordelijkheid niet, ik heb dit niet gedaan dus waarom zou ik het dan moeten opruimen!'.

En op vlak van gedachten lijkt dit een vrij logische en redelijke gedachtengang, en dit omdat ik zo ben opgegroeid om 'achter mezelf op te ruimen' en om 'verantwoordelijkheid te nemen voor mijn dingen', maar dan ook enkel mijn dingen. Ik heb met andere woorden geleerd om die afscheiding te creëren tussen 'mijn spullen' als zijnde 'mijn verantwoordelijkheid' en 'een ander zijn spullen' en dus 'hun verantwoordelijkheid' - dit is hoe we allemaal min of meer zijn aangeleerd. Dit leidt dan tot zo'n reacties van kwaadheid bijvoorbeeld wanneer ik merk dat 'een ander' zijn/haar verantwoordelijkheid niet genomen heeft voor 'zijn/haar spullen' en voor 'wat hij/zij gedaan heeft'. Die kwaadheid is in wezen een vorm van eigengerechtigdheid, gekoppeld met een idee in mijn geest van 'ik ben juist en zij zijn fout' en 'ik heb alles juist gedaan en zij hebben hier een fout begaan'.

En hoewel dit standpunt van 'juist' tegenover 'fout' toch oh zo juist aanvoelt, aangezien het ook is wat ik zelf tijdens mijn kindertijd geleerd heb van de mensen om mij heen in verband met wat het wil zeggen om verantwoordelijkheid te nemen, toch houdt het eigenlijk geen steek. En dit omdat ik het uiteindelijk ben die lijdt; ik ben het die de emotie van kwaadheid door mij heen voelt razen en ik  zit met al die backchat in mijn geest. Ik ben het die mij druk maakt over de situatie. Wanneer ik dit besefte, kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk helemaal niet uitmaakt of het juist of rechtvaardig aanvoelt. Het maakt niet uit of ik gelijk heb in de situatie of niet en het maakt niet uit of ik het 'recht' heb om de ander te beschuldigen over iets. Uiteindelijk ervaar ik de pijn in mijn lichaam die afkomstig is van de emotionele ervaringen die ik ervaar binnenin mezelf als reactie op die gedachten van beschuldiging, dus wie is het dan eigenlijk die verliest in deze situatie?

Wordt vervolgd in Dag 759