Do you CARE?

 

This is a continuation of my previous post "I'd like to go back now please"

A point that I've been looking at recently, is to 'place myself first'. From the perspective that, I've realized that although I have always put my focus on who and how I am in relation to my environment, I need to actually be focusing on who and how I am in relation to myself. I never realized that, while I can be the sweetest, most gentle, understanding, supportive and careful person in relation to everybody around me, I am actually the meanest, most spiteful, nasty and hateful person in relation to myself. In terms of the thoughts and the energies and reactions that I allow and do onto myself is just awful, and it's all of the things that I would never allow myself to do onto anyone else.

Because I always believed that, as long as I am good to others, it really doesn't matter how I treat myself inside. Kind of thinking 'it's just me anyways, what does it matter'. Thinking/believing that I don't matter, that I come last and that all of my nastiness and spitefulness and hatefulness I can just take out on myself, where it apparently 'doesn't matter'. So I've come to realize that my process of proving myself to be 'worthy of life', is not in relation to others, but in relation to myself. My challenge is in relation to myself, which is what I've extensively taken for granted and neglected and abused throughout my life. I'm fine in relation to others lol, it's in relation to myself that I need to prove that I can be a 'decent' person. That I can be all the things that I am always trying so hard to be to everyone else. 

And so, this ushered in my process of 'placing myself first', of making a commitment with myself, and learning to prove to myself that I stand as what's best for all of life, as ME. But with that, an interesting point has come up. The point of 'care'. As in the belief that, if I'm going to be placing all my focus and attention on 'me' and am going to 'place myself first', that I will be 'selfish' and that it means that 'I don't care about anyone else'. So that's been a point of conflict that's come up within me. Of 'oh no, I don't want to be selfish!' I wouldn't want people to think that I don't care!

So I've had to ask myself - or realize - 'what is care really?' And what does it really mean to care? Cause when I am 'placing myself first', I'm not just placing 'me' in separation of everyone else first. I am placing 'life as me' first. So that means that what I am placing first, is the life that is within me and equally as one within everybody else. The 'life' that is at the core of each and every one. The life that, when it comes to human beings, is layered within the mind. Where we as humans may for instance believe that we 'care' because we participate within particular feeling/thought/emotional/behavioral constructs, yet actually if we really had a look, when it comes to 'life on earth in oneness and equality' we don't actually care. We don't actually do anything. We don't actually discuss solutions. We don't actually take action to bring about a world that is best for all. To bring about world change. 

So it's interesting, that that belief or perception exists, that to participate within thought/feeling/emotional/behavioral constructs and to 'be just like everybody else' means that I care - because I am apparently placing all of my focus on everybody around me and so apparently 'not being selfish'. Yet reality is actually in reverse, because at the end of the day if I have a look at my actions, I am not actually actively bringing about a world that is best for all, and so I don't actually care. Because if I really cared about life on earth, about the life within the 'life-forms' around me, then I would be taking action in every moment to address the MASSIVE problems we are facing in this world. I would NOT be 'like everybody else'. Because, 'everybody else' - or rather 'nobody else' - is actually talking about those problems. Nobody else seems to be taking anything seriously in terms of what's happening in this world and reality. 

Nobody else, or should I say me lol, within how I've always used to define the word 'care' - to only exist in the context of separation. In the context of only my family and my loved ones and close ones and immediate environment. As though I'm not entirely part of existence. Part of this world and part of life as a whole. Where care is more a construct of thoughts/feelings/emotions/behavior. More a sort of façade and something I BELIEVE I'm doing, yet am not ACTUALLY doing.

So to 'focus on me' and 'place myself first' - is more actually to focus on 'all of life' within and as me. To not be 'distracted' with just my immediate 'personal' environment. But to always place 'all of life' within me, within and as the point of 'oneness' - wherein yes I stand 'alone', as in 'all-one'. And yes I am 'selfish' but in the context of 'my-self-as-life' so it's a good kind of selfishness. It is a selfishness that's based within real CARE. 

And yes it certainly seems to be the exact reverse of what I always believed 'care' to be - in terms of ONLY being distracted by the people in my immediate environment, as MY family, MY friends and MY self, and sort of ruling out the rest of the world. And so it's the opposite of what I've basically learned throughout my life to believe is 'right'. Yet at the same time it is common sense and there is no denying that. It is just absolutely weird that it seems so far removed from the sort of 'human way of existing'. It is 'weird', yet it is the only thing that makes sense. Weird indeed.

Dag 710: Geen zelf-verandering zonder Toewijding en Discipline

 Ter verderzetting van Dag 709: Het Belang van het neerschrijven van je proces van zelf-verandering, ga ik in deze blog verder in op de toepassing en applicatie van het veranderen van jezelf op praktisch, realistisch en fysiek vlak. In de voorgaande blogs heb ik een aantal momenten gedeeld waarin ik mijn proces van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie overgebracht heb naar de echte werkelijke momenten in mijn dagelijkse leven en waarin de echte verandering plaatsvond.

Deze praktische verandering die plaatsvindt in je dagelijkse fysieke werkelijkheid is iets dat tijd zal vergen om in jezelf en in je dagelijkse gaan en laten te implementeren en integreren. Vanaf het moment dat je je schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctieve stappen hebt toegepast, als de stappen die plaatsvinden in het schrijven en stappen die als doel hebben om als 'voorbereiding' te dienen voor het echte werk, dan is het een kwestie van het oefenen en herhalingsgewijs toepassen van de eigenlijke correcties en inzichten die je in je schrijven hebt geformuleerd.

Het is dus ten eerste belangrijk om niet te veronderstellen dat wanneer je bepaalde inzichten hebt opgedaan tijdens het schrijf-proces en wanneer je een emotionele ervaring hebt kunnen stabiliseren door middel van zelf-vergeving of wanneer je een plan hebt geformuleerd en neergeschreven voor hoe je ziet dat je een patroon in je geest kan veranderen in je zelf-correctieve stellingen, dat die verandering dan ook vanzelf automatisch zal plaatsvinden.

Jij bent degene die actief je inzichten en realisaties en je actieplan zal moeten toepassen om ware verandering te initiëren in je dagelijkse bestaan, dus je proces van ware zelf-verandering hangt absoluut en compleet af van jouw toewijding aan het navolgen van je plannen en jouw bereidheid om te 'doen wat je zegt' in termen van het bewijzen dat wat je neergeschreven hebt geen 'lege woorden' waren.

En ten tweede is het belangrijk dat eens je aan je praktische verandering begint, dat je beseft dat dit een proces zal zijn waarin je gewaarzijn en discipline moet oefenen om:

1. Te identificeren en te zien wanneer het is dat je in het patroon in kwestie stapt terwijl doorheen je dag
2. Wanneer je dan jezelf erop 'betrapt' dat je in het patroon zit of wanneer je dan het patroon ziet opkomen in je geest, de stap te zetten om jezelf ervan te weerhouden in het patroon te stappen en eerder te ademen en de correctieve stappen die je uitgeschreven hebt voor jezelf toe te passen

Sinds ik het patroon in mezelf geïdentificeerd heb van het compulsief analyseren van mijn gedrag door het oogpunt van 'hoe andere mensen mij zien' en de voorbereidende stappen heb toegepast, heb ik tijdens de voorbije dagen in een aantal momenten mezelf erop kunnen betrappen dat ik in het patroon heb gestapt of ging stappen. Wat ik dus gemerkt heb, is het gewaarzijn van wanneer dat patroon opkomt in mijn geest en wanneer ik er in zit niet zo vanzelfsprekend is en dat het tijd en oefening vergt om een absolute stabiliteit te kunnen creëren in mezelf in relatie tot het patroon. Daarom schrijf ik vaak ook over één specifiek patroon gedurende verschillende opeenvolgende blogs, om verslag te kunnen doen over het proces dat eigenlijk nodig is om een welbepaalde stabiliteit en dus meetbare zelf-verandering te bewerkstelligen in relatie tot het patroon in kwestie.

Dag 708: Het Aardende effect van Spreken tot Jezelf

Een moment van praktische zelf-realisatie dat zich vandaag in mijn realiteit afspeelde, was tijdens een bezoek bij een kennis. Nadat we hadden gepraat en koffie gedronken werd ik me er plots van gewaar dat ik mij in een ervaring van stress en spanning bevondt. Dankzij het proces dat ik bewandeld had en gedeeld heb in de voorgaande blogs - het proces van mij bewust worden van een patroon in mijn geest van het creëren van stress en spanning door mij zorgen te maken over hoe mensen mij zien en wat de mensen in mijn omgeving over mij denken - was ik mij nu ook meer accuut gewaar van dit soort momenten waarin ik mij bevindt in een ervaring van spanning en stress in mezelf.

In het moment dat ik mij gewaar werd van die ervaring van stress, onderzocht ik meteen welke gedachten en welk gedachtenpatroon ervan aan de oorsprong lag, en ik merkte dat ik in mijn geest de dingen die ik had verteld en hoe ik mezelf had uitgedrukt aan tafel bij het koffiedrinken en -kletsen opnieuw aan het afspelen was en dat ik mij zorgen aan het maken was over en aan het nadenken was over hoe mijn woorden en expressie over zouden zijn gekomen op mijn gesprekspartners.

Ik herkende meteen het patroon dat ik in de voorgaande blogs gedeeld en uit de doeken gedaan heb als zijnde het patroon van het creëren van stress in mezelf door na te denken over en mij zorgen te maken over wat de mensen in mijn omgeving over mij denken. En in dat moment bracht ik mezelf, middels dat gewaarzijn van het gedachtenpatroon waarin ik aan het participeren was, uit mijn geest naar mijn lichaam door luidop mijn correctieve stellingen te spreken.

Ik was in dat moment alleen dus had ik de mogelijkheid en de kans om door middel van gesproken woorden mezelf te 'aarden'. Ik heb vaak gemerkt dat wanneer je luidop spreekt en jezelf addresseert, dat je eigen stem en vooral hoe je je stem en je woorden naar jezelf gebruikt, een kalmerend effect kan hebben en dus een groot hulpmiddel is in het stabiliseren van emotionele ervaringen zoals stress.

Ik sprak dus met name woorden die ik in dat moment als het ware moest horen om te beseffen dat de ervaring van stress hetgeen ik ervoer niet 'echt' was. 'niet echt' in de zin van dat het een ervaring was die gebaseerd was in mijn geest op 'valse redenering'.

Mijn woorden waren bijvoorbeeld "ik zie en besef dat ik mij gestresseerd voel omdat ik mij zorgen maak over wat X van mij denkt en denkt over wat ik gezegd heb aan tafel, maar ik besef dat ik enkel eerlijk kan zijn met mezelf in de woorden die ik spreek en hoe ik mezelf uitdruk. Als ik in elk moment spreek vanuit een startpunt in mezelf van eerlijkheid, oprechtheid en integriteit, dan is er werkelijk niets om mij angstig over te voelen en dan maakt het niet uit wat andere mensen van mij denken en over mijn expressie denken, omdat ik weet wie ik ben. Het is pas wanneer ik niet eerlijk ben, wanneer ik dingen probeer te verbergen van mezelf en andere mensen terwijl ik spreek dat ik 'reden' heb tot zorgen'".

Dit spreken tot mezelf in dat moment hielp om mij uit die ervaring van stress en spanning te halen en mij te ontspannen.

Onderzoek de DIP Lite online cursus om te leren over het gereedschap van  praktische zelf-verandering.