Relaxation is...

 

So there's this one point that keeps coming back in my process. Which is that I need to RELAX. And it keeps coming back meaning that I will see the utmost importance of having to relax for me specifically, as i will in a moment see the extensive amount of stress and pressure I and my body is on in general and how it's destroying my body specifically. And I'll be like 'oh shit I need to find a way to relax!' and realize that needs to be my absolute priority in my process. 

But then somehow, that 'utmost importance' sort of fades and after a while I find myself at the same point only worse this time because I did not listen and so have now put even more strain on my body - rather than having actually focused and worked on the solution, being: relaxation. I always find more, and other things important. Like oh I need to do writing and self-forgiveness, and color readings, and this and that and the other thing.  Focusing on all these different things that I 'need to do' and completely losing track of what I realized as actually important.

So this time what came up was this experience of just being so 'tired'. My body being tired. Me being tired. So tired that I'm ready to just give up and call it quits. I'm ready to die. 'I can't go on fighting anymore'. And it kind of frightened me in a way, this experience. Because, I don't get depressed. But this was like legit depression on a very physical level. And so I had a look at what have I been doing to myself to get myself to that point? For that to be my actual experience on a physical level. And I realized I've been working myself up so much again. So much stress and so much pressure again, that I'd been accepting and allowing within me on a constant bases.

So this prompted me to look at: Ok how to RELAX? And what does it mean to 'relax'? Is it just doing some meditation techniques every once in a while or is there more to it? I realized that to relax for me is mostly to accept myself. To stop looking for 'more'. To be content with where I'm at and where my life is at. To stop trying to force things because I'm thinking that my life should be different. So what if I'm working a 'dead end job'? So what if I am working six days a week? So what if that is all there is and possibly will ever be to my life?

To relax is to be content with how things are. To not be in that survival mode of thinking about the future and having and needing to create something 'more' and 'better'. I mean yes I can obviously create something different for myself and direct my life, but it won't be based on any survival based energy drive. It'll be a point of self-expression and -enjoyment. And for that, I need to first settle in and be content with where I'm at right now, and embrace that. Because, maybe all the things that I've been focusing on to try and 'make more of my life and self', isn't even really what is best for me per se and isn't really aligned with my self-expression. Because part of my starting point has been this point of 'I want more'. And that can really smother self-expression and -enjoyment.

What's important for me is to not have 'more', but to actually let go and sort of sink into what is HERE and, it sounds cliche but, finding the 'more' in what's already here. And for me that means walking through and releasing the points of stress and pressure and finding that point of 'relaxing'. Through for instance, as and while I am working, being in the moment. Not going into that 'rushing' experience I so easily slip into. Where I'm busy working on a million things at once. And am juggling many different ideas of all the things I could still do. And I'm already thinking about the next thing. And am really sort of on my tail 'as though the very whips of my masters were behind me'.

A lot of which also has to do with memory programming where during my childhood I was in a way 'rushed' in that sense, or rather felt that I was. And felt as though I could not relax, because relaxing and 'taking it easy' was in a way seen as 'laziness'. So now there is the greatest resistance to taking it slow and easy and steady within 'relaxing'. Where for instance I pay attention to what I am realistically able to handle, or simply move at the pace of the physical breath and don't rush myself through my tasks using adrenaline energy, trying to get everything done at once. So that I found was something that's come up with forcing myself to take it slow. A fear of being seen as 'lazy', and a belief that people would JUDGE my 'relaxing' as 'laziness' and something 'bad'. Even though, I'm still getting the job done. I am just moving at a slightly slower pace as I am just being more considerate of what I am realistically physically able to do from moment to moment without straining myself. And so am not 'miss perfect' anymore who magically gets everything done and more, but am also more 'relaxed' with how I do my tasks. 

Another point that's come up that's been contributing to my constant stress-level, is a 'fear of people'. But that's something to open up for my next blog.

Dag 804: Van Externe naar Interne Zelf-Beweging

Wat ik geleerd heb doorheen mijn leven in verband met zelf-beweging, is dat zelf-beweging draait rond dingen 'doen' in de zin van fysieke handelingen. Wat ik echter gemerkt heb is dat dit perspectief op zelf-beweging kan leiden tot het creeren van en participeren in een polariteit in de geest.

Een polariteit die welbepaalde nefaste gedragspatronen met zich meebrengt. Als je immers gelooft dat zelf-beweging louter wil zeggen dat je of fysiek vlak allerlei dingen doet en je 'voortbeweegt' in je leven, in de vorm van success creeren, dan hecht je een negatieve connotatie aan de idee van 'niets doen', 'geen success hebben' of 'geen meetbare resultaten behalen'. Hieruit komt dan een angst voort in verband met dit 'niets doen', of althans een angst van hoe je je zal voelen wanneer je de indruk krijgt dat je niet aan het voortbewegen bent in je leven, dat je niets aan het bereiken of behalen bent.

De polariteit hier bestaat er dan uit dat je je oftewel negatief gaat voelen wanneer je de indruk hebt dat je op fysiek vlak niet echt veel doelen bereikt, mijlpalen behaalt of ondernemingen neerzet, hetgeen dan kan resulteren in een neerwaardse spiraal van teleurstelling in jezelf, depressie en apathie omwille van je beoordelingen over dit schijnbare 'niets doen'. Oftewel ga je in een gedragspatroon van je net zoveel mogelijk bezig te willen houden, tenijnde die negatieve ervaringen van teleurstelling en zelf-beoordeling te vermijden. Je gebruikt de bezigheid om je angst van die emotionele ervaringen te onderdrukken.

Beide gedragspatronen zijn een gevolg van het externaliseren van zelf-beweging en geen van beide is zelf-ondersteunend. In het ene geval saboteer je jezelf door jezelf als het ware de grond in te boren via je emoties en gedachten van zelf-beoordeling en in het andere geval werk je jezelf naar een burn-out en/of een uiteindelijke zenuwinzinking toe door niet te durven vertragen en werkelijk tot jezelf te komen.

De oplossing is hier om zelf-beweging eerder te zien als interne beweging in de plaats van externe beweging. Dit wil zeggen dat zelf-beweging eerst en vooral uit bestaat uit zelf-verandering. Het gaat om het onder ogen komen en het veranderen van wie je bent vanbinnen - van je emotionele reacties en je gedachtenpatronen. Dat zijn immers net die dingen die deze polariteit in stand houden waarin je niet gewoon jezelf kan zijn en waarin je steeds dat gevoel hebt dat je niet werkelijk kan ontspannen en loslaten - dat je steeds vanalles moet 'doen' in je externe realiteit.

Interne beweging is gebaseerd op zelf-ondersteuning, op het creeren van een realiteit die het beste is voor jezelf -- een realiteit waarin jouw handelingen niet gebaseerd zijn op het onderdrukken van of je ten prooi voelen van emoties en gedachtenpatronen, maar op natuurlijke wijze voortvloeien van wij jij bent vanbinnen.

Dag 789: Stress als gevolg van de Extreme natuur van de Geest

Deze blog is een verderzetting op Dag 788: De emotionele cyclus van Stress, en een continuatie in mijn process van het leven van het woord berustend en daarin het veranderen van hoe ik mezelf ervaar in relatie tot bureaucratie. Wat ik mij immers gerealiseerd heb is dat ik heel snel in ervaringen van stress en zelfs wanhoop en ziedende woede en een uiteindelijke staat van compleet opgeven ga wanneer ik te maken heb met het systeem, met papperassen in order maken, bureaucratie navigeren en dan vooral wanneer dingen niet makkelijk verlopen.

In het afleggen van mijn visaprocess heb ik deze ervaringen dikwijls gemerkt in mezelf en sinds het beginnen van mijn blogs en het process van het veranderen van deze ervaringen is het een zeer langzaam pad geweest om beginnen te werken aan een mogelijke verandering. Gisteren was weer zo een dag waarin er dingen niet verliepen naar plan, terwijl bepaalde stress factoren in mezelf aan het opbouwen waren.

De reden waarom dit hele bureucratie gebeuren namelijk wo emotioneel destabiliserend kan zijn is dat er verschillende stress punten samen komen en dan culmineren tot een soort van overkoken en uitbarsten. Er is bijvoorbeeld de stress in verband met tijd en de gedachte dat 'als ik dit niet op tijd allemaal gedaan krijg, dan vallen al mijn toekomstplannen in duigen. Het brengt met andere woorden allerhande diepe angsten naar boven die voornamelijk te maken hebben met overleving en specifiek het kunnen uitleven van de plannen of doelstellingen die ik mezelf voorgenomen en afgebeeld heb in mijn geest.

Bij elke stap die ik afleg om bepaalde dingen in orde te krijgen met het oog op het verzekeren van 'mijn toekomst', komt er dus ook een ervaring van prestatie bij kijken aangezien ik 'een stap dichter ben bij het voltooiien van mijn doel en het verzekeren van mijn toekomstplan'. Maar van het moment dat er iets misloopt - hetgeen zo klein kan zijn als bijvoorbeeld een website of telefoonnummer die even niet werkt of het niet vinden van bepaalde documenten - dan is daar onmiddellijk een ervaring van falen en verlies die naar boven komt.

Het is dus haast alsof ik in een polariteit besta waarin ik mij oftewel hoopvol en verzekerd voel in verband met mijn toekomst oftewel compleet verloren en wanhopig, alsof alles in duigen ligt. En wat daarin vreemd is, is het schijnbare gebrek aan een middeweg. Een middeweg zijnde het besef dat er altijd wel iets kan veranderen of 'mislopen', hetgeen echter niet wil zeggen dat alles verloren is in dat ene moment. De geest heeft de neiging om te werken met extremen en polariteiten. Je bent bijvoorbeeld in een moment oftewel goed op weg en aan het slagen oftewel ben je hopeloos verloren en gefaald. De geest kijkt niet naar de eigenlijke realistische gang van zaken, zoals het feit dat:

1. De fysieke werkelijkheid niet verloopt volgens het plan dat jij in je geest hebt. Het plan dat deze planeet volgt is veel complexer en houdt veel meer in dan wat je geest je doorgaans laat zien. Je kan dus niet verwachten dat dingen absoluut zullen gaan volgens wat jij zou willen. Je kan wel een algemeen doel hebben, maar in het stappen naar dat doel toe moet je ruimte laten voor wat zich van moment tot moment in de realiteit ontvouwt
2. De fysieke werkelijkheid is niet zo absoluut of extreem als de geest. Het is niet zo zwart wit en werkt niet volgens 'goed' en 'slecht', 'juist' en 'fout' of  'geslaagd' en 'gefaald'. Er is niet een 'juiste' manier waarop dingen zouden moeten lopen. Er zijn altijd verschillende, vaak onontdekte en onverkende, manieren om tot een doel te geraken. Je moet dus in feite kunnen loslaten van de idee dat de manier die jij in je geest hebt de enige 'juiste' is en de enige echte manier is. Zo geef je jezelf ook meer ademruimte om oplossingen te vinden of andere wegen te ontdekken wanneer iets niet loopt naar je verwachtingen.

Wordt vervolgd.