Relaxation is...

 

So there's this one point that keeps coming back in my process. Which is that I need to RELAX. And it keeps coming back meaning that I will see the utmost importance of having to relax for me specifically, as i will in a moment see the extensive amount of stress and pressure I and my body is on in general and how it's destroying my body specifically. And I'll be like 'oh shit I need to find a way to relax!' and realize that needs to be my absolute priority in my process. 

But then somehow, that 'utmost importance' sort of fades and after a while I find myself at the same point only worse this time because I did not listen and so have now put even more strain on my body - rather than having actually focused and worked on the solution, being: relaxation. I always find more, and other things important. Like oh I need to do writing and self-forgiveness, and color readings, and this and that and the other thing.  Focusing on all these different things that I 'need to do' and completely losing track of what I realized as actually important.

So this time what came up was this experience of just being so 'tired'. My body being tired. Me being tired. So tired that I'm ready to just give up and call it quits. I'm ready to die. 'I can't go on fighting anymore'. And it kind of frightened me in a way, this experience. Because, I don't get depressed. But this was like legit depression on a very physical level. And so I had a look at what have I been doing to myself to get myself to that point? For that to be my actual experience on a physical level. And I realized I've been working myself up so much again. So much stress and so much pressure again, that I'd been accepting and allowing within me on a constant bases.

So this prompted me to look at: Ok how to RELAX? And what does it mean to 'relax'? Is it just doing some meditation techniques every once in a while or is there more to it? I realized that to relax for me is mostly to accept myself. To stop looking for 'more'. To be content with where I'm at and where my life is at. To stop trying to force things because I'm thinking that my life should be different. So what if I'm working a 'dead end job'? So what if I am working six days a week? So what if that is all there is and possibly will ever be to my life?

To relax is to be content with how things are. To not be in that survival mode of thinking about the future and having and needing to create something 'more' and 'better'. I mean yes I can obviously create something different for myself and direct my life, but it won't be based on any survival based energy drive. It'll be a point of self-expression and -enjoyment. And for that, I need to first settle in and be content with where I'm at right now, and embrace that. Because, maybe all the things that I've been focusing on to try and 'make more of my life and self', isn't even really what is best for me per se and isn't really aligned with my self-expression. Because part of my starting point has been this point of 'I want more'. And that can really smother self-expression and -enjoyment.

What's important for me is to not have 'more', but to actually let go and sort of sink into what is HERE and, it sounds cliche but, finding the 'more' in what's already here. And for me that means walking through and releasing the points of stress and pressure and finding that point of 'relaxing'. Through for instance, as and while I am working, being in the moment. Not going into that 'rushing' experience I so easily slip into. Where I'm busy working on a million things at once. And am juggling many different ideas of all the things I could still do. And I'm already thinking about the next thing. And am really sort of on my tail 'as though the very whips of my masters were behind me'.

A lot of which also has to do with memory programming where during my childhood I was in a way 'rushed' in that sense, or rather felt that I was. And felt as though I could not relax, because relaxing and 'taking it easy' was in a way seen as 'laziness'. So now there is the greatest resistance to taking it slow and easy and steady within 'relaxing'. Where for instance I pay attention to what I am realistically able to handle, or simply move at the pace of the physical breath and don't rush myself through my tasks using adrenaline energy, trying to get everything done at once. So that I found was something that's come up with forcing myself to take it slow. A fear of being seen as 'lazy', and a belief that people would JUDGE my 'relaxing' as 'laziness' and something 'bad'. Even though, I'm still getting the job done. I am just moving at a slightly slower pace as I am just being more considerate of what I am realistically physically able to do from moment to moment without straining myself. And so am not 'miss perfect' anymore who magically gets everything done and more, but am also more 'relaxed' with how I do my tasks. 

Another point that's come up that's been contributing to my constant stress-level, is a 'fear of people'. But that's something to open up for my next blog.

Dag 690: Hoe Stabiliseer je Overspoelende Stress?

Als vervolg op Dag 689: Hoe Stress kan leiden tot een Slachtoffersmentaliteit, deel ik in deze blog de zelf-vergeving die ik heb toegepast in het moment waarin ik merkte en ervoer dat de stress die ik in de achtergrond in mijn geest had toegestaan te bestaan in relatie tot het nieuwe project dat ik bezig was uit te voeren 'te veel' werd voor mij en ik mij in een slachtofferrol aan het plaatsen was in relatie tot mijn eigen ervaringen van stress. En in de volgende blog deel ik dan de zelf-correctie waarin ik het script creëer om dit patroon op een praktische manier te veranderen.

Zelf-Vergeving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te zien, ervaren en definieren als slachtoffer van de stress die ik voel en ervaar binnenin mezelf en mij zodanig overspoeld te voelen door die ervaring dat ik zelfs wil opgeven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor de stress die ik in mezelf in de eerste plaats heb laten opbouwen door mezelf in de slachtofferrol te plaatsen in relatie tot de overspoelende opgebouwde ervaring van stress

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd stress te laten opbouwen in mezelf tot op het punt dat het 'overspoelend' wordt in de plaats van mezelf te stabiliseren vanaf het moment dat ik die ervaring van gehaastheid en opgejaagdheid zie opkomen in mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf op te jagen in het project waar ik mee bezig ben door de hele tijd terwijl ik bezig ben enkel te denken aan het eindproduct dat ik in handen wil hebben, hetgeen ik in mijn geest verbonden heb met 'success' en dus 'geld' en 'overleving' - en daardoor dan stress te creëren in mezelf en emotionele reacties die opkomen elke keer ik een fout maak of elke keer er iets gebeurt dat het proces anders doet verlopen dan ik aanvankelijk in gedachten had

Ik vergeef mezelf  dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als angst van de toekomst en de dingen die ik doe te doen vanuit het startpunt van die toekomstangst - in de plaats van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat waar ik eigenlijk mee bezig ben is mezelf aan het saboteren in het bewegen en uitdrukken van mezelf in en als deze fysieke werkelijkheid omdat ik enkel stress, spanning, angst en emotionele reacties aan het produceren en opwekken ben in mezelf in reactie op mezelf en mijn eigen uitdrukking in momenten, waarin ik de dingen die ik doe enkel moeilijker aan het maken ben voor mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en geaccepteerd ervoor te zorgen dat ik in elk moment van ademhaling vrij ben van reacties en emotionele of gevoelens ervaringen binnenin mezelf  wanneer en terwijl ik dingen doe en mezelf uitdruk in en als de fysieke realiteit, om er zo voor te zorgen dat ik mezelf niet uiteindelijk saboteer door  middel van het opbouwen en accumuleren van energie en stress

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie en uitdrukking en bestaan van wie ik ben als het leven in en als mezelf te compromitteren, saboteren en onderdrukken door mezelf te laten sturen, leiden en dirigeren door een emotionele ervaring van gehaastheid, gejaagdheid, angst en stress - in de plaats van in elk moment van ademhaling in te zien, te beseffen en te begrijpen dat wie ik werkelijk ben als het leven zelf is HIER, en het is mijn verantwoordelijkheid als het leven in en als mezelf om te bestaan en te staan als het levende voorbeeld van wat het beste is voor allen en dus mijn sturing en macht en creatieve vermogen niet weg te geven aan de geest als overlevingsangst en emotionele reacties in en als het besef dat dat soort overlevingsmentaliteit niet gebaseerd is op een bestaan en een realiteit die het beste is voor het leven in en als elk wezen

Dag 689: Hoe Stress kan leiden tot een Slachtoffersmentaliteit

Als verderzetting op de voorgaande blogs waarin ik ben beginnen schrijven over de ervaring van stress in verband met het beginnen aan iets nieuws, deel ik in deze blog een ervaring die ik gisteren doormaakte wanneer ik de hele dag gespendeerd had met het hard en gemotiveerd werken aan mijn project. En na een hele dag ploeteren had ik naar de avond toe nog steeds niet het product gecreëerd dat ik van zinnens was te creëren.

Op dit punt begon ik te reageren met frustratie elke keer ik mezelf haast dezelfde fout zag maken en het ging zelfs zover dat ik uiteindelijk wilde beginnen wenen en aan het denken was aan opgeven. Hier besefte ik onmiddellijk dat deze ervaringen een gevolg waren van het feit dat ik de hele dag mijn project aan het uitvoeren was vanuit het startpunt van stress en mezelf opjagen en gedachten in mijn geest van 'ik moet dat hier zo snel mogelijk gedaan krijgen'  en 'ik wil zoveel mogelijk gedaan krijgen vandaag', met mijn oog al op het eindproduct dat ik in mijn handen wilde hebben.

En ik was niet van plan om deze energetische achtbaan nog verder te laten gaan en mij bijvoorbeeld zover te drijven dat ik uiteindelijk ook daadwerkelijk zou opgeven. Dus begon ik zelf-vergeving te spreken om mijn emotionele energetische ervaringen te stabiliseren en mezelf een inzicht te geven in mijn eigen geest en wat het eigenlijk is dat ik de hele dag aan het doen was in mijn geest dat ik uiteindelijk deze energie in mezelf gecreëerd heb waar ik mij zo overspoeld door voel dat ik bijna begin te huilen als een soort van aanvaarden van mezelf als het slachtoffer van de energie.

En deze energetische overweldigende ervaring heb ik al eerder meegemaakt, en het heeft me vaak in tranen doen uitbarsten. Maar het is na een bewandelen van mijn proces waarin ik mezelf in relatie tot die ervaring en de gedachten die ermee gepaard gaan een heel deel heb gestabiliseerd, dat ik nu eigenlijk inzag dat die daad van het willen huilen een soort van statement is die ik maak voor en als mezelf in dat moment waarin ik in feite zeg dat ik geloof dat wat ik vanbinnen in mezelf aan het voelen 'echt' is, en macht heeft over mij en dat ik 'ocharme' het slachtoffer ervan ben.

In de volgende blog deel ik de zelf vergeving die ik dan gebruikte om mezelf uit die ervaring te halen en mezelf niet in die slachtofferrol te laten zitten.