Dag 763: Hoe Betrouwbaar zijn Gevoelens Eigenlijk?

Door in de voorgaande blogs te onderzoeken hoe ik het woord 'diepgang' geleeft heb doorheen mijn leven, heb ik nogmaals ondervonden hoe belangrijk het is om woorden te herdefiniëren. Zo heb ik onlangs ook beseft hoe ik mezelf had vastgezet in het leven van woorden zoals 'appreciatie', 'interesse' en 'fascinatie' op een manier die in feite zeer compromitterend was in mijn relatie met mezelf alsook mensen om mij heen. Ik had voordien nooit ingezien dat hoe je jezelf en je relaties met anderen ervaart zeer veel afhangt van de woorden die je leeft en hoe je die woorden leeft, dus onderzoekte ik ook nooit echt hoe dat eigenlijk in elkaar zit.

Het was pas wanneer ik dan een bepaalde ervaring die steeds in mezelf bleef naar boven komen ging onderzoeken vanuit het oogpunt deze ervaring eindelijk te kunnen verwerken, dat ik besefte dat de ervaring gewoonweg gebaseerd was op specifieke woorden die ik aan het leven was en dan voornamelijk op de invulling van die woorden die ik in mezelf had laten bestaan. Had ik met andere woorden ooit stilgestaan bij wie ik ben vanbinnen en gekeken naar welke woorden ik leefde en hoe ik deze woorden leefde, dan had ik ook nooit deze welbepaalde ervaring in mezelf gecreëerd.

Ik merkte bijvoorbeeld dat ik, elke keer wanneer ik een bepaald persoon in mijn omgeving zag of tegenkwam of zelfs wanneer ik aan die persoon dacht, ik steeds op dezelfde manier reageerde met een bepaald gevoel van opwinding hetgeen aanvoelde als een soort van 'verliefd zijn'. Op rationeel vlak redeneerde ik dan steeds dat het eigenlijk absurd is voor mij om mij zo te ervaren omdat ik zeer gelukkig ben met mijn huidige partner en ik ook absoluut niet op zoek ben naar iets of iemand meer, beter of anders. Telkens wanneer die ervaring van 'verliefdheid' in mezelf naar boven kwam, reageerde ik er dan ook op met een soort van schok en een achterliggende gedachte van 'waarom voel ik mij in godsnaam nu zo?!!', waarin ik in feite niet wilde aanvaarden dat dit de ervaring was die in mezelf naar boven kwam aangezien het op rationeel vlak geen steek hield.

Wanneer ik dan bemerkte dat de ervaring toch aanhield en niet zomaar weg te redeneren viel, paste ik het gereedschap van schrijven toe om te onderzoeken wat de ervaring in mezelf eigenlijk op gebaseerd was. Zo stelde ik vast dat die ervaring die ik aanvankelijk veralgemeende onder de noemer van 'verliefdheid', eigenlijk meer een soort van appreciatie, fascinatie en interesse was in relatie tot deze welbepaalde persoon. En dit omdat ik steeds bepaalde kwaliteiten, uitdrukkingen en eigenschappen had gezien in hem die ik in mezelf niet herkende, waardoor ik mij dan gefascineerd en geïnteresseerd voelde zowel als een appreciatie ervoer voor de schijnbaar 'unieke eigenschappen' die ik in hem leek te zien.

En het was wanneer ik deze woorden kon benoemen - van 'fascinatie', 'interesse' en 'appreciatie' - en deze woorden en mijn beleving ervan in vraag ging stellen, dat ik inzag hoe ik deze woorden steeds heb geleeft in de context van hoe ik mij VOELDE. Ik had met andere woorden nooit werkelijk zelf op bewuste wijze invulling gegeven aan bijvoorbeeld het woord 'appreciatie' en wat dit woord voor mij op concrete wijze betekent; ik liet dit woord invullen door de gevoelens die van ergens diep binnenin mezelf zomaar naar boven leken te komen telkens wanneer ik die persoon zag. Het probleem met gevoelens is dan dat ik net niet echt weet waar ze vandaan komen, hoe ze bestaan en waarom ik ze net voel en dan gaan ze soms nog compleet tegen de rede in en zijn ze rechtuit onpraktisch en zelfs potentieel schadelijk.

Ik begreep dat ik nooit verantwoordelijkheid had genomen om zelf invulling te geven aan de woorden die ik leef in relatie tot bepaalde personen en omstandigheden en dat ik daardoor mezelf zomaar had laten sturen en bepalen door dingen zoals gevoelens door er steeds maar te zijn vanuit gegaan dat gewoon omdat een gevoel vanuit mezelf komt, het daarom ook te betrouwen is en het beste met mij voor heeft. Terwijl ik bijvoorbeeld in deze situatie in verband met de gevoelens van appreciatie, interesse en fascinatie die ik ervoer tegenover iemand, zag dat deze gevoelens eigenlijk volledig willekeurig waren en in wezen niets te maken hadden met wat woorden zoals appreciatie, interesse en fascinatie eigenlijk echt betekenen.

Wordt vervolgd in Dag 764

Dag 754: Het Belang van Zelf-Bevraging

Het voornaamste dat ik tot zover geleerd heb tot zover in mijn reis samen met Desteni, is het belang van het in vraag stellen van jezelf en met name het in vraag stellen van je eigen 'voorkeuren'. Voorkeuren zoals bijvoorbeeld het verkiezen van niet begaan te zijn met politiek, het verkiezen van niet al te veel sociaal geëngageerd te zijn in de levens van je buren/naasten, het verkiezen om je eerder toe te leggen op het uitbouwen van je eigen leven/familie en je voorkeuren in verband met het soort mensen waar je liever mee omgaat en het soort mensen die je liever uit je leven bant of wegdringt.

Mijn voorkeur was bijvoorbeeld om eerder niet in groepen te vertoeven. Ik heb me nooit thuis of comfortabel gevoeld in de groepen waarin ik mij bevond, zoals klasgroepen, sportgroepen, jeugdverenigingen en zelfs familie en vrienden. Ik verkoos om eerder alleen te zijn en mij bezig te houden met mezelf en mezelf af te zonderen van mensen. En deze voorkeur was gebaseerd op mijn gevoelens, op hoe ik mij voelde in groepen in tegenstelling tot hoe ik me voelde wanneer ik alleen was. Ik voelde mij steeds meer op mijn gemak wanneer ik alleen was, in tegenstelling tot hoe ik mij voelde in groepen (voornamelijk groepen van mensen die ik nog niet goed kende). In het bijzijn van mensen voelde ik mij over het algemeen, onzeker, oncomfortabel, gespannen, angstig, onderdrukt, beoordeeld en buitengesloten.

Mijn voorkeur was dus gebaseerd op mijn herinneringen en ervaringen van mezelf in groepen en op het willen vermijden en ontwijken van onplezierige en onaangename ervaringen en dus het willen vermijden dat het verleden zich zou herhalen. Het is pas door mezelf uit te dagen om mijn beslissingen niet te baseren op mijn voorkeuren maar om eerder te testen of die vookeuren werkelijk de grenzen afbakenen van 'wie ik ben' en al wat ik ben, dat ik ben gaan inzien hoe ik mezelf als wezen heb gelimiteerd en hoe die voorkeuren eigenlijk zelf-limitaties zijn waarin ik mezelf ervan weerhoudt om niet enkel mezelf maar ook de realiteit waarin ik besta te zien met heldere ogen.

Ik zag bijvoorbeeld nooit dat mijn 'voorkeuren' in wezen een soort van mechanisme waren waarin ik ervoor zorg dat ik mijn eigen herinneringen nooit onder ogen zal komen en dat ik dus ook nooit oplossingen zal zien en formuleren voor de dingen die ik ervaar als problematisch. Dingen zoals emotionele ervaringen in relatie tot de mensen om mij heen. Zolang ik immers ver weg blijf van het kijken naar en geconfronteerd worden met mijn eigen nare herinneringen door ervoor te zorgen dat ik mij nooit meer in gelijkaardige situaties bevindt, zal ik tegelijkertijd de illusie en de idee in stand blijven houden dat die ervaringen in mijn herinneringen 'echt' waren en macht hebben over wie ik ben en hoe ik leef en omga met mijn wereld en realiteit.

In mijn process met Desteni heb ik de emotionele reacties, ervaringen en associaties die ik in mijn geest gevormd heb rond 'groepen' kunnen overstijgen en veranderen, net door mijn voorkeuren uit te dagen en stappen te nemen buiten de richting die ik doorgaan zou verkiezen op basis van hoe ik mij voel en welke ervaringen ik wil vermijden.

Dag 475: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 4

Dit is een verderzetting van "Dag 474: Het Transformeren van een Emotionele Ervaring van Opgeven - Evaluatiefase Deel 3" - waarin ik mij heb gerealiseerd dat ik blijf reageren in en op hetzelfde patroon dat opkomt in mijn geest en gedachten, omdat ik mezelf heb afgescheiden van het patroon en superieur heb geplaatst door te denken dat ik op de één of andere manier beter ben als er geen gedachten of emoties of gevoelens in mijn geest bestaan in verband met competeren en opgeven - 'beter' in de zin van 'superieur'.

Dit is dus de dimensie die ik heb ontdekt en gevonden wanneer ik keek naar en onderzocht hoe en waarom het is dat de specifieke emotionele patronen mij nog overmeesteren nadat ik een heel proces had afgelegd in schrijven en fysieke toepassing om die patronen te stoppen. Ik bedoel, mijn eerste reactie, wanneer ik het patroon zag opkomen en ik zag mezelf eringaan, was onmiddellijk een vorm van zelf-beoordeling, vanaf het moment dat ik mezelf in de emotionele ervaring zag gaan van kwaadheid en frustratie omdat ik aan het verliezen was in een squash wedstrijd. In mijn gedachten ging het van 'hey, waarom reageer ik hierop?', 'ik dacht dat ik deze emotionele reacties/ervaringen gestopt had?'.

Wat in deze situatie dus eigenaardig was, in hoe ik reageerde op wat er in mezelf aan het gebeuren was, als dit specifieke patroon van gedachten en gevoelens en emoties dat activeerde in mezelf als reactie op de specifieke situatie waarin ik aan het verliezen was in een wedstrijd - is dat ik als het ware in mezelf 'niet aanwezig' was, vanuit het perspectief dat ik niet in mijn eigen schoenen stond --- ik stond in mezelf aan de zijlijn toe te kijken en gade te slaan en te observeren wat er in mezelf aan het gebeuren was - en ik Liet het Gebeuren.

Ik stond erbij en ik Keek ernaar - dus, geen wonder dat dat patroon dat opkwam in mezelf mij 'overmeesterde' en mij hetzelfde straatje instuurde waar ik doorgaans altijd inga ten gevolge van dit energetische reactie-patroon dat telkens opkomt in mezelf als reactie op een situatie waarin ik tot de vaststelling kom dat ik aan het verliezen ben of dat ik iets wil dat ik maar niet kan krijgen/hebben --- omdat, ik stond niet op in mezelf, ik stond niet in mezelf om te zeggen van 'neen, dit is niet wie ik ben'. Ik had mezelf afgescheiden van mezelf door het patroon dat opkwam in mijn geest als gedachten, gevoelens en emoties in de context van winnen en verliezen en vergelijking, te beoordelen als iets slecht of negatief of iets dat er niet hoort te zijn.

En, door dat deel van mezelf dat opkomt in mezelf te beoordelen - wat ik daarin deed was feitelijk als het ware mezelf naar de achtergrond duwen van mezelf, zodat ik in een positie sta van het observeren van mijn interne werkelijkheid, maar zonder enige macht of authoriteit in relatie tot wat ik zie opkomen in mijn interne werkelijkheid --- ik reageer enkel op wat het is dat ik zie, door bijvoorbeeld in mijn gedachten te gaan reageren met gedachten van 'oh neen, wat nu?' of 'dit kan niet' of 'dit wil ik niet' of 'dit is niet goed' of wat dan ook.

Terwijl, als ik gewoon aanwezig zou zijn in mezelf, in en als ademhaling, in mijn fysieke lichaam --- dan zou ik staan als een punt van authoriteit en macht in mezelf -- en als er dan specifieke gedachten of emotionele reacties opkomen in mezelf, dan kan ik zelf in dat moment in en als mezelf de beslissing maken in relatie tot die gedachten, gevoelens en emoties of ik deze mentale constructen en energetische ervaringen al dan niet zal toelaten in mezelf of niet - omdat ik HIER ben, Aanwezig in mezelf, en dus Ik Beslis wie ik ben in en als mezelf.

In die context en vanuit dat perspectief is werkelijk niets dat opkomt in mijn geest, in de vorm van gedachten, gevoelens of emoties - in wezen 'slecht' of 'negatief' of 'goed', van zodra er zulke beoordelingen opkomen in mezelf dan moet ik mij ervan gewaar zijn dat ik mezelf heb afgescheiden in en van mezelf en dat ik ergens in mijn geest mezelf heb afgesloten en opgesloten in een gesloten ruimte waarin ik mezelf zit te observeren in de plaats van een aanwezige 'participant' te zijn in mijn eigen lichaam.

Omdat, als ik aanwezig ben in en als mezelf - en er komt een gedachte of een gevoel of een emotie op, dan kan ik er antwoord op geven in de zin van 'ja' of 'neen', simpel -- er komt iets op in mezelf, en, in de plaats van te Reageren - hetgeen altijd getriggerd wordt door Beoordelingen - Geef ik eerder Antwoord, omdat, ik blijf stabiel in mezelf, ik blijf aanwezig in mezelf en vanuit die zelf-aanwezigheid en interne stabiliteit kijk ik naar wat het is dat opkomt in mezelf, onderzoek ik het en neem ik een beslissing in relatie tot of ik dit al dan niet zal aanvaarden in mezelf.


Wordt Vervolgd in Dag 476

Dag 423: Tegen Wie denk je wel dat je het Hebt?!

Wat ik heb opgemerkt in mezelf als hoe ik reageer op mensen die kritiek hebben op mij of opmerkingen hebben over mijn gedrag -- opmerkingen waarin dus blijkt dat hoe ik iets aan het doen was niet goed/correct of efficient was en dat ik het beter anders zou doen.

Hoe ik daarop reageer in mezelf is met kwaadheid, en de gedachte van 'tegen wie denk je wel dat je het hebt?!' en 'denk je dat je beter bent dan mij?!', 'denk je soms dat ik dom ben?!', 'denk je soms dat ik niet weet wat ik doe?!'. En ik merkte dat ik lange tijd in die reactie van kwaadheid bleef steken, en dat dat soort gedachten in mijn hoofd bleven rondjes draaien, en dan muteerden naar andere gedachten, die dan andere emotionele ervaringen activeerden --- zoals gedachten van 'waarom zien mensen niet dat ik weet waar ik mee bezig ben?!', 'waarom denken mensen altijd dat ik dom ben?!' en 'waarom hebben mensen geen respect voor mij?!', waarop ik dan reageerde met de emotie van verdriet.

En, dit is een patroon dat ik de laatste tijd zie opkomen - waarin reacties in mezelf van woede naar verdriet naar zelf medelijden gaan --- en dat ik uiteindelijk begin te huilen omdat ik mij zo machteloos en verdrietig voel --- allemaal omdat ik de gedachten in mijn geest heb laten muteren en transformeren, en dus allerlei verschillende emotionele reacties heb laten activeren in mezelf. Dat is immers hoe emoties werken, er is altijd eerst de gedachte en dan de emotie die eraan gekoppeld wordt - en hoe meer ik blijf participeren in de gedachten, hoe meer de gedachten rondjes beginnen draaien en van vorm veranderen - als een gesprek dat gebeurt in mijn geest, en allerlei conclusies die getrokken worden, conclusies die dan weer een andere emotie aanspreken --- en uiteindelijk ben ik door een hele emotionele rollercoaster gegaan zonder echt goed te zien waar het allemaal vertrokken is. En dan de volgende dag is het weer alsof er niets gebeurt is, waarna het dan uiteindelijk gewoon allemaal weer opnieuw gebeurt.

En dus wanneer ik merkte dat ik in die emotionele reactie van woede zat, wist ik dat als ik dit niet aanpak, dat ik uteindelijk via mijn gedachten in verdriet zal vallen en waarschijnlijk weer zal beginnen huilen --- net zoals dat al zoveel keren voordien is gegaan. En dus ben ik naar mijn kamer gegaan en begon ik zelf-vergeving luidop te spreken - teneinde het patroon hier en nu te doorbreken en voor mezelf de energie en de gedachten los te laten - omdat ik weet voor mezelf dat wanneer ik zelf vergeving spreek, en wanneer die zelf-vergeving echt is, zelf-eerlijk, dan zal de energie weggaan, omdat ik aan mezelf zal kunnen laten zien hoe ik de hele situatie in mezelf zelf aan het creëeren ben en dat ik dus ook perfect in staat ben het te stoppen.


De specifieke zelf-vergeving die ik heb toegepast in dit proces van het loslaten en veranderen van een speciek gedachten patroon en emotionele reactie/ervaring - zal ik delen in Dag 424