Dag 813: Wat is Koopverslaafd zijn werkelijk?

Een patroon dat de laatste tijd de kop heeft opgestoken bij mij - en dat ik niet noodzakelijk aan mezelf heb willen toegeven - is een neiging en een verlangen om te browsen op online handelszaken en te "kopen met mijn ogen". Ik kan wel uren doorbrengen met enkel te scrollen door foto's van kleding, make-up en andere zaken en te flirten met de idee om het al dan niet te kopen.

Het begon heel "onschuldig" wanneer ik iets waar ik al lang naar op zoek was aan een heel lage prijs vond op een website. Dan ging het over naar "onschuldig" en "uit nieuwsgierigheid" kijken naar wat ik misschien nog kan vinden en eventueel kan kopen op die website. Nu bevind ik mezelf in elk vrij moment op mijn smartphone, door lange lijsten van producten scrollend en compleet verzwolgen door het verlangen om dingen te kopen en nieuwe spullen te hebben.

Wat ik echter besef in verband met hoe de geest functioneert, is dat een goed gevoel - zoals het gevoel dat je krijgt wanneer je iets nieuws koopt of krijgt, en vooral dan wanneer de zoektocht naar dat gevoel een compulsief kantje begint te krijgen - eerder negatieve ervaringen dient te verbergen die je dan onderdrukt en waar je jezelf van afleidt door dat positieve gevoel achterna te gaan en jezelf als het ware te verliezen in het gevoel.

Ik realiseerde me hier dus ook dat dit gedragspatroon van het willen verliezen van mezelf in een bepaald gevoel dat ik verbonden heb met dingen kopen mij in feite laat weten dat ik een kijkje moet nemen binnenin mezelf  naar welke negatieve/emotionele ervaring ik van mezelf probeer te verbergen en waarvan ik mezelf probeer af te leiden. Waarom wil ik met andere woorden mezelf "troosten" middels het positieve gevoel dat ik ervaar wanneer ik dingen koop?

Dit was echter niet een vraag die ik mezelf wilde stellen. Ik bedoel, wanneer je in dat gevoel zit is het gemakkelijk om het "goed te praten" aan jezelf zodat je gewoon verder kan blijven doen. Je hebt immers iets van "als het goed voelt, waarom zou het dan slecht zijn?". Iets dat ik echter ook al geleerd heb over hoe de geest werkt, is dat als je niet aan preventie doet -- door bijvoorbeeld stil te gaan staan bij waar je werkelijk mee bezig bent terwijl je nog volop in het positieve zit -- het positieve gevoel uiteindelijk vanzelf zal overgaan naar een negatieve ervaring, zoals spijt, schuld, schaamte, wroeging, enzovoort. Energie is immers iets dat maar een bepaalde levensloop heeft. Het gaat van positief en opgewonden, naar negatief en afgelaten en wisselt zo steeds af over een bepaalde tijdsperiode om die "balans" te creeren die het nodig heeft om voort te blijven bestaan.

Wanneer je echter op dat punt zit waarin de positieve opgewonden gevoelens uitgeblust beginnen te geraken en eerder naar het negatieve neigen, dan is het als het ware al te laat. De energie heeft z'n cyclus bewandeld van positief naar negatief en jij hebt jezelf er gewoon door laten meevoeren in de plaats van dat jij verantwoordelijkheid nam voor jezelf, voor wie je bent in je gedachten, gevoelens/emoties en handelingen. Verantwoordelijkheid nemen wil immers zeggen dat je aan preventie doet, door aan introspectie te doen wanneer je nog in de positieve ervaring zit en dus niet een oogje dichtknijpen zolang het nog allemaal "goed voelt" en dan enkel pas vragen beginnen te stellen of naar oplossingen beginnen te zoeken wanneer het hele patroon z'n koers belopen heeft en je in het diepe dal zit waar de positieve gevoelens uiteindelijk onvermijdelijk naar leiden.

In Dag 814 deel ik wat ik ontdekte in verband met wat er schuilde onder die positieve ervaringen verbonden met het patroon van koopverslaafdheid en wat het dus is dat ik eronder aan het verbergen was.

Een aan te raden interview dat met dit patroon van koopverslaving - alsook verslaving in het algemeen - ondersteunt is het onderstaande:

 

Dag 806: Omarm je Emoties

Dit interview Embrace your Mind op Eqafe gaat over hoe je jezelf kan ondersteunen om beter te kunnen omgaan met de negatieve ervaringen die opkomen in jezelf. Wanneer het aankomt op positieve ervaringen - op gevoelens - lijken we zonder weerstand onszelf volledig over te geven aan deze gevoelens. We laten ons meevoeren door de stroom en omarmen de ervaringen, gedachten, verbeeldingen en al wat eraan gekoppeld is volhartig.

Wanneer het echter aankomt op de negatieve ervaringen in onze geest - onze emoties - dan is onze ervaring heel anders. We vechten ertegen, we willen dat het weggaat en stopt en we ervaren onze emoties meer als een last en als iets dat we niet willen in onszelf. Terwijl positieve zowel als negatieve ervaringen eigenlijk hetzelfde zijn in de zin van dat het maar energetische ervaringen zijn binnenin onszelf, gekoppeld aan gedachten in onze geest. Waarom is het dus dat we de voorkeursbehandeling geven aan gevoelens terwijl we onszelf dissocieren van emoties? Waarom erkennen we emoties niet als evenveel deel van onszelf als gevoelens en hebben we niet dezelfde houding tegenover emoties?

Dit interview en het erop volgende interview, Embrace your Mind(Part 2), heeft mij ondersteund om een kijkje te nemen in mezelf naar die emotionele ervaringen die ik verwerp en naar hoe ik reageer binnenin mezelf op de emotionele ervaringen die ik zie in mezelf. In Deel 2 wordt een oefening gedeeld die je kan toepassen om deze relatie met gevoelens en emoties beginnen te zien.

Ik zag en besefte dat het mijn houding was tegenover emotionele ervaringen die opkomen in mijn geest, zoals kwaadheid, onzekerheid of angst, dat er voor een groot deel voor zorgde dat ik de ervaringen als het ware erger maakte dan het op zich eigenlijk is. Het is doordat ik me verzet en reageer met weerstand, beoordelingen en angst wanneer ik die emoties zie in mezelf, dat ik bovenop de emoties nog een extra laag van innerlijk conflict creeer.

Als je probeert te vechten tegen je emoties alsof ze een soort slechte entiteit zijn, dan worden je emoties de boeman in jezelf waar je van probeert weg te vluchten, maar hoe meer je probeert te vluchten des te groter en enger ze lijken te worden. Het is wanneer je even stilstaat in jezelf en de negatieve ervaringen die in jezelf bestaan omarmt, dat je pas beseft dat ze nooit werkelijk zo erg waren als je dacht.

Dag 801: "De een z'n dood..."

"..is de ander z'n brood." Zo gaat het gezegde. En dit gezegde is niet ver af van hoe onze geest doorgaans werkt, op manieren die we niet eens opmerken. Hier heb ik het over het patroon van je beter voelen over jezelf wanneer een ander ongelukkig is of ongeluk ervaart in hun leven, of je jaloers voelen wanneer een ander geluk ervaart of bepaalde dingen heeft die je zelf ook wil hebben.

Dit is een gedachtenpatroon dat als het ware een bouwsteen is van de geest zelf, maar het is tevens een van de meest onderdrukte, verborgen en ontkende patronen. Wie wil er immers toegeven zo te denken? We denken echter allemaal zo, het gebeurt enkel op de achtergrond van onze geest, in die verborgen krochten die nooit het dachtlicht zien, zelfs niet voor onze eigen ogen.

Wat ik echter bij mezelf gemerkt heb is dat de neiging om dat soort gedachten en reacties te beoordelen of onderdrukken me niet assisteert om het te veranderen en om ervoor te zorgen dat ik zo niet denk in de eerste plaats. Het zorgt er enkel voor dat ik uiteindelijk in ontkenning ga bestaan van wat er werkelijk in mijn geest allemaal bestaat in verband met hoe ik eigenlijk werkelijk reageer op mijn omgeving in mijn gedachten, gevoelens en emoties.

Hoe kan ik mezelf ooit echt leren kennen als ik in ontkenning besta van bepaalde gedachten en reactiepatronen in mijn eigen geest? Het proces van zelf-verandering gaat niet om het onderdrukken van dit soort patronen in de geest, het gaat net om het onderzoeken van hoe het bestaat en wie ik eigenlijk ben in relatie tot de patronen.

Dit soort patronen laat ons immers een deel van onszelf zien -- een deel dat we misschien niet willen zien of onder ogen komen - maar een deel van onszelf niettemin. En het proces van zelf-realisatie gaat om het leren kennen van vooral die delen die we over het algemeen proberen te verbergen in de achterkamers van onze geest.

Het gaat in de eerste plaats om het erkennen van dat soort gedachten en ervaringen die soms in onze geest naar boven komen, zoals jaloezie en venijnigheid wanneer we zien dat iemand gelukkiger is dan onszelf of een soort van tevredenheid wanneer een ander slechter af is dan onszelf. Dan pas kunnen we kijken naar hoe we het kunnen veranderen. We zijn immers pas in staat om oplossingen te vinden wanneer we de problemen ten eerste verstaan.

Dag 796: Hoe Leef je Motivatie als een Zuivere Ongepolariseerde Expressie?

Mijn relatie met het woord motivatie was er altijd een waarin ik steeds geloofde dat ik niet bepaald een gemotiveerd persoon ben. In zekere zin had ik angst om mezelf te motiveren of om mij voor iets gemotiveerd te voelen omdat de positieve, energetische ervaring van motivatie vaak snel plaats maakte voor een andere ervaring van neergelatenheid, teleurstelling, apathie en depressie.

Dit omdat er al snel gedachten in mijn geest opdoemden waarin ik mezelf allerlei redenen gaf voor waarom datgene waar ik mij gemotiveerd voelde 'niet zal lukken', dat ik zal falen of al gefaald heb, dat ik het niet zal kunnen en dat ik met andere woorden gedoemd ben om te mislukken. Het was doordat dit eerder negatief geladen gedachtenpatroon zoveel krachtiger en invloedrijker leek te zijn dan de ervaring van motivatie, dat ik uiteindelijk de indruk begon te krijgen dat motivatie eigenlijk maar onzin is.

Motivatie en 'gemotiveerd zijn' of 'jezelf motiveren' als wat mensen me soms suggereerden is jezelf voor de gek houden, dacht ik. Dat is immers hoe ik mij steeds voelde aangezien ik elke keer nadat ik mij gemotiveerd voor iets voelde, me al snel teneergeslagen en verslagen voelde en uiteindelijk omwille van die ervaring compleet ging opgeven. En in zekere zin was dit ook zo. Motivatie was 'onzin' omdat ik in de eerste plaats niet begreep hoe die polariteit in mijn geest werkte, waarin ik me langs de ene kant gemotiveerd kon voelen en me dan het volgende moment langs de andere kant compleet ongemotiveerd en verslagen kon voelen. Zolang ik van de ene kant naar de andere kant blijf omslagen - van gemotiveerd naar ongemotiveerd en verslagen - kan motivatie immers nooit echt zijn.

Wat ik echter niet besefte is dat het probleem nooit 'motivatie' of 'een gebrek aan motivatie' op zich was, maar eerder dat ik voor mezelf nooit heb onderzocht hoe ik persoonlijk het woord motivatie kan leven op een echte manier. Hoe ik met andere woorden gemotiveerd kan zijn, zonder de dreiging om in elk moment over te slagen naar het tegenovergestelde. Ik had schaapachtig aanvaard dat motivatie blijkbaar een bepaald gevoel is dat je jezelf moet aanpraten, waarbij je bijna moet gaan vechten tegen al de stemmen in je hoofd die je tegenpraten en waarbij die stemmen uiteindelijk toch de bovenhand krijgen. Ik stelde me nooit de vraag wat motivatie eigenlijk echt betekent voor MIJ. Hoe kan IK het woord motivatie leven op een manier die het beste is voor mezelf en die dus niet die zelf-verslagende gedachtenpatronen in mijn geest zal voeden?

Hier keek ik dan naar het woord motivatie in de context van mijn proces van zelf-creatie - mijn proces van het ontwikkelen van mijn uiterste potentieel. En dit omdat ik mij soms in de ervaring van opgeven bevindt waarin ik mij gedemotiveerd voel. Het was door deze ervaring en mijn relatie met het woord motivatie te onderzoeken dat ik tot het begrip kwam dat ik nooit echte motivatie geleefd heb. Echte motivatie is immers niet zomaar een gevoel. Het is niet iets dat ik mezelf moet aanpraten.

Echte motivatie is iets dat ik leef door in de momenten waarin gedachten en ervaringen van verslagenheid opkomen in mezelf de beslissing te maken om mezelf niet in die gedachten en emotionele ervaringen te laten vallen. Echte motivatie  is als het ware een inherente kwaliteit van wie ik ben in en als het fysieke bestaan en al wat ik moet doen is mijn gewaarzijn uit mijn geest halen en tot mijn fysieke lichaam brengen. Het fysieke lichaam als het leven zelf is als het ware levende motivatie. De fysieke realiteit is altijd gereed om te groeien, om zich te ontwikkelen, om te genezen, te veranderen en beter te worden. Het is enkel de geest als gedachten, emoties en gevoelens die 'opgeeft', 'vermindert' en 'onderdrukt'. Motivatie is steeds te vinden hier in de eenvoud van het moment van ademhaling, de eenvoud van het fysieke bestaan. Van zodra ik naar mijn geest ga luisteren, zal die echte zuivere en natuurlijke expressie van motivatie gecompromitteerd worden.

Dag 764: Gevoelens vs Gezond Verstand: Wat is het beste voor jezelf?

Ter verderzetting op Dag 763: Hoe Betrouwbaar zijn Gevoelens Eigenlijk?, kijk ik in deze blog naar hoe je woorden kan herdefiniëren om ervoor te zorgen dat de invulling van de woorden die je leeft in je relaties met de mensen om je heen het beste is voor jezelf. In de voorgaande blog bracht ik het voorbeeld naar voor van hoe ik woorden zoals appreciatie, fascinatie en interesse leefde op een manier die in feite schadelijk was voor mezelf omdat ik deze woorden leefde op basis van gevoelens en niet op basis van gezond verstand.

Op basis van gevoelens wil dan zeggen dat ik bijvoorbeeld appreciatie, interesse en fascinatie zal hebben voor een persoon enkel en alleen omdat als en wanneer ik die persoon zie, er een gevoel binnenin mezelf naar boven komt waarin ik om de één of andere reden de hele tijd bij die persoon wil zijn, hen wil leren kennen en mijn eigen leven in het teken wil plaatsen van het vormen van een relatie met hen. En het is net deze eigenschap van 'om de één of andere reden', dat bedenkelijk is aan deze gevoelens. Ik zie namelijk niet echt wat het precies is aan deze persoon dat mij een gevoel van interesse doet ervaren tegenover hen en dat mij het gevoel geeft dat ik in hun aanwezigheid moet zijn; de interesse, appreciatie en fascinatie is immers volledig en alleen maar gebaseerd op het feit dat ik mij zo VOEL.

Het zou dus goed kunnen zijn dat deze persoon niet echt goed zou zijn voor mij en dat ik mezelf in mijn relatie met hen zou compromitteren, ik zou het niet eens merken omdat ik mij nog steeds gefascineerd en geinteresseerd zou voelen tegenover hen enkel en alleen omwille van dat gevoel in mezelf waarvan ik niet eens weet waarom of hoe het in mezelf bestaat. Dit is dus de valstrik van gevoelens en van het blind vertrouwen van gevoelens zonder gezond verstand toe te passen.

Gezond verstand zou je bijvoorbeeld laten zien hoe en wie de ander persoon is en of ze wel bij je passen op een manier die ondersteunend is voor jezelf in tegenstelling tot afbrekend of compromitterend, ongeacht hoe je je voelt in relatie tot hen. Als je gezond verstand toepast zal je vaak merken dat je gevoelens je leugens voorhouden door bijvoorbeeld een ervaring van aantrekking te verbinden met een bepaald persoon die je dan uiteindelijk blijkt te misbruiken of wiens persoonlijkheid simpelweg niet bij de jouwe past en veel conflict veroorzaakt in jezelf en je leven.

Zo ook zag ik dat de ervaring van appreciatie, interesse en fascinatie die ik ervoer tegenover deze welbepaalde persoon simpelweg niet gebaseerd was op gezond verstand omdat de relatie die ik met deze persoon had gecreëerd nooit ondersteunend of voedzaam was voor mezelf. En dat had niets te maken met wie hij was, maar eerder met het feit dat ik mezelf in de eerste plaats nooit heb leren kennen en dat ik met andere woorden nooit vraagtekens geplaatst heb bij de gevoelens, emoties en/of gedachten die in mezelf naar boven komen. Ik aanvaardde steeds dat als ik mij verliefd of aangetrokken voel tot iemand, dan moet ik die persoon absoluut in mijn leven hebben omdat ik dat gevoel ook absoluut vertrouwde. En zo heb ik mezelf dan in veel relaties en situaties geplaatst waarin ik mezelf eigenlijk aan het onderdrukken en zelfs misbruiken was gewoon om dat gevoel in mezelf te kunnen gehoorzamen en bewaren in de plaats van te doen wat het beste is voor mezelf en gezond verstand toe te passen om te realiteit te kunnen zien van wat de eigenlijke implicaties waren van de relatie in mezelf en mijn leven.

Het was dan ook pas bij het introduceren van het proces om woorden te herdefiniëren dat ik dit verschil begon te overwegen tussen gevoelens en gezond verstand en begon te verstaan dat als ik mezelf toesta blindelings mijn gevoelens te volgen zonder gezond verstand toe te passen, ik in wezen mezelf aan het schaden ben zonder het zelfs te beseffen.

Wordt vervolgd in dag 765

Dag 763: Hoe Betrouwbaar zijn Gevoelens Eigenlijk?

Door in de voorgaande blogs te onderzoeken hoe ik het woord 'diepgang' geleeft heb doorheen mijn leven, heb ik nogmaals ondervonden hoe belangrijk het is om woorden te herdefiniëren. Zo heb ik onlangs ook beseft hoe ik mezelf had vastgezet in het leven van woorden zoals 'appreciatie', 'interesse' en 'fascinatie' op een manier die in feite zeer compromitterend was in mijn relatie met mezelf alsook mensen om mij heen. Ik had voordien nooit ingezien dat hoe je jezelf en je relaties met anderen ervaart zeer veel afhangt van de woorden die je leeft en hoe je die woorden leeft, dus onderzoekte ik ook nooit echt hoe dat eigenlijk in elkaar zit.

Het was pas wanneer ik dan een bepaalde ervaring die steeds in mezelf bleef naar boven komen ging onderzoeken vanuit het oogpunt deze ervaring eindelijk te kunnen verwerken, dat ik besefte dat de ervaring gewoonweg gebaseerd was op specifieke woorden die ik aan het leven was en dan voornamelijk op de invulling van die woorden die ik in mezelf had laten bestaan. Had ik met andere woorden ooit stilgestaan bij wie ik ben vanbinnen en gekeken naar welke woorden ik leefde en hoe ik deze woorden leefde, dan had ik ook nooit deze welbepaalde ervaring in mezelf gecreëerd.

Ik merkte bijvoorbeeld dat ik, elke keer wanneer ik een bepaald persoon in mijn omgeving zag of tegenkwam of zelfs wanneer ik aan die persoon dacht, ik steeds op dezelfde manier reageerde met een bepaald gevoel van opwinding hetgeen aanvoelde als een soort van 'verliefd zijn'. Op rationeel vlak redeneerde ik dan steeds dat het eigenlijk absurd is voor mij om mij zo te ervaren omdat ik zeer gelukkig ben met mijn huidige partner en ik ook absoluut niet op zoek ben naar iets of iemand meer, beter of anders. Telkens wanneer die ervaring van 'verliefdheid' in mezelf naar boven kwam, reageerde ik er dan ook op met een soort van schok en een achterliggende gedachte van 'waarom voel ik mij in godsnaam nu zo?!!', waarin ik in feite niet wilde aanvaarden dat dit de ervaring was die in mezelf naar boven kwam aangezien het op rationeel vlak geen steek hield.

Wanneer ik dan bemerkte dat de ervaring toch aanhield en niet zomaar weg te redeneren viel, paste ik het gereedschap van schrijven toe om te onderzoeken wat de ervaring in mezelf eigenlijk op gebaseerd was. Zo stelde ik vast dat die ervaring die ik aanvankelijk veralgemeende onder de noemer van 'verliefdheid', eigenlijk meer een soort van appreciatie, fascinatie en interesse was in relatie tot deze welbepaalde persoon. En dit omdat ik steeds bepaalde kwaliteiten, uitdrukkingen en eigenschappen had gezien in hem die ik in mezelf niet herkende, waardoor ik mij dan gefascineerd en geïnteresseerd voelde zowel als een appreciatie ervoer voor de schijnbaar 'unieke eigenschappen' die ik in hem leek te zien.

En het was wanneer ik deze woorden kon benoemen - van 'fascinatie', 'interesse' en 'appreciatie' - en deze woorden en mijn beleving ervan in vraag ging stellen, dat ik inzag hoe ik deze woorden steeds heb geleeft in de context van hoe ik mij VOELDE. Ik had met andere woorden nooit werkelijk zelf op bewuste wijze invulling gegeven aan bijvoorbeeld het woord 'appreciatie' en wat dit woord voor mij op concrete wijze betekent; ik liet dit woord invullen door de gevoelens die van ergens diep binnenin mezelf zomaar naar boven leken te komen telkens wanneer ik die persoon zag. Het probleem met gevoelens is dan dat ik net niet echt weet waar ze vandaan komen, hoe ze bestaan en waarom ik ze net voel en dan gaan ze soms nog compleet tegen de rede in en zijn ze rechtuit onpraktisch en zelfs potentieel schadelijk.

Ik begreep dat ik nooit verantwoordelijkheid had genomen om zelf invulling te geven aan de woorden die ik leef in relatie tot bepaalde personen en omstandigheden en dat ik daardoor mezelf zomaar had laten sturen en bepalen door dingen zoals gevoelens door er steeds maar te zijn vanuit gegaan dat gewoon omdat een gevoel vanuit mezelf komt, het daarom ook te betrouwen is en het beste met mij voor heeft. Terwijl ik bijvoorbeeld in deze situatie in verband met de gevoelens van appreciatie, interesse en fascinatie die ik ervoer tegenover iemand, zag dat deze gevoelens eigenlijk volledig willekeurig waren en in wezen niets te maken hadden met wat woorden zoals appreciatie, interesse en fascinatie eigenlijk echt betekenen.

Wordt vervolgd in Dag 764

Dag 748: Het Verschil tussen Denkbeeldige en Wezenlijke zelf-zekerheid

Deze blog is een verderzetting op Dag 748: De dingen die je Herbergt in de Herberg van je eigen Geest.

Hoe is het dan dat je een polariteit in je geest creëert wanneer je interne conversaties houdt? Nemen we het voorbeeld van interne conversaties houden over een persoon waarin de interne conversaties als doel hebben om je de ervaring van steun, bevestiging en bekrachtiging te geven in je mening over die persoon. In deze situatie zou je je door middel van die interne conversaties verstevigd en ondersteund voelen in hoe je jezelf ervaart  of wat je denkt over de persoon in kwestie.

Je zou je meer zelf-zeker voelen en de interne conversaties zouden zelfs als doel hebben om je die ervaring van zelf-zekerheid te geven in hoe jij je voelt. En dit is net omdat we enkel de noodzaak voelen om in interne conversaties te gaan over een ander persoon als en wanneer we ons op de één of andere manier onzeker, aangevallen of in het nauw gedreven voelen door die persoon. Het is alsof we versterkingstroepen oproepen in onze eigen geest - versterkinstroepen in de vorm van onzichtbare personen in onze verbeelding die ons versterking bijzetten door ons te zeggen dat we gelijk hebben om die persoon in een negatief daglicht te zien en dat we groot gelijk hebben om die persoon bijvoorbeeld te willen vermijden.

Ondanks dat we ons dan versterkt en verzekerd voelen in onze opzet en houding tegenover de persoon in kwestie, voelden we ons aanvankelijk dus enorm onzeker en zelfs angstig. Maar in de plaats van die onzekerheid en angst te leren begrijpen en te onderzoeken zodat we tot de bodem zouden geraken van waarom we zo reageerden op die persoon, gaan we eerder versterking zoeken in onze verbeeling zodat we tenminste onszelf het gevoel kunnen geven dat we sterk in onze schoenen staan, ook al is dat gevoel volledig gebaseerd op een zelf-gecreëerde illusie.

Dit is dan het punt dat ik wil maken in deze blog, namelijk dat een eerste aanvankelijke neiging wanneer je je om de één of andere reden aangevallen voelt of onzeker voelt tegenover een persoon kan zijn om interne conversaties te houden in je geest om een gevoel van zelf-zekerheid te creëren en de onzekerheid die je eigenlijk aanvankelijk voelde te onderdrukken. Maar uiteindelijk maak je je daarin eigenlijk meer machteloos omdat je niet onderzoekt en ook niet begrijpt waarom je zo reageerde op die persoon in de eerste plaats. Door dat niet te onderzoeken sta je het in wezen toe te bestaan in jezelf, enkel op een onderdrukte manier.

Het is pas wanneer je jezelf begrijpt en ziet waarom en hoe je reageerde op iemand op een specifieke manier, dat je tot een punt van comfort en rust kan komen in jezelf omdat je dan ook meteen kan zien hoe je die reactie kan oplossen of kan aanpakken op een manier die geen conflict zou creëren.

Zo gaat het immers vaak, dat hoe je je voelt in je geest in tegenstrijdigheid staat van wie je werkelijk bent vanbinnen. Je kan bijvoorbeeld een gevoel van zelf-zekerheid opwekken en creëren door middel van de conversaties die je met jezelf houdt in je geest en verbeelding, terwijl de werkelijkheid is dat je eigenlijk aan het reageren bent op je eigen onzekerheid.

Echte zelf-zekerheid kan pas bestaan wanneer je jezelf leert kennen en dus die aanvankelijke impulsen van je geest, om bijvoorbeeld in interne conversaties te gaan over iets of iemand, eerder niet volgt. Hoe kan je immers zeker zijn van wie je bent wanneer er een ervaring en een deel is van jezelf dat in onderdrukking bestaat in jezelf?

Dag 748: De dingen die je Herbergt in de Herberg van je eigen Geest

Deze blog is een verderzetting van dag 746 en een verderzetting op de interne conversaties die je soms houdt in je geest wanneer je een persoon niet leuk vindt. Je vindt jezelf soms in je eigen geest te praten alsof je aan het praten bent tegen een ander persoon, een goede vriend of gewoon een luistered oor of iemand die je vraagt wat je dwars zit. En dan zeg je tegen die onzichtbare persoon in je geest wat je mening is over een persoon en waarom je je niet goed voelt over die persoon en wat je allemaal dwars zit over die persoon.

En het is door zo'n interne conversaties te houden, waarin je je dan uiteindelijk versterkt en verstevigd voelt in je meningen en gevoelens of emotionele reacties op specifieke mensen, dat je als het ware je eigen identiteit opbouwt, en specifiek hoe en wie jij bent in relatie tot bepaalde individuen in je omgeving. Het is via zulk 'n interne conversaties dat we onze relaties met de mensen om ons heen bouwen, omdat het in onze geest is dat we aan onszelf vertellen en confirmeren wat die relatie inhoud, waarom we iemand leuk of niet leuk vinden, wat onze mening is over iemand en waarom hoe we ons voelen wanneer we in die persoon z'n buurt zijn compleet gerechtvaardigd en correct is.

In je gedachten is waar je als het ware je eigen fort en verdedigings en beschermings muren opbouwt waar je al je ideëen, opinies, gedachten en gevoelens achter verschuilt. Het is waar je jezelf rechtvaardigd, omdat je geest het rijk is waar iedereen met je akkoord zal gaan over alles. In je eigen geest ben jij koning en heb jij altijd gelijk. Dus welke mening jij ook herbergt in de herberg van je geest, het zal altijd de absolute waarheid lijken in je eigen geest en je geest zal jouw mening en gevoelens en ervaringen over die persoon steeds doen uitschijnen als wie en hoe die persoon in werkelijkheid is. Het zijn dus zogezegd niet alleen maar jouw eigen gedachten en emoties, neen, het is wie die persoon echt is. Wat een limitatie in hoe de werkelijkheid ziet doch...

In Dag 749 zet ik verder met hoe je jezelf machteloos maakt tegenover je eigen meningen, je eigen interne ervaringen en ook je eigen werkelijkheid door middel van je eigen interne conversaties.

Dag 731: Waarom lijkt Verantwoordelijkheid nemen voor onze Realiteit Tegen-Instinctief?

Deze blog is een verderzetting van Dag 730: Zonder zelf-verantwoordelijkheid is een Conflict nooit Echt Opgelost. Het ligt in onze aard om geen verantwoordelijkheid te nemen voor onze eigen reacties op anderen. Neem bijvoorbeeld een situatie zoals het voorbeeld dat ik in Dag 729: Hoe Communicatie Helpt met het Loslaten van een Reactie op een Ander besproken heb waarin ik mij in een moment bevond waarin ik mij verbaal aangevallen voelde door iemand die met frustratie en irritatie leek te reageren op iets dat ik tegen hen zei. Ik onderbrak deze persoon terwijl hij iets aan het uitleggen was en op sterke toon liet hij mij weten dat ik moet wachten tot hij uitgepraat is.

In dat moment reageerde ik automatisch met een gevoel van minderwaardigheid en gekwetstheid als een voorgeprogrammeerde reactie op de manier waarop hij zichzelf uitdrukte, hetgeen ik in mijn geest associeerde met herinneringen aan hoe bijvoorbeeld volwassenen en leerkrachten en familieleden zich uitdrukte tegenover mij toen ik klein was en hoe ik mij toen heel klein, minderwaardig en gekwetst voelde.

Het is in zulk 'n momenten waarin je op automatische manier reageert, bijvoorbeeld met ervaringen van je gekwetst voelen, dat het makkelijk is om in beschuldiging te gaan tegenover de persoon waar je je door gekwetst voelt en om te denken van 'ik voel mij zo omdat zij zich zo uitgedrukt hebben tegenover mij', waarin je jezelf ervan overtuigt dat zij volledig verantwoordelijk zijn van hoe jij je voelde bij hun uitdrukking. Zij zijn zogezegd de schuldige en de reden waarom jij je in dat moment gekwetst voelde. Dat is immers wat makkelijk gaat, om je eigen reacties te volgen en om mee te gaan met wat je eigen geest je vertelt en je doet voelen, hetgeen dus impliceert dat de ander en niet jij zelf verantwoordelijk is voor je reactie.

Heel wat moeilijker is om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de ganse situatie, en dit wel in het besef dat  je eigen reactie op de situatie in wezen voor het grootste deel gebaseerd was op en afkomstig was van je eigen herinneringen en ervaringen uit het verleden die jij in je geest hebt opgeslagen. Het lijkt haast tegen-instinctief om onszelf te zien en erkennen als volledig verantwoordelijk voor een situatie die in onze geest volledig de schuld van de ander lijkt te zijn, en om met andere woorden tegen het 'instinct' van onze geest in te gaan - namelijk onze gedachten, gevoelens en emotionele reacties.

Zelf-verantwoordelijkheid nemen kan dan ook enkel wanneer je een beter zicht en een meer uitgebreid perspectief hebt op de situatie. Als je bijvoorbeeld ten eerste beseft en inziet dat je reactie meer te maken had met de emotionele relatie die jij in jezelf gevormd hebt met je perceptie (!) van authoriteit dan met de persoon waar je op had gereageerd. En ten tweede zal je ook sneller inzien dat je eigen emotionele reactie een heel gelimiteerd zicht geeft op de situatie wanneer je inzicht begint te hebben in de persoon waar je op reageerde. Wanneer je bijvoorbeeld met hen gaat praten om erachter te komen waarom zij in feite zo sterk uit de hoek kwamen in dat moment.

En vaak zal je erachter komen dat het absoluut niets met jou persoonlijk te maken hadden. Zij voelde zich eigenlijk machteloos of hulpeloos in zichzelf in relatie tot de situatie waar ze over aan het praten waren. Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat de persoon wiens uitdrukking ik ervoer als 'aanvallend' eigenlijk een ervaring van frustratie aan het opbouwen was geweest en die frustratie nu als het ware aan het loslaten was, als een het deksel dat van de ketel blaast. Hij was dus niet zozeer 'geïrriteerd' door mij, maar door zijn eigen interne ervaring van hulpeloosheid tegenover de situatie waar hij frustratie over had zitten opbouwen.

Eens ik dus begreep dat zijn frustratie niets met mij te maken had en eigenlijk afkomstig was van een ervaring van hulpeloosheid in hem, kon ik al snel mijn eigen reacties van minderwaardigheid, gekwetstheid en verontwaardiging tegenover hem loslaten. Zelf-verantwoordelijkheid bestaat dus in het ontwikkelen van inzicht in de werkelijkheid en daarin beseffen dat je eigen reacties in de meeste gevallen compleet ongegrond en irrelevant zijn.

Dag 726: De Ongeziene Krachten in je Geest

Deze blog is een verderzetting op Dag 725: Raak je jezelf zoek in de Zoektocht naar Jezelf? die ging over hoe het gedachten- en reactiepatroon van het vergelijken van jezelf met anderen in de onderbewuste geest een misleidend systeem is waarin je op zoek bent naar jezelf en naar je identiteit maar je in die zoektocht net jezelf zoek geraakt.

En het is door de afscheiding die deze 'zoektocht naar het zelf' creëert in jezelf dat het uiteindelijk zo moeilijk lijkt om jezelf werkelijk weer te 'vinden' en om met andere woorden jezelf uit die zoektocht te halen om je te realiseren dat je Hier bent, in het moment, en dat je nooit ergens anders geweest bent. Het is door die gewoonte die je langzaam maar zeker opbouwt in je eigen geest doorheen je leven om jezelf te zoeken buiten jezelf, in 'andere mensen' en specifiek in de vergelijking met anderen en al de gedachten, gevoelens en emoties vandien, dat er een bepaald automatisme ontstaat in je geest.

Dit automatisme is het vanzelfsprekend en automatisch laten meevoeren van jezelf vanaf het moment dat er een gedachte van vergelijking in je geest opkomt, en om dan in de daaraan gekoppelde emoties en gevoelens te stappen. Je merkt niet eens dat het gebeurt omdat het steeds zo vanzelfsprekend en automatisch gegaan is in je geest dat het deel is gaan uitmaken van je 'natuur', van hoe je bestaat vanbinnen en van je onderbewustzijn.

Het begint uiteindelijk aan te voelen alsof die manier van denken is hoe je jezelf en je wereld 'ziet'. Het manifesteert zich in je ogen en in hoe je hersenen wat je ogen zien verwerken. Het gebeurt zo snel wanneer je naar iemand kijkt, dat je jezelf met hen vergelijkt, dat je niet eens merkt dat het gebeurt. En voor je het weet voel je je bijvoorbeeld inferieur of minderwaardig of onzeker of ervaar je angst om minder te zijn of niet goed genoeg in vergelijking met die persoon - of het tegenovergestelde, je voelt je superieur.

En dan kan er een neiging bestaan om jezelf te verzetten tegen die ervaringen die opkomen binnenin jezelf, ervaringen van inferioriteit of superioriteit omdat je denkt van 'hey zo wil ik mij niet voelen, dit ben ik niet!', waarin er dus in feite een hele afscheiding bestaat tussen jezelf en je eigen gevoelens en emotionele ervaringen omdat je niet eens merkte wanneer en hoe die gedachten van vergelijking geactiveerd werden in je geest in het moment dat je naar een persoon aan het kijken was. Je merkte met andere woorden niet op hoe je in je eigen geest die ervaringen van superioriteit of inferioriteit tegenover een ander persoon zelf gecreëerd hebt door middel van wat er in je eigen gedachten omgaat.

Wat dit betekent is dat het patroon van vergelijking in je geest zo verwoven zit in jezelf en in hoe je je realiteit ziet en ervaart dat de gedachten van vergelijking zo snel gaan in je geest dat wanneer de emotionele en gevoelens reacties verbonden met die gedachten opkomen in je geest, je ze ervaart als vreemd, als 'niet jezelf' omdat je simpelweg niet ziet hoe het allemaal werkt en beweegt en functioneert in je eigen geest

Wordt Vervolgd in Dag 727.

Dag 716: Hoe kan je ontcijferen wat een 'ongeluk' je laat zien over jezelf?

In Dag 715: Hoe Corrigeer je op praktische wijze schadelijke gedachtenpatronen? beschreef ik de tweede stap in het proces van het gebruiken van een 'ongeluk' dat je overkomt als een hulpmiddel om:

1. Jezelf te leren kennen
2. Schadelijke patronen in je geest te detecteren en identificeren
3. Die schadelijke patronen te veranderen tot meer constructieve expressies

In de tweede stap ga je dus kijken naar hoe en waar die schadelijke patronen die je in de eerste stap hebt gedetecteerd en geidentificeerd zich in je dagelijkse leven en realiteit afspelen. Eens je dit dan kan vastpinnen en uitstippelen, kan je beginnen werken aan een praktische structuur om dat patroon te gaan veranderen en corrigeren.

Je fysieke werkelijkheid en hoe het patroon zich op fysiek vlak afspeelt zal immers je blauwdruk zijn om praktische en realistische zelf-verandering teweeg te brengen. Je kan immers niet afmeten of erkennen of je verandering wel degelijk 'echt' is, als je niet in de eerste plaats weet waar je naar moet kijken. Wanneer je de exacte 'data' hebt in termen van hoe dat wat schadelijk is in je leven zich afspeelt en bestaat, dan weet je ook meteen hoe je je eigen verandering in en als dat patroon kan afmeten naarmate je je proces van verandering bewandelt.

Ik neem mijn patroon als voorbeeld. Het patroon dat ik gedetecteerd en geidentificeerd had als zijnde verbonden aan mijn 'ongeluk' als het verbranden van mijn hand, was het patroon van het richting geven aan en 'be-hand-elen' van mijn externe realiteit via energie. En dit kon ik identificeren door te kijken naar wat ik binnenin mezelf aan het doen was in het moment waarin het ongeluk gebeurde. Ik keek specifiek naar:

• Welke emotionele of gevoels-ervaring ging er in dat moment of in de voorgaande momenten door mij heen
• Welke waren de gedachten in mijn geest en waar hield ik mij met andere woorden mee bezig in mijn geest
• Wat kan de locatie van mijn 'ongeluk'/wonde mij vertellen over het patroon waar ik in zit

Door naar mijn 'ongeluk' op die manier te kijken, werd mij duidelijk dat:

• De emotionele/gevoels-energie die ik ervoer een ervaring was van frustratie, gehaastheid, stress en controle
• De gedachten die door mijn geest gingen in de trand waren van kritiek hebben op de mensen in mijn omgeving en wat er allemaal aan het mislopen is en wat mensen allemaal misdoen in mijn omgeving
• De locatie van mijn wonde, namelijk aan de rug van mijn linkerhand, mij aanduid dat het gaat over hoe ik dingen 'be-hand-el' en hoe ik dus omga met dingen (=hand) in mijn externe realiteit (=rug) en dat het specifiek te maken heeft met energie zoals gevoelens of emoties (=linkerkant)

Deze drie factoren gaven mij dus een duidelijk beeld van wat mijn 'ongeluk' mij aan het tonen was in relatie tot het punt binnenin mezelf dat een schadelijk effect heeft en dat dus gecorrigeerd en veranderd dient te worden. En dit is dus een techniek om tot de kern te komen van wat je realiteit je kan vertellen over wie jij bent vanbinnen en hoe je realiteit je eigenlijk ondersteunt om in te zien wat binnenin jezelf schadelijke invloed heeft op jezelf en je leven, door middel van bijvoorbeeld het creëren van een 'ongeluk'.

In de volgende blog bekijken we de derde stap in het proces van het transformeren van een 'ongeluk' tot een punt van zelf-ondersteuning.

Dag 685: Van Opgeven naar Zelf-Uitbreiding

Als verderzetting op de voorgaande blogs in verband met het beginnen aan iets nieuw, zoals een nieuw project of een taak die je nog nooit eerder uitgevoerd hebt, ga ik in deze blog verder met een praktisch voorbeeld.

De reden waarom dit het onderwerp geweest is van mijn blogs de laatste tijd, is omdat ik zelf een nieuw project begonnen ben en omdat wat ik in de voorgaande blogs omschreven heb in verband met de zelf-saboterende patronen in de geest die zich kunnen afspelen ook is wat ik heb ondervonden en gerealiseerd terwijl ik dit nieuwe project stap voor stap begon uit te voeren.

En ik ben mezelf enorm dankbaar dat ik mijn proces bewandeld heb om te onderzoeken wat er in mijn geest omgaat omdat het me in staat gesteld heeft om de patronen in de geest de bovenhand niet te laten nemen en om ervoor te zorgen dat ik dit nieuwe project niet uiteindelijk zal opgeven maar dat ik in de plaats daarvan net doorzet wanneer er obstakels op mijn weg komen.

In het verleden had ik telkens opnieuw opgegeven wanneer ik iets nieuws was begonnen, en dat werd voor mij een vicieuze cyclus waarin mijn constante opgeven mijn zelf-beeld bepaalde en mijn negatieve zelf-beeld dan op zich weer ervoor zorgde dat ik uiteindelijk opgaf waar ik aan begonnen was.

Nu ben ik mij echter zoveel meer bewust van de patronen die zich in mijn geest afspelen, en van hoe het is dat de positieve gevoelens en gedachten de negatieve emoties en gedachten vormgeven en hoe dat dan invloed kan hebben op mijn fysieke gedrag. En daardoor kon ik, mits een het toepassen van het gereedschap van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie, het patroon van opgeven zien aankomen lang voordat het zich zou uitdrukken in fysiek gedrag en had ik dus het vermogen en de macht om het patroon te stoppen en dus te voorkomen dat ik dit nieuwe project zou opgeven.

Hier eindigt het verhaal echter niet, omdat beginnen aan iets nieuws en jezelf uitdagen met het leren en ontwikkelen van een nieuwe vaardigheid, brengt zoveel meer in jezelf naar boven. Je plaatst jezelf immers in een proces van zelf-verandering omdat je, naarmate je vaardigheden, vermogens en inzichten uitbreiden, zelf als individu ook gaat uitbreiden. Je kan dus haast niet anders dan veranderen wanneer je nieuwe richtingen uitslaagt in je leven en wanneer je nieuwe dingen leert.

Daarom is het ook zo moeilijk eens we volwassen zijn om werkelijk nieuwe dingen te leren en om onszelf als individue werkelijk nog te veranderen of uit te breiden. We hebben tegen die tijd namelijk al een bepaalde 'identiteit' ontwikkeld gebaseerd op de relaties die we gevormd hebben, het werk dat we doen of de richting die we hebben uitgeslagen in ons leven.

In de volgende blog deel ik welke nieuwe ervaring in mezelf naar boven kwam eens ik de beslissing gemaakt had om 'ervoor te gaan' om iets nieuws te creëren zonder op te geven.

Dag 684: Het Veranderen van Opgeven naar Doorzetten in Bewustzijn en Praktisch Leven

Deze blog is ter conclusie van de voorgaande blogs waarin we het proces doorlopen en besproken hebben van hoe het is dat je soms vol enthousiasme aan iets nieuws kan beginnen om je dan na een poosje helemaal gedemotiveerd te voelen en zelfs op te geven.

Het is dus nu een kwestie om dat bewustzijn te ontwikkelen in verband met de momenten wanneer je aan iets begint en je ziet dat je je opgewonden en enthousiast voelt, om dan even te stoppen in jezelf en te kijken naar wat er eigenlijk aan het gebeuren is in je geest.

En je stelt jezelf dan de vraag: 'is dit enthousiasme dat ik ervaar gebaseerd op gedachten en projecties en verbeelding in mijn geest?', omdat je nu weet dat wanneer je aan iets begint en je daarbij al gedachten en projecties in je geest vormt in verband met hoe het zal verlopen en hoe je het zal afwerken dat dat uiteindelijk kan leiden tot de tegenovergestelde gedachten in je geest.

Je bent je nu bewust van hoe die polariteit werkt in je geest waarin je van een positieve energie en positief geladen gedachten naar negatieve gedachten en ervaringen kan overschakelen in relatie tot eenzelfde project/taak. Dus is het nu een kwestie van je bewust worden wanneer die positieve gedachten en energieën in je geest naar boven komen.

Het zal aanvankelijk misschien niet zo evident zijn om dat soort bewustzijn en gewaarzijn te kweken in relatie tot je eigen gedachten, maar uiteindelijk zal je beginnen zien hoe dit patroon in actie schiet vanaf het moment je aan iets nieuws begint. Je geest wilt meteen toekomstprojecties vormen en ideëen en ideaalbeelden vormen in je geest om datgene waar je aan wilt beginnen of waar je al mee bezig bent te kunnen 'vastpinnen' als het ware, om te kunnen weten waar je je mag aan verwachten en wat er op je te wachten staat en hoe het zal zijn en verlopen in de toekomst.

Dus nu is het aan jou om in die momenten waarin je je daarvan bewust wordt jezelf te stabiliseren en te kalmeren als het ware zodat je ervoor zorgt dat je met beide voeten stevig op de grond staat, in het besef dat wat er in je geest naar boven komt aan projecties, ideëen, ideaalbeelden en verbeelding, geen weergave is van de eigenlijke realiteit. De eigenlijke realiteit die kom je pas te weten en leer je pas kennen wanneer je stap voor stap een project of taak bewandelt zonder vooroordelen, zonder ideëen en zonder verwachtingen - maar in de fysieke werkelijkheid die zich in elk moment afspeelt en waarin zich zoveel meer afspeelt dan wat er in je geest bestaat.

Dus, stel jezelf open voor kansen, mogelijkheden en potentieel dat zich in elk moment openbaart door je bewustzijn en gewaarzijn van je geest en gedachten naar de fysieke werkelijkheid te verschuiven - zodat je jezelf niet gaat tegenhouden in het bereiken van success en resultaat wanneer je begint aan een nieuw project.

Dag 681: Het Valse Innerlijke Kompas van Emoties en Gevoelens

Ter verderzetting op Dag 680: Hoe zit het Conflict tussen wie we zijn in onze Verbeelding en wie we zijn in de Realiteit in Elkaar?

Uiteindelijk komen dus de negatieve ervaringen en gedachten aanzetten wanneer je begint aan het praktisch uitvoeren van het nieuwe project in je fysieke realiteit en je beseft dat de fysieke uitvoering ervan in feite helemaal niet overeenkomt met het ideale beeld dat je in je geest al gecreëerd had van hoe het zal verlopen en hoe het zal voelen en hoe het eruit zal zien wanneer je het zal hebben afgewerkt.

Op dat punt ervaar je een desillusie, je voelt je gedesillusioneerd door jezelf en de verwachtingen die je had van jezelf en door je realiteit en hoe je dacht dat dingen zouden verlopen. Want, je lijkt helemaal niet zo makkelijk of vakkundig om te kunnen gaan met de details en de bijzonderheden van dit project als hoe je het in je geest had zien afspelen. Nu dat de fysieke werkelijkheid intreed en je laat zien dat al wat je in je geest had geprojecteerd in je verbeelding en al de verwachtingen die je gevormd had in je geest een illusie was, voel je je gedesillusioneerd.

En die ervaring van desillusie is een emotionele ervaring van ontmoediging, machteloosheid en verslagenheid. En het zijn die ervaringen die uiteindelijk kunnen leiden tot het denken van jezelf dat je 'niets kan' en dat je 'er niet toe in staat bent' en dat je 'dom bent' of 'geen vaardigheden hebt', als gedachten van zelf-vermindering en verslagenheid, hetgeen dan uiteindelijk kan leiden tot het opgeven van het project.

Maar wat we hier misschien niet erkennen of beseffen is dat deze ervaring van desillusie eigenlijk ook deel uitmaakt van de werkelijke illusie die zich hier aan het afspelen is. En dat is namelijk de illusie van gevoelens en emoties, en meer specifiek die schommelbeweging en gepolariseerde wisselwerking die gebeurt in je eigen geest in relatie tot en omtrend het uitvoeren van en beginnen aan een nieuw project.

Omdat je aanvankelijk positieve gedachten en ervaringen had gecreëerd en opgewekt in je geest in relatie tot het project waarin je jezelf succesvol zag zijn en je al zag hoe andere mensen zouden reageren op dat success, ervaar je daar nu de omgekeerde en tegengestelde kant van, namelijk de negatieve gedachten en emotionele ervaringen waarin je jezelf in het compleet tegenovergestelde daglicht ziet.

En aangezien je over het algemeen vertrouwen plaatst in hoe je je voelt als je kompas in het maken van beslissingen, vertrouw je erop dat die negatieve gedachten die je uiteindelijk komen zeggen dat 'het je niet zal lukken' en dat je 'er niet toe in staat bent' en 'maar beter zou opgeven' de waarheid vertellen en je zeggen wat je zou moeten doen in die situatie.

In de volgende blog zullen we onderzoeken en kijken naar hoe het is dat deze soort gedachten in feite bijlange geen representatie zijn van de realiteit en hoe je kan beginnen aan het zien hoe de realiteit echt in elkaar steekt buiten je eigen gedachten om.

Dag 678: Waarom is het nodig het Positieve te onderzoeken om het Negatieve te Veranderen?

Wanneer we weten van onszelf dat we de neiging hebben om in het patroon te stappen van zelf-twijfel, zelf-onzekerheid en opgeven in relatie tot projecten waar we aanvankelijk met motivatie en goede moed aan beginnen, is het belangrijk om te zien en te detecteren welke gedachten aanvankelijk onze geest binnenkomen die de positieve ervaringen van motivatie en drijfkracht en enthousiasme creëren in relatie tot het project.

En dit zodat we de wortel van het kwaad als zijnde de negatief geladen gedachten en emoties die nadien opkomen en ons volledig van ons stuk kunnen brengen tot zoverre dat we soms zelfs volledig opgeven, als het ware in de kiem kunnen smoren. Als we die negatieve ervaringen immers willen stoppen, zullen we ook de positieve kant ervan moeten stoppen.

En om die positieve gedachten te zien en detecteren heb je enkel zelf-eerlijkheid nodig als namelijk de integriteit en openheid en intimiteit met jezelf om werkelijk eerlijk te zijn met jezelf over wat het precies is dat door je geest gaat in die momenten waarin je je gemotiveerd en enthousiast voelt over iets.

Stel jezelf de vraag: Waarom voel je je gemotiveerd en waar ben je precies enthousiast over? Wat is het eigenlijk dat je zo een energetisch hoog opgeladen en opgewonden gevoel geeft in relatie tot dit project. En als je die vragen in zelf-eerlijkheid kan beantwoorden, dan zal je iets eigenaardig opmerken wanneer je kijkt naar de negatief geladen gedachten en emoties.

Wordt Vervolgd in de volgende Blog

Dag 675: Wanneer is Gemotiveerd en Enthousiast zijn over Iets in Wezen een Illusie?

Ter verderzetting op Dag 674: Waarom onderdrukken we onze expressie?  - hoe werkt die dynamiek waarin we soms met goede moed, motivatie en enthousiasme aan een project kunnen beginnen om binnen de kortste keren op tegeven omdat we ons verslagen, gedemotiveerd en gedesillusioneerd voelen?

In de voorgaande blog wees ik al op het woord 'gedesillusioneerd' en het feit dat dit woord zeer specifiek is in deze context, in de zin van dat de ervaring van desillusie enkel afkomstig kan zijn van een illusie waar we ons in bevonden. Als we ons gedesillusioneerd kunnen voelen wil dat uiteraard zeggen dat we ergens in onszelf in een illusie bestonden in relatie tot dagene waar we ons nu gedesillusioneerd over voelen, hetgeen in dit geval dus ons nieuwe project is waar we aan willen beginnen en waar we vol goede moed aan begonnen waren.

Hier is het dan een kwestie om te onderzoeken hoe het is dat we een 'illusie' gevormd hadden in onze geest in verband met het nieuwe project en in verband met datgene wat we willen uitvoeren en creëren in onze wereld. Wat was het dat het gevoel van motivatie en enthousiasme produceerde in de eerste plaats wanneer  en voordat we aan het project begonnen?

Energie werkt namelijk volgens een gepolariseerde wisselwerking tussen positieve en negative ervaringen zoals gevoelens en emoties die aangedreven worden door positieve en negatief geladen gedachten. We zouden onszelf dus enkel gelimiteerd houden als we die ervaring van verslagenheid en gedemotiveerd zijn zouden aannemen als echt en als we op basis van die ervaring een beslissing zouden nemen om bijvoorbeeld datgene op te geven waar we aan begonnen waren.

Want, het probleem is helemaal niet dat waar we mee bezig zijn. Het probleem is niet dat we niet weten wat we doen en dat we dan maar moeten opgeven, of dat we de vaardigheden niet hebben of dat ons project eigenlijk een 'dom idee' was. Het probleem is dat er iets in onze eigen geest is waarin we participeren, zoals bepaalde gedachtenpatronen en energetische reacties op die gedachtenpatronen, dat die schommeling in ons humeur en ingesteldheid aan het creëren is in relatie tot het project waar we mee bezig zijn.

En het feit dat we onze beslissingsmacht weggeven aan gedachtenpatronen en schommelende gevoelens en emotionele ervaringen is problematisch. Met onze vaardigheden of ideëen is op zich niets mis, het is wie we zijn in relatie tot wat we doen dat moet veranderen, omdat als we onszelf en onze neiging om te schommelen van positieve gevoelens en ingesteldheid naar negatieve ervaringen en ingesteldheid niet veranderen dan zullen we steeds in die cyclus blijven steken van het beginnen aan iets en dan uiteindelijk opgeven omdat we zogezegd niet geloven dat we zelf in staat zijn om erin te slagen.

Wat zijn dus die positief geladen gedachtenpatronen die bij het beginnen aan een project in onze geest de kop kunnen opsteken en die in feite een 'valse' ervaring van motivatie en enthousiasme en zelf-vertrouwen creëren in onszelf? 'Valse' ervaringen, aangezien het ervaringen zijn die niet stabiel blijven, en zo kunnen omkantelen naar ervaringen van gedemotiveerd zijn, verslagenheid en onzelfzekerheid.

Hierover meer in de volgende blog...

Dag 670: Waarom voelen We Ons Vaak Ongemakkelijk wanneer we Complimenten Krijgen?

Vandaag was er een moment waarin ik aan het praten was met twee andere mensen, en één ervan gaf complimenten en positieve commentaar op iets wat ik gemaakt had en in dat moment wist ik even niet hoe ik daarop moest reageren, dus zei ik van 'ok, bedankt voor de feedback, dat zijn nogal lovende woorden'.

Waarom is het dat we over het algemeen niet goed weten wat te doen met complimenten? Waarom ervaren we het alsof we in dat moment waarin we een compliment krijgen plots onder een spotlicht gezet worden en we even niet goed weten wat te zeggen of 'hoe te reageren'?

Ik bedoel, misschien is de vraag wel 'waarom vinden we het zo belangrijk dat we op 'de juiste manier' reageren?', want dat is uiteindelijk waar dat gespannen en ongemakkelijke, onzekere gevoel vandaan komt, is omdat je op een 'politiek correcte' manier wil omgaan  met dit moment. En wat 'politiek correct' is, is dat je bijvoorbeeld nederig bent, dat je kan laten zien dat je het krijgen van aanzien van anderen niet zo belangrijk vindt en dat het je niet echt raakt.

Maar, in alle eerlijkheid raakt het je wel. Eigenlijk voel je je wel zeer goed, en zelfs 'speciaal', omdat je dat compliment gekregen hebt. In wezen is de voornaamste reden waarom we niet goed weten wat te doen met zo een moment van becomplimenteerd worden, omdat we in dat moment plots rechtstreeks geconfronteerd worden met ons diepste verlangen dat we over het algemeen niet laten zien aan onze omgeving.

En dat verlangen is om aanzien, erkenning en waardering te krijgen van andere mensen, en om gezien en opgemerkt te worden om de dingen die we doen. Het verlangen dat iemand opmerkt wat we gemaakt of gecreëerd hebben en zegt van 'wauw, wat goed zeg!'. Ik bedoel maar, dat is wat we doen met onze kinderen, in onze relatie met kinderen overdrijven we die reactie van 'wauw!', 'goed zeg!', 'wat knap!', wanneer ze een tekening gemaakt hebben of zelf hun schoenen hebben kunnen dichtveteren, omdat we weten hoe ze erop reageren.

We weten dat als we die uitdrukking maken naar kinderen toe, van overdreven onder de indruk te zijn van wat ze gedaan en gemaakt hebben, dat het kind zal reageren binnenin zichzelf met een 'speciaal' gevoel. En je ziet het ook op hun gezicht, je ziet hoe ze helemaal oplichten wanneer je dat soort waardering laat zien.

Wij volwassenen zijn gewoon zo goed geworden in het verbergen van die reactie en van dat verlangen om dat soort waardering te krijgen van onze omgeving. En wanneer je dan geconfronteerd wordt met een compliment, en je met andere woorden precies krijgt waar je steeds stiekem naar hebt gezocht, dan wordt je tegelijkertijd geconfronteerd met dat diepste punt in en van jezelf, het geheime verborgen verlangen waarvoor je doorgaans zo goed je best doet om het verborgen te houden onder 'politiek correct' gedrag.

Geen wonder dat je dan even niet goed weet wat te doen omdat je diepste binnenste er hevig op reageert en roept van 'oh my Gooood, waarderiiiing!!! Eindelijk!!!', en die ervaring is zo intens dat het verbergen ervan even moeilijk wordt.

Wat is dan de oplossing om in dat moment, in de plaats van te gaan vechten tegen die ervaring die in jezelf aan het gebeuren is, en die ervaring van ongemakkelijkheid te creëren in jezelf, eerder stabiel te blijven en op een stabiele en zelf-zekere manier om te gaan met de situatie?

Wordt vervolgd in de volgende blog

Dag 603: Is het hebben van een Positieve en een Negatieve Kant een vorm van Schitzofrenie?

 Dag 603: Is het hebben van een Positieve en een Negatieve Kant een vorm van Schitzofrenie?

Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Het ding is echter dat we blijken te geloven dat die ervaringen van schaamte die ons delen van onszelf doen willen onderdrukken en verbergen van anderen noodzakelijk zijn omdat er nu eenmaal dingen zijn die werkelijk 'slecht' zijn en die we dus moeten onderdrukken in onszelf door middel van zulk'n emotionele ervaringen van schaamte en schuld. Dag 602: Het Nut van Zelf-Onderdrukking

Wat ik ontdekt heb in mijn proces, bijvoorbeeld in mijn proces van het veranderen van de emotionele ervaring van onzekerheid, is dat de dingen die ik beoordeel in mezelf als 'slecht' of 'negatief' en waarvan ik met andere woorden geloof dat die dingen als delen van mezelf verborgen moeten blijven opdat ik een 'goed persoon' zal zijn - zijn op zich niet werkelijk 'slecht' vanuit het perspectief dat het 'slechte' en het meest schadelijke is eigenlijk de onderdrukking die ik toepas op die delen zelf.

Het meest schadelijke is niet de zogezegde 'slechte' dingen in onszelf, maar onze onderdrukking ervan. Bijvoorbeeld met de emotionele reacties en gedachten die ik in mezelf probeer verborgen te houden van mensen in mijn omgeving. Zeg bijvoorbeeld dat ik in een moment kwaadheid voel opkomen in relatie tot iemand in mijn omgeving omdat ik die persoon ergens van beschuldig, en samen met die kwaadheid komen er gemene gedachten op in mijn geest waarin ik in feite gewoon mijn kwaadheid wil uitstorten als het ware op die persoon. Dus in mijn gemene gedachten maakt het zelfs niet uit waar ik die persoon van beschuldig, ik denk vanalles gewoon zodat ik die kwaadheid kan voelen en die persoon in mijn geest aan de schandpaal kan binden en zodat ik mij daarin beter kan voelen over mezelf.

Ik bedoel, wanneer ik dan in het bijzijn ben van die persoon, dan ga ik mij onzeker beginnen voelen en ga ik bijvoorbeeld moeite hebben om mezelf 'natuurlijk' uit te drukken en om hen in de ogen te kijken omdat ik vanbinnen weet welke gedachten ik over hen gedacht heb en welke energie ik binnenin mezelf hun richting uitgestuurd heb -- in en als het 'demonische' deel van mezelf, het deel van mezelf dat mijn 'slechte' kant laat zien, de niet-zo-lieve kant. Maar, ik bedoel, daarin lieg ik over wie ik ben, ik zet een vals masker op omdat ik nog steeds wil dat die persoon mij ziet als een 'lief' individu, een 'goed' individu, iemand die met andere woorden nooit de dingen zou denken en voelen die ik wel degelijk in mezelf gedacht en gevoeld heb.

Wat is hierin dan eigenlijk het ergst? Het feit dat ik die gemene dingen gedacht en gevoeld heb in mijn geest, of het feit dat ik er oneerlijk over ben en dat ik het diep in mezelf verborgen probeer te houden? Omdat, als ik er eerlijk over zou zijn, tenminste met mezelf, dan zou er vergeving kunnen ontstaan - dan zou ik een echte relatie met die persoon kunnen creëren waarin zij weten wie ik ben in mezelf en waarin we bijvoorbeeld onszelf kunnen delen met elkaar zonder leugens en geheimen te achterhouden. We zouden elkaar kunnen vertrouwen omdat we weten wie we beiden zijn, we weten dat er geen geheimen bestaan.

Maar als je jezelf achter een masker van positiefheid verschuild en als je al je 'negatieve' en gemene en 'slechte' gedachten en emotionele reacties daarachter gaat verbergen - dan creëer je in feite relaties van leugens en bedrog met anderen en met jezelf en dan zal er nooit echt vertrouwen kunnen bestaan in die relaties  omdat je relaties op leugens gebaseerd zijn - op het feit dat jij niet eerlijk wil zijn over wie je bent vanbinnen. Je verbergt je ware gedachten en dus je ware gelaat achter een masker, gewoon omdat je angst hebt dat mensen de 'negatieve' kant van je zullen zien.

Vanuit dat opzicht is er dus niet werkelijk een 'negatieve' en een 'positieve' kant - omdat, het bestaat allemaal in onszelf, wat het ook is - welke gemene gedachten er ook in onszelf omgaan, het bestaat allemaal in onszelf als een deel van onszelf. En het beste dat we kunnen doen om ware integriteit en oprechtheid te verzekeren in onze relaties met onze wereld en omgeving en onszelf, is om tenminste eerlijk te zijn over wie we zijn vanbinnen en te stoppen met dingen proberen te verbergen of onderdrukken. Dat is wat het werkelijk wil zeggen om te zijn wie je werkelijk bent en om jezelf te aanvaarden - het betekent dat je stopt met het liegen over wat er bestaat in jezelf -- eerst en vooral het stoppen met liegen tegen jezelf. Stoppen met het doen alsof er een slechte kant en een goede kant aan je bestaat - omdat beide in wezen gelijk zijn, het is allemaal gewoon jezelf. Door jezelf onder te verdelen in 'kanten' en 'zijden', ben je jezelf enkel schitzofreen aan het maken.