Dag 153: Leven betekent Verantwoordelijkheid

Dit is een verderzetting van "Dag 151: Wat zijn  mijn prioriteiten?" en "Dag 152: Het Leven of de Dood"


wanneer en als ik de gedachte zie opkomen in mezelf waarin ik mezelf vergelijk met 'andere mensen' in en als het verlangen naar het valideren van een verlangen, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat 'andere mensen' geen excuus of validatie zijn voor mijn daden en mijn bestaan, omdat ik geen systeem ben dat bepaald is door haar omgeving, ik ben een levend wezen, en dus compleet zelf-verantwoordelijk, compleet zelf-standig

wanneer en als ik de ervaring van jaloezie zie opkomen in mezelf, als reactie op de gedachte aan 'andere mensen' en de backchat 'dat het niet eerlijk is' dat zij de verlangens mogen/kunnen uitoefenen die ik wil uitoefenen en ik niet, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat dit een voorgeprogrammeerd construct is waarin ik mijn verantwoordelijkheid als levend wezen weggeef aan een systeem als 'de mensheid' - en op die manier enkel het gebrek aan verantwoordelijkheid in en als de mensheid als het leven op aarde ondersteun en voedt

hierin stel ik mij tot doel het proces van het stoppen van alle verlangens die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf te bewandelen omdat ik besef dat deze verlangens enkel het resultaat zijn van het gebrek aan inzicht in hoe het lichaam en de fysieke realiteit waarin ik besta functioneert, hetgeen enkel in stand gehouden wordt door het principe van 'twee of meer in mijn naam en ik ben daar', hetgeen in wezen opzettelijke domheid en blindheid is voor de waarheid van wie ik werkelijk ben als het leven zelf

ik stel mij tot doel te staan als het punt van verantwoordelijkheid, als het levende voorbeeld - omdat ik besef dat de huidige staat van zaken op aarde als het misbruik van het menselijk systeem, het resultaat is van de participatie van elk mens in het construct van 'eerlijkheid' als het wegschuiven/verschuiven van verantwoordelijkheid naar 'andere mensen' door te bestaan in en als het principe van 'twee of meer in mijn naam en ik ben daar' als één of ander Heilig Godgegeven Gebod, waarin elk mens maar 'de grote hoop' volgt en dat gebruikt als excuus en rechtvaardiging voor al zijn eigen daden

ik stel mij tot doel uit het systeem van onwetendheid, domheid en blindheid van het menselijk systeem als de voorgeprogrammeerde geest te breken, in en als het besef dat dit geheel mogelijk is door middel van toewijding, geduld en consistentie in het toepassen van schrijven, zelf vergeving en zelf correctie - omdat ik besef dat wij mensen hier alleen zijn, er is geen god die ons zal of kan redden of helpen, wij zijn hier op dit punt geraakt door onze eigen gewillige/vrijwillige domheid, onwetendheid en blindheid terwijl we diep vanbinnen eigenlijk wel altijd geweten hebben waar we mee bezig waren en dat we ooit zouden moeten stoppen - omdat het in wezen zeer makkelijk te begrijpen en bevatten is wat er moet gebeuren om een betere wereld te creëren voor elk levend wezen op aarde, en dus is de enige verklaring voor waarom wij mensen dit nooit verwerkelijkt hebben dat we opzettelijk kiezen voor egoisme, ondanks wat we zien gebeuren in de levens van andere wezens als de directe consequenties van onze laksheid en onverschilligheid, wat maakt dat we in wezen compleet kwaadaardig zijn en dat onze zogezegde 'onwetendheid' tegenover de waarheid van onszelf en wat er gebeurt in deze wereld als de consequenties van onze daden niets is dan een zelf-gecreëerd excuus om ons egoïsme te rechtvaardigen en valideren

Dag 152: Het Leven of de Dood

Dit is een verderzetting van "Dag 151: Wat zijn mijn Prioriteiten?"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'eerlijkheid' als wat ik geleerd heb van mijn omgeving, in en als het mezelf vergelijken met 'andere mensen', te gebruiken als validatie en rechtvaardiging en excuus voor het uitvoeren van mijn verlangens

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik verantwoordelijk ben voor mijn leven, mijn bestaan, als mezelf, en dat 'de mensheid' als wat ik zie met mijn ogen als een beeld, de illusie is, als het systeem van rechtvaardiging en validatie voor eigenbelang -- maar dat het nog steeds ik is in mezelf die de beslissing maakt of ik al dan niet mezelf zal laten sturen en beïnvloeden door dat systeem of zal ik blijven staan, stabiel en zelfzeker in en als mezelf als het leven zelf als zelf-verantwoordelijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet duidelijk te zijn met mezelf over wat mijn prioriteiten zijn, waardoor ik een deur oplaat voor mezelf om mij te laten sturen door energie als verlangens, door te bestaan in en als twijfelachtigheid en onzekerheid - omdat ik eigenlijk niet wil loslaten van bepaalde verlangens en omdat ik weet dat als ik duidelijk en eerlijk zou zijn met mezelf over wie ik ben in mezelf, dat ik mezelf dan niet meer op die manier voor de gek zou kunnen houden, omdat ik dan werkelijk geconfronteerd zou worden/zijn met de waarheid van mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd zelf-oneerlijk te zijn door niet duidelijk te zijn met mezelf in het geschreven en gesproken woord over wie ik ben als de BESLISSING die ik maak voor mezelf in elk moment van ademhaling die bepaalt wie ik ben in deze wereld, in en als mezelf als levend wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat een gebrek aan duidelijkheid met mezelf in verband met wie ik ben als de beslissing die ik LEEF, in termen van of ik sta als wat het beste is voor allen of als eigenbelang en ego, in wezen zelf-oneerlijkheid is en dat ik daarin dus zowieso de beslissing heb gemaakt dat ik besta in en als ego - en dat het opstaan als het leven zelf als wat het beste is voor allen, een duidelijke beslissing is die ik maak voor mezelf in elk moment van ademhaling, waarin ik in elk moment aan mezelf bewijs wie ik ben, en dat ik te betrouwen ben met het leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'het leven' van mezelf af te scheiden door te hopen en te geloven dat 'het leven' mij wel zal toelaten en aanvaarden en vergeven, waarin ik de statement heb gemaakt in en voor mezelf dat ik een 'nietige slaaf' ben van één of andere 'God'/'entiteit' en dus zelf niet eens besta omdat ik geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als mijn bestaan -- in de plaats van te beseffen dat 'opstaan als het leven zelf' en 'zelf-realisatie' wil zeggen dat ik opsta als MEZELF als het leven dat ik ben, het bestaan dat ik ben, de wezenlijkheid die ik ben, niet als één of andere kracht/macht afgescheiden van mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat de mensheid de manifestatie is van mijn verlangen om iets te ervaren in afscheiding van mezelf, het verlangen om zelf-oneerlijk te zijn, als het excuus dat ik schijnbaar kan gebruiken om dat verlangen te valideren - door mezelf ervan te overtuigen dat ik 'niet alleen ben' en dat omdat 'andere mensen ook zo zijn/doen, ik dat ook mag' --- waarin ik mijn hele bestaan in de handen van een 'hogere macht'/'kracht' heb gelegd en totaal geen verantwoordelijkheid heb genomen voor mijn bestaan en mijn daden in en als het bestaan

ik vergeef mezelf dat ik de stelling/het geloof dat 'het niet eerlijk is', in en als het mezelf vergelijken met 'andere mensen', te gebruiken om mijn verlangens te valideren -- door mezelf te identificeren met het principe van 'eerlijkheid' als hoe het mij aangeleerd geweest is door mijn ouders/omgeving tijdens mijn kindertijd


wordt vervolgd in Dag 153

Dag 151: Wat zijn mijn Prioriteiten?

Prioriteiten stellen. Het is eigenaardig hoe we continu leven alsof we iets aan het missen zijn en nog moeten bereiken, maar tegelijkertijd leven we alsof we al duizenden jaren hetzelfde doen en er dus gewoon mee verder doen 'omdat het altijd al zo geweest is'.

En het is net dit dat in de weg staat van de beslissing te maken om ons leven toe te wijden aan het leven als wat het beste is voor allen - omdat er steeds wel één of ander verlangen staat te schreeuwen 'En IK dan?!!', waarvan we geloven dat als we datgene waar we naar verlangen niet 'hebben' in 'ons leven', we iets enorms zullen missen.

Gedachten die deze manier van leven valideren/rechtvaardigen zijn bvb 'het is niet eerlijk, waarom zou ik mijn leven moeten opgeven, ik wil ook doen wat IK WIL DOEN', 'waarom andere mensen wel en ik niet?'. Hier zijn we weer uitgekomen bij het 'eerlijkheids'-principe dat we doorheen onze kinderjaren hebben leren gebruiken als rechtvaardiging voor het uitvoeren van onze verlangens, hetgeen op zich ook functioneert in het 'twee of meer in mijn naam en ik ben daar'-principe, waarin we onszelf definieren in en als 'andere mensen' en de illusie/het beeld van 'de mensheid' waarin het LIJKT alsof we niet alleen zijn, maar met velen van 'eenzelfde soort' in een 'groep', en de verantwoordelijkheid voor het leven op aarde en de groep en onszelf dus gedeeld lijkt te zijn onder de leden van die groep, althans wij verdelen de verantwoordelijkheid en schuiven ze door naar 'andere mensen' omdat dat geoorloofd lijkt, omdat 'iedereen het doet'... precies.

Terwijl we onszelf hierin enkel in opzettelijke onwetendheid, blindheid en domheid vastzetten, blindheid voor de vormeloze leegte die eigenlijk IN ONSZELF bestaat, blind voor het besef dat we eigenlijk wel alleen zijn in onszelf, en dat 'de mensheid' als het beeld, een ILLUSIE is die wij zelf doorheen de tijd gemanifesteerd hebben met als doel om te fungeren als het punt van rechtvaardiging en validatie voor onze zelf-oneerlijkheid, ons onaanvaardbare gebrek aan zelf-gewaarzijn, onze onwil om verantwoordelijkheid te nemen voor ons bestaan en onze daden.

En hoe hebben we het zover laten komen? VERLANGENS
Het zijn onze VERLANGENS die ons in elk leven zeggen dat er nog iets 'meer' te rapen valt, dat er nog iets onontgonnen is van/in 'het leven', dat er nog iets te ERVAREN valt en dat we dus onze zelf-oneerlijkheid niet zomaar kunnen stoppen, dat we dus niet zomaar alles kunnen loslaten en bestaan/staan als eenheid en gelijkheid als wat het beste is voor allen.

Dus, het proces van zelf-realisatie heeft zeker en vast lef nodig, en je zal zeker en vast getest worden tot het uiterste, om aan jezelf te bewijzen wie je bent en wat je prioriteiten zijn - is het eigenbelang of het leven als het beste voor allen? Zal je ook dit leven verspillen aan het najagen van loze beloftes als de verlangens die beloven dat er nog 'meer' ligt achter de horizon, hetgeen uiteindelijk altijd zuur uitdraait, of zal je eindelijk de waanzin stoppen, de consequenties stoppen en beseffen dat er nooit 'meer' geweest is, en dat het net andersom was, 'meer' was altijd 'minder'. En nu zitten we op het 'minste', het 'laagste punt' van onze creatie als de Aarde - zullen we staan of zullen we naarstig voortzetten in onze onvermijdelijke zelf-vernietiging gewoon omdat we 'dat altijd al gedaan hebben' en omdat 'andere mensen het ook doen'?



Wordt vervolgd in Dag 152

Dag 150: Wat is Angst?

Dit is een verderzetting van "Dag 148: Ik beslis Mijn Leven"
en "Dag 149: Het Systeem Dat ben Ik"



Wanneer en als ik angst zie opkomen in mezelf van 'het systeem' als 'mijn omgeving', 'mijn familie', 'de samenleving' of 'de mensen', dan stop ik en ik adem, en ik besef dat ik niet afgescheiden besta van deze angst, maar dat ik deze angst zelf gecreëerd heb als een excuus om geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bestaan

ik stel mij hierin tot doel om op te staan in en als mezelf en verantwoordelijkheid te nemen voor mijn bestaan, door één en gelijk te staan met de energetische ervaring van ANGST, omdat ik besef dat deze ervaring in mezelf bestaat en dus mijn creatie is

ik sta mezelf niet toe mijn macht weg te geven aan de ervaring van angst omdat ik besef dat elke
 ERVARING in mezelf mijn creatie is en dat ik een misbruikende creator ben als ik geen verantwoordelijkheid zou nemen voor die creaties

ik stel mij tot doel mij niet te laten sturen/leiden door angst omdat ik besef dat 'mijn omgeving', 'mijn familie', 'andere mensen' niet eens echt bestaan en niet echt macht hebben of kunnen hebben over mij, maar dat het altijd ik is die mijn macht heb weggegeven aan de overlevingsreactie van angst en nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor mijn innerlijke realiteit

ik vertrouw op mezelf in elke situatie en ik besef dat angst geen betrouwbare ervaring is en dus stel ik mij tot doel om niet te vertrouwen op angst, maar op gezond verstand in en als het besef dat gewoon omdat de ervaring van angst in mezelf bestaat, betekent niet dat ik erop moet vertrouwen en dat het bepaald wie ik ben

ik ben het zelf-bepalende principe als het leven zelf, en ik maak de beslissing om angst mijn leven als mezelf niet te laten bepalen -- ik besef dat angst een slechte raadgever is, omdat het niet gebaseerd is op inzicht en begrip, maar net op onwetendheid, twijfel, onzekerheid en kortzichtigheid

dus ik stel mij tot doel om, in de plaats van blindelings te reageren met angst in situaties, te stoppen en te ademen, en mezelf te vertragen in mezelf -- en tot inzicht en begrip te komen om de situatie met gezond verstand aan te pakken, door mezelf te vertrouwen en te beseffen dat de ervaring van angst letterlijk MAAR een ERVARING is, en de situatie enkel erger zal maken


ik ben niet angst en ik stel mij tot doel aan te tonen dat angst net datgene manifesteerd waar ik angst van heb, en dat angst hetgene is dat ervoor zorgt dat de mens van het leven op aarde een hel gemaakt heeft -- door, vanuit die angst het leven aan te vallen, en nooit tot inzicht of begrip te komen van wie wij zijn als levende wezens in eenheid en gelijkheid en hoe het leven functionneert

Dag 149: Het Systeem dat ben Ik

Dit is een verderzetting van "Dag 148: Ik beslis mijn Leven"


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van het systeem als wat ik zie met mijn ogen als 'de mensheid', 'mijn omgeving', 'mijn familie' - door mezelf te hebben toegestaan mezelf af te scheiden van het innerlijke systeem van ANGST, door mezelf te definieren en ervaren als het slachtoffer van angst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het systeem als beeld en geluid dat ik zie met mijn ogen en hoor met mijn oren als 'de mensheid', 'mijn omgeving', 'de samenleving' en 'mijn familie', buiten mezelf bestaat en mij dus kan beinvloeden en programmeren en besturen -- en nooit te hebben beseft dat het het innerlijke systeem is van gedachten, gevoelens en emoties die het zogezegde uiterlijke systeem van beeld en klank 'echt' doet lijken voor mezelf, en dat daarom 'het systeem' dus in mezelf bestaat en niet buiten mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen hoe ongelooflijk makkelijk ik mij heb laten misleiden door beeld en klank als 'smoke and mirrors', hetgeen op zich letterlijk maar zoals een televisie is en dus niet echt -- door mezelf te hebben toegestaan te reageren met ANGST op die beeld en klank, en dan te blijven vasthouden aan dat moment van angst als een 'herinnering' in mezelf, waardoor ik uiteindelijk alles wat ik zie met mijn ogen en hoor met mijn oren ben gaan associeren met de herinnering aan ANGST --- waarin ik mij dus continu laat beïnvloeden, besturen en bewegen door 'het systeem'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd werkelijk te geloven dat er een systeem bestaat buiten mezelf dat macht heeft over mij, in de plaats van te beseffen dat 'het systeem' waar ik angst van heb, zijn in wezen enkel mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties waar ik nooit verantwoordelijkheid voor heb genomen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd verloren te geraken in mezelf, in en als het systeem van gedachten, gevoelens en emoties, dat ik in mezelf heb laten 'loslopen' als een kip zonder kop en totale macht heb gegeven over mij, door te geloven dat dit innerlijke systeem van buiten mezelf afkomstig is en ik er dus niets mee te maken heb en er dus ook niet voor verantwoordelijk ben -- door het feit dat ik nooit werkelijk iets heb begrepen of ingezien van hoe, wat of waarom deze realiteit bestaat of waar alles en ikzelf vandaan komt, te hebben gebruikt als mijn excuus en rechtvaardiging om te geloven dat ik niet verantwoordelijk ben voor hoe ik in mezelf heb gereageerd op deze realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn onwetendheid in verband met waar alles in deze wereld vandaan komt, hetgeen ik ervoer tijdens mijn kindertijd, in de vorm van 'onschuld', te hebben gebruikt als rechtvaardiging, validatie en excuus voor mijn gebrek aan verantwoordelijkheid in mijn daden en wie ik ben in deze wereld, door te geloven dat al wat hier bestaat zogezegd 'niet mijn creatie is', want ik kan het mij niet herinneren en 'ik ben hier pas' als een 'pasgeboren kind', zogezegd 'de onschuld zelve', in de plaats van te beseffen dat het feit dat ik ook nooit de beslissing genomen heb om mezelf in en als deze realiteit te leren kennen zodat ik wel kan opstaan en deze wereld kan veranderen tot een wereld die het waard is voor elk levend wezen om in te bestaan, bepaalt wie ik ben als de statement die ik van/voor mezelf gemaakt heb --- omdat ik, als een levend wezen, mijn leven gewillig heb weggegeven, waarin het niet uitmaakt welke excuses en rechtvaardigingen er bestaan daarvoor

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd onwetendheid en onschuld te hebben gebruikt als een excuus en rechtvaardiging voor het geloof dat ik het slachtoffer ben van 'de wereld' als 'het systeem' -- waarin ik mezelf opzettelijk dom en blind heb gehouden voor de waarheid van mezelf, namelijk het feit dat 'het systeem' niet eens bestaat buiten mezelf en dat mijn complete ervaring van 'wie ik ben' hier in en als het bestaan altijd enkel in mezelf bestaan heeft in en als het energetische systeem van gedachten, gevoelens en emoties dat ik, in mijn 'onwetendheid' en 'onschuld' zomaar heb ervaren, gezien en aanvaard als 'God'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat de 'onschuld van het kind' dat zo hoog opgehemeld wordt alsof het iets 'heilig' is dat nooit in vraag gesteld mag worden, in wezen gebruikt wordt door de mensheid als een excuus om de aarde als het leven te misbruiken en 'misdaden' te begaan --- omdat we het zogezegd allemaal 'niet wisten', omdat we te naief waren, te dom, te blind, te onwetend - en zo is er altijd wel een excuus voor waarom wij mensen doen wat we doen --- terwijl het punt gemist wordt van onszelf als levend wezen, onszelf als het startpunt van het bestaan als onszelf, en het feit dat wij nu eenmaal compleet alleen bestaan in onszelf en dus volledig verantwoordelijk zijn voor de wereld in en als onszelf

Dag 148: Ik beslis Mijn Leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat mijn omgeving beslist wie ik ben in mezelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn innerlijke reacties op de gedachten als beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf over mijn omgeving die IK zie met MIJN ogen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten als beoordelingen die IK vorm over wat IK zie met MIJN ogen, waar ik dan op reageer met gevoelens en emoties in mezelf - als hoe ik mijn leven/wereld/zelf compleet zelf creëer en bepaal

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf waarmee ik mijn wereld zie en interpreteer in termen van 'goed' en 'slecht' en positief en negatief, als de instigators van de gevoelens en emoties in mezelf waarmee ik mijn wereld ervaar - door mij het slachtoffer te wanen van die gedachten, gevoelens en emoties en dus mijn omgeving te beschuldigen van hoe ik mij voel, door nooit mijn innerlijke wereld te hebben onderzocht en nooit te hebben beseft dat ik werkelijk de creator ben van mezelf in en als mijn wereld door middel van gedachten, gevoelens en emoties waarin en waarmee ik ERVAAR wat ik ZIE met mijn ogen, en dat het nooit wat ik zie met mijn ogen geweest is dat verantwoordelijk was voor hoe ik mezelf ervoer omdat ELKE ervaring steeds ofwel positief ofwel negatief is hetgeen zowieso afkomstig is van en bepaald is door beoordelingen die in mijn geest bestaan die ik vel over de realiteit die ik zie met mijn ogen, waarin ik alles opdeel in hokjes van goed en slecht, juist en fout en positief en negatief aan de hand van wat ik heb geleerd en gekopieerd van mijn ouders

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij angstig te voelen van al de 'slechte/negatieve dingen' die mij zogezegd 'kunnen overkomen' aan de hand van mijn persoonlijke herinneringen, ervaringen en geloofsystemen in verband met wat 'goed' en 'slecht' en 'negatief' en 'positief' is, door te geloven dat die 'negatieve ervaringen' buiten mezelf bestaan, in mijn omgeving, als wat mij zogezegd 'kan overkomen', waar ik dan zogezegd 'het slachtoffer' van ben --- in de plaats van te beseffend at ik alleen besta in mezelf als het startpunt van mijn wereld, van mezelf, van mijn ervaring en dat ik op elke manier mijn ervaring in mijn wereld bepaal en creëer aan de hand van wat ik toesta te bestaan in mezelf --- hetgeen betekent dat als ik angst toesta te bestaan in mezelf, dat ik in wezen creëer waar ik angst van heb, door het toe te staan te bestaan in mezelf in de vorm van angst als een gedachte en een emotionele reactie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit het heft van mijn leven in eigen handen te nemen en te beseffen dat ik in elk moment de macht heb om te beslissen wie ik ben in die situatie, dat ik in elk moment de macht heb om te stoppen met mijn leven uit handen te geven en mij te laten sturen en bepalen door het energetisch systeem van gedachten, gevoelens en emoties en in de plaats daarvan te beslissen wie ik ben als een levend wezen, in het besef dat ik zowieso alleen ben in mijn ervaring in mezelf in elk moment, waar ik ook ben en wat ik ook doe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd relaties te creëren met mensen waarin ik mijn verantwoordelijkheid tegenover mezelf uit handen geef, door te geloven dat die persoon mij 'een gevoel geeft' en 'mij doet reageren', door totaal geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als het startpunt van mijn interpretatie en ervaring van mijn wereld en mezelf in en als het besef dat al wat ik zie en ervaar in mezlef bestaat en er letterlijk niets buiten mezelf bestaat, want IK ben degene die ziet, hoort, voelt, interpreteert, begrijpt en ervaart, niemand of niets anders, er heeft nooit niets of niemand anders bestaan dan ikzelf in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat de ervaring van angst een excuus is dat ik gecreëerd en gebruikt heb om het geloof dat ik niet verantwoordelijk ben voor mijn wereld en mezelf als de ervaring van mezelf te valideren en rechtvaardigen - door te ontkennen dat die angst ook in mezelf bestaat en dus onmogelijk 'macht' kan hebben over mij en dat ik dus gewoon aan het liegen ben tegen mezelf door mezelf te laten sturen/bewegen door die ervaring van angst alsof het een monster is dat buiten mezelf bestaat



wordt vervolgd in Dag 149

Dag 147: Verbondenheid is Afwijzing

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements voor "Dag 145: Wat Passen we zo goed Samen!" en "Dag 146: Wij horen bij elkaar!"



Wanneer en als ik de gedachte zie opkomen in mijn geest waarin ik de expressie van mijn partner beoordeel en dan vergelijk met hoe ik mijn expressie gedefinieerd heb in mijn geest als 'mijn persoonlijkheid', dan stop ik en ik adem, en ik sta mezelf niet toe een 'bel' te creëren in mijn geest waarin wij tweëen bestaan als de ankerpunten voor het gelimiteerde systeem van persoonlijkheid - omdat ik besef dat dit een construct is dat als enige functie heeft om mij in een systeem te plaatsen van zelf-comprommitering, zelf-onderdrukking en zelf-limitering, omdat ik in dit relatie-construct steeds het geloof heb toegestaan te bestaan in mezelf dat ik mijn partner nodig heb als 'mijn wederhelft' die zogezegd 'bij mij past' omdat ik mijn wezen/expressie in wezen opzettelijk heb aangepast aan hem OM 'bij hem te passen' ZODAT ik kon participeren in de gedachten en gevoelens van het relatie-construct waarin ik mij speciaal kan voelen

ik besef dat ik verantwoordelijk ben voor de 'verbondenheid' die ik ervaar tegenover mijn partner wanneer ik hem zie, omdat IK hem zie, interpreteer en ervaar vanuit MIJN geest

ik stel mij tot doel een relatie te ontwikkelen met mijn partner waarin ik besta en sta als een 'alleenstaand' wezen, en niet in en als het constante gevoel dat ik hem nodig heb 'aan mijn zijde' en dat ik bij hem moet zijn om 'mezelf te kunnen zijn' -- door verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten en gevoelens die ik ervaar in mezelf tegenover hem in en als het relatie-construct waarin ik mezelf heb afgescheiden van
hem als mezelf door zijn expressie te beoordelen en mijn expressie te beoordelen en mezelf te vergelijken met hem, waarin ik hem en mij heb gemanifesteerd als twee beelden in mijn geest in complete afscheiding van mezelf

wanneer en als ik het gevoel van 'liefde' zie opkomen in mezelf als reactie op het beeld dat ik heb gecreëerd in mijn gedachten van mezelf en mijn partner, waarin ik in mijn backchat denk dat wij 'toch zo goed bij elkaar passen' en 'bij elkaar horen', en 'voor elkaar gemaakt zijn', dan stop ik en ik adem en ik besef dat ik volledig verantwoordelijk ben voor dit gevoel en de gedachte dat wij 'samenhoren', gebaseerd op het beeld dat ik zelf heb gecreëerd in mijn geest van hem en ik  omdat ik wilde en verlangde om een partner te hebben waar ik 'bij hoor', om het gevoel van 'verbondenheid' in mezelf te kunnen ervaren

hierin besef ik dat het gevoel van 'verbondenheid' niet echt is omdat het gebaseerd is op de afscheiding die ik opzettelijk zelf gecreëerd heb tussen mezelf en mijn partner of mezelf en mijn vrienden door mezelf opzettelijk aan te passen en te veranderen om meer te passen bij de expressie van mijn vrienden/partner in mijn zoektocht naar het gevoel van verbondenheid

wanneer en als ik het gevoel van liefde als verbondenheid als reactie op de gedachte dat mijn partner en ik samen horen en bij elkaar passen, dan stop ik en ik adem en ik besef dat de consequenties van mijn participatie in dit positief gevoel uiteindelijk de ervaring van afscheid, afwijzing en verstoting zal zijn, die ik in mezelf aan het creëren ben door te participeren in energie, hetgeen ALTIJD werkt met een positieve en een negatieve pool, met op een neer, nu eens positief, dan weer negatief

hierin stel ik mij tot doel de energetische wisselstroom van verbondenheid en afwijzing te stoppen in mezelf, en op te staan als een alleenstaand wezen, in en als zelf-liefde, zelf-vertrouwen en zelf-aanvaarding - waarin ik met mijn partner omga als hoe ik zou willen dat er met mij omgegaan wordt, namelijk in eenheid en gelijkheid, constant en stabiel