Dag 645: Bouwen we onze Identiteit op een Angst om Niet te Bestaan?

In deze blog deel ik zelf-vergeving in relatie tot het gebeurde dat ik in de voorgaande blogs heb neergeschreven en onderzocht, zodat ik mezelf kan ondersteunen en assisteren in relatie tot het patroon van zelf-onderdrukking dat vaak de kop opsteekt wanneer ik mij in groepen van mensen bevindt. Een patroon waarin ik mij meer specifiek afgescheiden, minderwaardig en vreemd begin te voelen.

Dit patroon heb ik grondig onderzocht in de voorgaande blogs teneinde te komen tot een inzicht in de werking en de oorsprong van dit patroon, zodat ik de basis heb om nu zelf-vergeving toe te passen (via schrijven en spreken), als de tweede stap in mijn proces van het veranderen en transformeren van dit specifieke patroon van zelf-onderdrukking. In het toepassen van zelf-vergeving pel ik de lagen af van hoe dit patroon in mezelf bestaat om zodoende mezelf de kans te geven om een nieuwe manier van bestaan toe te passen in de momenten waarin doorgaans het patroon van zelf-onderdrukking het overneemt.

Zelf-Vergeving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met de emotionele ervaringen die in mezelf opkomen wanneer ik mij in een groep van mensen bevind, waarin ik mij dan plots alleen, afgescheiden en vreemd voel in mezelf - en te geloven dat deze ervaring is wie ik ben omdat ik mij steeds zo gevoeld heb doorheen mijn leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd automatisch een emotionele ervaring binnenin mezelf te aanvaarden als 'wie ik ben' enkel en alleen omdat het opkomt in mezelf en omdat ik in mijn herinneringen momenten heb opgeslagen waarin ik mij ook zo heb gevoeld en waarin ik ook steeds automatisch en zonder verpinken heb gelooft en vertrouwd dat deze ervaring is wie ik werkelijk ben

En dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn herinneringen van mezelf af te scheiden en macht te geven over wie ik ben door te bestaan in en als het geloof en de idee dat mijn herinneringen mij zeggen wie ik ben - in de plaats van mijn macht te erkennen binnenin mezelf als de macht om voor mezelf te beslissen in dit moment wie ik ben, in het besef dat ik één en gelijk sta met mijn herinneringen en dat ik de bepalende factor ben in relatie tot hoeveel zeggingskracht mijn herinneringen hebben over mij

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn vertrouwen te plaatsen in het gevoel en het geloof dat ik alleen en eenzaam en vreemd ben dat opkomt in mezelf wanneer ik merk dat ik mij in een groep mensen bevindt, in de plaats van mijn ogen te gebruiken om de fysieke realiteit te zien en op te merken als wat ze werkelijk is en hoe ze in wezen bestaat, en in te zien dat ik niet alleen ben omdat ik hier ben in het fysieke bijzijn van miljoenen en biljoenen wezens in deze fysieke realiteit en dat dus het gevoel en het geloof dat ik alleen en eenzaam ben, een illusie die bestaat in de geest en in wezen niet te vertrouwen is omdat het niet in lijn staat met de eigenlijke werkelijkheid

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien en te beseffen dat de neiging in mezelf om mijn vertrouwen te plaatsen in de emotionele ervaring van eenzaamheid, afscheiding en inferioriteit die opkomt in mezelf wanneer ik mij bij mensen bevindt, in de plaats van te vertrouwen in de eigenlijke fysieke feiten, zoals het feit dat ik niet alleen ben in dit fysieke bestaan,  in wezen gebaseerd is op een verlangen om mij speciaal te voelen en het gevoel te hebben dat ik een 'ik' ben, en dat die 'ik' afgescheiden bestaat van andere mensen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd eerlijk te zijn met mezelf over waarom het in feite is dat ik mezelf vaak laat vallen in het emotionele patroon van eenzaamheid, inferioriteit en afscheiding in het bijzijn van andere mensen, door het oppervlakkige idee dat het gewoon is 'wie ik ben' te geloven - in de plaats van in te zien, te beseffen en te begrijpen dat als en wanneer ik in die ervaring ga in mezelf waarin ik mij afgescheiden begin te voelen van de mensen die ik zie om mij heen, dat ik dan in werkelijkheid op zoek ben naar een gevoel dat ik uniek en speciaal ben en dat ik een individu ben, omdat ik mij eigenlijk bedreigd voel in mijn ego door het zien van al die mensen om mij heen, aangezien ik 'mezelf' gedefinieerd heb in en als oppervlakkigheid en dus het gevoel heb dat mijn individualiteit en uniekheid dreigt te verdwijnen in het bijzijn van andere mensen die ik in mijn onderbewustzijn definieer als andere 'ikken'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien en te beseffen dat wanneer ik mij in het bijzijn van andere mensen bevindt, dat er dan een angst in mezelf opkomt dat mijn individualiteit en uniekheid in het gedrang komt en dat ik als individu niet meer kan bestaan - omdat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn individualiteit en uniekheid als wezen te definieren in en als iets oppervlakkig en iets dat makkelijk in het niets kan verdwijnen en dat in wezen niet eens echt bestaat omdat ik niet eens stabiel kan blijven in mijn identiteit als individu wanneer ik mij in het bijzijn van mensen bevindt

En ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd op die angst om mijn individualiteit en uniekheid te verliezen wanneer ik bij mensen ben te reageren met een opzettelijk opwekken van emotionele ervaringen van alleenheid, afscheiding en inferioriteit, gewoon zodat ik een interne ervaring kan creëren in mezelf waarin ik mezelf een gevoel kan geven dat ik speciaal ben en dat ik 'besta' in mezelf - in de plaats van in te zien en te beseffen dat dit gevoel van schijnbare uniekheid en individualiteit een illusie is omdat het gebaseerd is op een angst om niet te bestaan

En dus ik vergeef mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de angst om niet te bestaan macht te geven over mezelf door in een emotionele reactie te gaan teneinde te proberen een ervaring te creëren in mezelf dat ik wel besta - in de plaats van eerlijk te zijn met mezelf en die angst te onderzoeken zodat ik kan begrijpen en inzien waarom en hoe die angst bestaat in de eerste plaats en of die angst in feite al dan niet relevant is

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te beseffen en te begrijpen dat het feit dat ik het gevoel krijg dat 'ik' niet meer kan bestaan of dat mijn individualiteit, speciaalheid en uniekheid dreigt te verdwijnen in het bijzijn van andere mensen, in wezen aantoont dat het 'ik' dat ik heb aanvaard als 'wie ik ben' nooit echt geweest is omdat het niet op zichzelf kan bestaan in elke situatie, omdat het gebaseerd is op ideëen en percepties over 'wie ik ben' in relatie tot 'andere mensen', in de plaats van dat het een stabiele uitdrukking is van mezelf als een onveranderlijke expressie van het leven zelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf om mijn eigen identiteit, uniekheid, individualiteit en speciaalheid te creëren, zodat ik in elke situatie en in elk moment weet wie ik ben en zodat ik niet beïnvloedbaar zou zijn door emotionele reacties die een consequentie zijn van het feit dat ik mijn creationele macht in de handen van het ego van de geest heb gelegd

Dag 579: Eenheid en Gelijkheid met het Lichaam - een Gereedschap in het Stoppen van Verslaving

 Dag 579: Eenheid en Gelijkheid met het Lichaam - een Gereedschap in het Stoppen van Verslaving

Het Proces van Zelf-Verandering

Deze blog is een verderzetting op de voorgaande blog Dag 578: Hoe Fysieke Substantie een Schaakstuk wordt in de Relatie met Onszelf:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te beseffen en te begrijpen dat wanneer en als ik eet vanuit gevoel en verlangen en gedachten, dat ik dan mijn lichaam aan het misbruiken en aan het schaden ben omdat ik geen rekening houdt met wat mijn lichaam wil, nodig heeft of zelfs aankan wanneer ik eet op basis van gevoel en energie - en wanneer ik gevoel gebruik als mijn maatstaf om mij te laten weten wanneer, hoe, wat en hoeveel ik zal eten

In de vorige blogs heb ik het precieze probleem aangekaart in relatie tot het uitleven van en participeren in een 'eetverslaving' - en dus met andere woorden het gebruiken en misbruiken van fysieke substantie, met name het lichaam,  etenswaren en de relatie tussen lichamelijke chemische reacties en het voedsel dat ik consumeer. Het probleem zijnde specifiek dat ik een absolute onderdrukking gecreëerd heb in mezelf in relatie tot mijn lichaam door voedsel en eten louter te benaderen vanuit mijn geest in en als en op basis van een conflict en polariteit van emoties en gevoelens in mezelf --- en dat ik door die onderdrukking dus absoluut niet zie of besef wat het voedsel dat ik eet en de kwantiteit ervan eigenlijk doet met mijn lichaam en welke consequenties is eigenlijk creëer op fysiek niveau door mijn fysieke realiteit te benaderen vanuit gevoelens en niet vanuit eenheid en gelijkheid met het fysieke lichaam.

Eenheid en gelijkheid - met andere woorden: een constante en consistente erkenning en overweging van mezelf als een puur fysiek organisme en van dus de fysieke benodigdheden en noden van mezelf in en als het fysieke lichaam - in tegenstelling tot hoe ik besta en wie ik ben in en als de geest, als een soort parasiet van het lichaam, gebruik makend van de natuurlijke chemische processen en reacties van het lichaam om mezelf te entertainen in gevoelens en emoties in mijn geest - en mijn eigen zelf-oneerlijkheid en gebrek aan zelf-verantwoordelijkheid te onderhouden.

Door middel van zelf-vergeving heb in in de voorgaande blog dit zelf-misbruikende patroon opengetrokken voor mezelf  en heb ik de relatie die ik had aanvaard in mezelf tussen mezelf en dat patroon 'losgemaakt', zodat ik nu kan beginnen aan het formuleren van correctieve stellingen om een 'script' te formuleren waarin ik het patroon kan veranderen en dus mijn relatie met voedsel en met mijn lichaam kan corrigeren en veranderen tot een zelf-ondersteunende en voedende relatie die werkelijk het beste is voor mezelf in termen van dat het niet enkel het beste is voor mezelf als een gevoel en gedachte in mijn geest dat gebaseerd is op een 'positief gevoel' van verlangen - maar het beste voor mezelf op vlak van dat het gebaseerd is op een zorg, erkenning en ontzag voor mijn lichaam en een oprechte consideratie voor wat mijn lichaam wil en nodig heeft.

Dag 574: De Illusie van Onveiligheid Vervangen door een Illusie van Veiligheid - De Realiteit van Verslaving

 Dag 574: De Illusie van Onveiligheid Vervangen door een Illusie van Veiligheid - De Realiteit van Verslaving

 Het Proces van Zelf-Gewaarwording en Eetpatronen

 Het Proces van Zelf-Gewaarwording en Eetpatronen

 Het Proces van Zelf-Gewaarwording en Eetpatronen

Uit de Voorgaande blog:

En het probleem met dit punt van verslaving dat veel mensen ervaren is dat mensen zich over het algemeen gaan concentreren op het voedsel zelf en zichzelf allerlei regels en limitaties gaan opleggen in relatie tot wat ze eten en zichzelf bijvoorbeeld op dieet gaan zetten in een poging om die verslaving stop te zetten - zonder te kijken naar wat er binnenin zichzelf bestaat, als hun gevoelens als de eigenlijke echte bron van de verslavende relatie die ze in zichzelf gevormd hebben met voedsel. Zolang we onze eigen inbreng in onze verslaving niet onder ogen komen, namelijk de gevoels relaties die wij in onszelf gevormd hebben met specifieke substanties - zullen we nooit werkelijk onze verslavingen kunnen stoppen.

Zoals ik in mijn vorige blog had ontdekt, heb ik persoonlijk een relatie met voedsel gecreëerd gebaseerd op verlangen omdat de gevoelens die ik had verbonden in mezelf in relatie tot het eten van dat voedsel, gevoelens waren van comfort, veiligheid en zekerheid. De vraag die ik mezelf dan dien te stellen is: Waarom is het dat ik verlang om die gevoelens te ervaren in de eerste plaats? En waarom is het met andere woorden dat ik mij niet al veilig en zeker voel binnein mezelf en dat ik dus geloof dat ik een soort van fopspeen nodig heb in de vorm van het eten van voedsel om mij die schijnbare veiligheid en zekerheid te bieden?

Ik zeg 'schijnbare' veiligheid en zekerheid omdat het uiteindelijk maar een gevoel is dat ik genereer in mezelf, gebaseerd op een idee en een gedachte in mijn geest in verband met die 'fopspeen' op de één of andere manier een soort magisch gereedschap zijnd dat in staat is om 'veiligheid' en 'zekerheid' te creëren. Ik bedoel, ik moet me dan toch eigenlijk de vraag stellen van: als iets zoals een fopspeen en dus in mijn geval Voedsel en de 'speciale' relatie die ik in mijn geest gevormd heb met het eten van voedsel zo gemakkelijk een gevoel als een illusie van veiligheid en zekerheid kan creëren, als iets dat op zich eigenlijk totaal niet echt is omdat er niets werkelijk veranderd is in termen van mijn omgeving -- Wàt is Veiligheid en Zekerheid dan eigenlijk, realistisch gezien?

En, als mijn idee en definitie van wat zekerheid en veiligheid is, als schijnbaar niets dan een gevoel - wil dat dan ook niet zeggen dat de onzekerheid en onveiligheid die ik ervoer in mezelf en die mij aanspoorde om mij te gaan overeten in mijn zoektocht naar het gevoel van veiligheid en zekerheid, ook niets meer is dan een gevoel en met andere woorden ook niet eigenlijk echt is, aangezien het zo makkelijk onderdrukt en vervangen kan worden met een illusie van veiligheid en zekerheid?

Want, als veiligheid en zekerheid of onveiligheid en onzekerheid een eigenlijke realiteit zouden zijn, dan zou geen enkel gevoel zomaar de macht kunnen hebben om die realiteit te vervangen of onderdrukken - want die veiligheid/zekerheid of onveiligheid/onzekerheid zou HIER zijn, als de enige echte REALITEIT. Dit toont dus met andere woorden aan dat ik, net zoals ik van veiligheid en zekerheid een idee gecreëerd heb in mijn geest die te maken heeft het eten van voedsel, ook in gelijke mate een idee gecreëerd heb van onveiligheid en onzekerheid hetgeen dan in mijn geest speelt in de momenten waarin ik niet bezig ben met het eten van voedsel.

Het is dan dus aan mij om te onderzoeken en vast te stellen waar en hoe het is dat die idee van onveiligheid en onzekerheid in mezelf bestaat en om dan die idee te verlossen door middel van zelf-vergeving en mezelf te bevrijden van de illusies in de geest --- zodat ik in het punt van authoriteit sta in mezelf om voor mezelf te beslissen wat echte zekerheid en veiligheid is als zijnde niet zomaar een gevoel, ervaring of gedachte in mjn geest dat vervangbaar is door zijn gepolariseerde uiterste, maar als zijnde een creatie, expressie en uitdrukking van Mezelf.

Dag 497: Het Veranderen van een Emotionele Ervaring van Depressie

In de voorgaande blog had ik het punt geopend van hoe het reageren met emoties van bijvoorbeeld depressie op het zien van mijn partner die in een emotie van depressie gaat, en ik had gezien en beseft hoe deze reactie in wezen een punt van emotionele manipulatie is als een reactie op een angst om mijn partner te verliezen omdat ik doorheen mijn leven depressie heb ontwikkeld in mezelf als een manier om aandacht proberen te krijgen wanneer ik het gevoel heb en geloof  dat ik verlaten zal worden of dat ik iets zal verliezen waar ik waarde aan gehecht heb.

En, wat ik had gemerkt door mijn praktische toepassing van het veranderen van dit patroon, is dat ik wel degelijk in staat ben om dit patroon te veranderen door, in het moment dat dit patroon opkomt in mezelf mezelf te forceren om zelf-vergeving toe te passen in de plaats van toe te geven aan de verleiding en het verlangen om het patroon gewoon te volgen en laten uitspelen zoals ik het doorheen heel mijn leven heb laten uitspelen in en als mezelf in mijn relatie tot andere mensen.

Ik bedoel, ik heb zo vaak mezelf laten vallen en meevoeren in de ervaring van depressie als reactie op situaties waarin ik de angst ervoer in mezelf dat ik iets aan het verliezen ben in mijn wereld en realiteit en wanneer ik de mensen in mijn omgeving wilde manipuleren om ervoor te zorgen dat ik krijg wat ik wil en dat mijn realiteit verloopt zoals ik het verlang -- waardoor deze reactie nu een automatisch gegeven geworden is in mezelf. Maar, wanneer ik kijk naar wat de gevolgen en consequenties waren van deze emotionele reactie en ervaring van depressie in mezelf en hoe ik mij gedroeg en uitdrukte ten gevolge van de emotie van depressie in relatie tot mijn omgeving, dan zie en besef ik dat ik eigenlijk net de mensen om mij heen steeds van mezelf heb weggeduwd door in die depressieve/droevige staat te gaan.

Omdat, eigenlijk is die depressie een vorm van zelf-sabotage, omdat de gedachten die op dat moment door mijn geest gaan, er zijn van een opzettelijke zelf-verminderende aard. Omdat, als ik de emotie van depressie laat escaleren in mezelf, dan sta ik mezelf toe om verder en verder en dieper en dieper weg te zinken in een put van negatieve emotionele ervaringen -- en in mijn gedachten contempleer ik om alles op te geven, om mezelf op te geven en om dus steeds dieper de depressie in te zinken tot ik mezelf vernietig.

Ik bedoel, dit is vreemd en eigenaardig aan een depressie, hoe het zo kan escaleren tot een punt van zelf-vernietiging waarin ik mezelf volledig en absoluut saboteer in mijn leven - terwijl het startpunt van de depressie eigenlijk net het tegenovergestelde was, namelijk het willen beschermen en behoeden van een persoonlijk belang en verlangen en mezelf beschermen tegen een angst in mezelf. Maar, omdat ik nooit mijn eigen geest heb begrepen in hoe het eigenlijk werkt en functioneert, heb ik ook nooit ingezien dat de gedachten die opkomen in en als de emotionele ervaring van depressie eigenlijk niet 'echt' zijn, in de zin van dat de zelf-verminderende en zelf-saboterende depressieve gedachten eigenlijk een opzettelijke creatie zijn waarin ik mezelf opzettelijk neerhaal om een vorm van medelijden en dus aandacht te kunnen krijgen van andere mensen. Maar, ik was me gewoon nooit gewaar van wat ik eigenlijk werkelijk aan het creëren was in termen van wat de eigenlijke gevolgen zouden zijn van mijn creatie en van het feit dat ik mezelf niet werkelijk aan het beschermen was, maar dat ik eerder net afbraak aan het maken was aan mezelf en mijn leven.

Dag 397: Hoe kunnen Emoties een Gereedschap voor Praktische Zelf-Verandering zijn?

Dit is een verderzetting van "Dag 396: Hoe zijn Emotionele Ervaringen een Kans tot Zelf-Perfectie?"


Zelf-Correctie Dimensie

Wanneer en als ik zie dat ik beelden als herinneringen oprakel in mijn geest/gedachten en daarop reageer met emoties als schuldgevoel, schaamte, spijt, angst, verdriet en woede -  en mij daarin dus 'slecht voel' over wat ik gedaan heb - dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en realiseer mij  dat het 'mij slecht voelen over het verleden' een voorgeprogrammeerd systeem van energie is waarin ik mezelf opzettelijk verminder in 'wie ik ben' in en als mezelf - door mezelf in een vicieuze cyclus te plaatsen van schadelijke patronen uit het verleden door mezelf te identificeren met het verleden door erop te reageren met emoties en dat ik daarin mezelf definieer in en als een inferieure/verminderde vorm van mezelf

ik zie, besef en realiseer mij dat emotionele reacties op herinneringen een systeem is van zelf-vermindering en zelf-onderdrukking door mij slecht te voelen over beelden en ideëen van mezelf in mijn geest als 'herinneringen', op basis van voorgeprogrammeerde beoordelingen over die beelden  - en dat dat systeem van energetische ervaringen als emoties daardoor niet is wie ik werkelijk ben omdat het niet het beste voor heeft met mezelf

ik zie, besef en realiseer mij dat het beste voor mezelf zou zijn - om te leren uit het verleden, en mijn herinneringen te zien als kansen en mogelijkheden om mezelf te onderzoeken in relatie tot die herinneringen en daarin te leren hoe ik kan bestaan op de meest optimale manier --- en dat ik dus, door mezelf toe te staan mezelf te identificeren met emotionele reacties op die herinneringen, mijn macht heb weggegeven en mezelf heb laten programmeren om te bestaan op een manier die niet het beste is voor mezelf, waarin ik besta op een manier die enkel ten voordele is aan een systeem dat voorgeprogrammeerd is in en als het bestaan als het leven op aarde, buiten mijn wil om - omdat ik nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf als het bestaan/leven zelf

ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan van emotionele ervaringen in mezelf - door vragen te stellen en te onderzoeken wat emoties zijn - in het besef dat ik emoties blindelings heb aanvaard in mezelf als 'wie ik ben', zonder op welke manier dan ook te begrijpen wie ik ben in relatie tot emoties, waar emoties vandaan komen, en waarom en hoe emoties precies bestaan --- omdat ik mezelf had toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven en mijn verantwoordelijkheid te abdiceren als het leven zelf, als een creator/god in en als het leven/bestaan op aarde

ik stel mezelf tot doel om emoties en emotionele ervaringen die opkomen in mezelf als reacties op herinneringen te transformeren van een voorgeprogrammeerde zelf-vermindering en zelf-onderdrukking tot een zelf-expressie van zelf-ondersteuning door emotionele ervaringen te zien en erkennen als een kans voor mezelf om dat deel van mezelf te onderzoeken en te leren kennen dat ik mezelf heb toegestaan te verbergen onder de emotionele ervaring, die verbonden is met een beoordeling

ik stel mezelf tot doel om te bestaan als een levend voorbeeld van hoe emoties niet bepalen wie ik ben als 'menselijk wezen' hier op aarde - en dat ik de creator en het bepalende principe ben van mezelf --- en daarin de macht heb om te beslissen hoe emoties bestaan --- en om dus emoties te vormen en transformeren tot een zelf-ondersteuning, als een gereedschap van praktische zelf-verandering

Dag 395: Hoe Kunnen Emoties Getransformeerd worden van een Vloek tot een Geschenk?

Dit is een verderzetting van "Dag 394: Hitler - Het Verhaal dat Nooit Verteld is Geweest!" waarin ik de dimensie heb bestudeerd van het emotioneel reageren op gebeurtenissen in deze wereld - zoals bijvoorbeeld al de gruweldaden tijdens de Tweede Wereld Oorlog die in de documentaire "Adolf Hitler - The Greatest Story Never Told!" - en waarin ik heb beseft dat er zoveel dingen zijn in onze geschiedenis, zowel op collectief vlak als individueel vlak, in mijn eigen leven, die niet in lijn staan met het hoogste potentieel van wie ik zou kunnen zijn en wat deze fysieke realiteit zou kunnen zijn - en daardoor dus schijnbaar redenen genoeg zijn om mij te wentelen in de emotionele ervaring van spijt, wroeging, schaamte en schuldgevoel tot in de eeuwigheid.

Maar, hoe gerechtvaardigd die emotionele ervaringen ook mogen lijken - het is echter niet een oplossing tot het daadwerkelijk veranderen van het verleden in de zin van het vermijden en voorkomen dat het verleden zich zal herhalen. Een oplossing om de toekomst te veranderen van een herhaling van het verleden tot een expressie van het utierste potentieel van mezelf  en deze fysieke realiteit - zou zijn om te leren uit het verleden, het verleden te onderzoeken en begrijpen tot in de details en gebaseerd op dat inzicht een nieuwe manier van bestaan ontwerpen --- en daar zijn emotionele ervaringen en reacties zoals schuldgevoel, schaamte, wroeging en spijt niet voor nodig.

Waarom is het dan dus dat die emotionele ervaringen bestaan in mezelf? Waarom is het met andere woorden dat ik mezelf zou saboteren in het bestaan op de best mogelijke manier en een realiteit te creëren die het beste is voor mezelf - door mezelf te verankeren in een manier van bestaan, bepaald door beelden in mijn geest als herinneringen en beoordelingen over die beelden/herinneringen en emotionele reacties daarop? Vanuit dit perspectief lijkt het wel alsof emotionele ervaringen een soort Straf zijn - gebaseerd op een idee/geloof dat ik het om de één of andere reden verdien om gestraft te worden voor het verleden - en dat ik als straf voor het verleden, het verleden moet blijven herhalen als een eindeloos patroon van schaamte, schuld, wroeging en spijt.

Het eindeloos herhalen van de schadelijke patronen van minderwaardigheid van het verleden is echter al het straffen van mezelf -- door mezelf niet toe te staan te bestaan en leven in en als mijn volste potentieel --- dus, om die toestand van mezelf, waarin ik mezelf opzettelijk heb verminderd en gelimiteerd en onderdrukt als wie ik ben als mijn potentieel, dan nog te gaan beoordelen en mij daar dan schuldig en beschaamd over te voelen - dat is absurd, omdat, de vorm van mezelf waarin/waarover ik mij beoordeel is niet eens werkelijk mezelf, in de zin van dat het een compleet verminderde vorm is van mezelf die het gevolg/resultaat is van extensieve zelf-beoordeling en zelf-onderdrukking door middel van emotionele verbindingen met het verleden  als de ketens waarmee ik mezelf keten aan een inferieur bestaan. En dus zijn de beoordelingen en emotionele ervaringen van schuld, spijt, schaamte en wroeging het 'gereedschap' waarmee ik ervoor zorg dat ik blijf bestaan in en als de verminderde, onderdrukte en gelimiteerde vorm van mezelf.

En het absurde hierin is dat ik, door mezelf steeds te beoordelen op wat ik in en als de verminderde vorm doe, als mijn inferieure daden die de consequenties zijn van mijn inferieure vorm - ontzeg ik mezelf de kans om ooit in staat te zijn om te veranderen, om beter te worden, om mij te realiseren wie ik eigenlijk ben als wie ik zou kunnen zijn. En dus, vanuit dit opzicht, zijn die beoordelingen niet eens echt, omdat ik mezelf beoordeel op basis van iets dat niet eens echt mezelf is --- het is een verminderde vorm van mezelf.

En dus, de oplossing hier is: om, in de plaats van, wanneer ik zie dat ik iets gedaan heb of doe dat niet in lijn staat met mijn hoogste potentieel, mezelf te beoordelen en mij schuldig en beschaamd te voelen - eerder in dat moment in te zien en te beseffen dat wat ik deed een consequentie was van hoe ik besta als een verminderde vorm van mezelf, en dat er dus iets is in mezelf dat niet werkelijk mezelf is omdat het niet is wie ik zou kunnen zijn als mijn hoogste potentieel. Zodoende kan ik emotionele ervaringen in mezelf gebruiken op een praktische manier - namelijk als een indicator dat ik mezelf heb toegestaan te bestaan op een manier die minder is dan wie ik eigenlijk ben als mijn hoogste potentieel -- en dus als een kans om mezelf te onderzoeken en te onderzoeken hoe ik die inferioriteit kan corrigeren zodat ik kan bestaan als wie ik werkelijk ben als het hoogste potentieel.

Waarin ik dus mezelf niet laat meevoeren door die emotionele toestand en mezelf erin vastketen als een soort zelf-bestraffing - maar eerder besef dat ik mezelf enkel zou bestraffen om iets dat niet eens werkelijk mezelf is - want, waarom zou ik minder zijn dan wie ik kan zijn, dan mijn potentieel? Waarom zou ik mezelf aanvaarden als 'minder' dan wie ik eigenlijk ben? Dat houdt geen steek. Dus, het is om te beseffen dat, wanneer ik detecteer en zie dat mijn expressie niet het beste is voor mezelf en niet in lijn staat met de Perfectie van het Leven - dat ik simpelweg even mijn macht en verantwoordelijkheid voor mezelf heb weggegeven en mezelf heb laten bepalen en sturen door iets dat niet mezelf is --- omdat, als iets niet het beste is voor mezelf, hoe kan het dan mezelf zijn? Dat houdt geen steek. En, in dit besef, kan ik even makkelijk weer opstaan, mijn macht en verantwoordelijkheid voor mezelf hernemen en mezelf zodanig 'structureren', vormgeven en uitdrukken dat wie ik ben, vanbinnen en vanbuiten --- in lijn staat met de absolute Perfectie van het Leven, als dat wat het absolute Beste is voor mezelf, vanbinnen en vanbuiten --- dat wat het meest optimale resultaat zal produceren in en als mijn bestaan.

En dus zo, transformeer ik Emotionele ervaringen van spijt, schaamte en schuldgevoel van een Zelf-bestraffings mechanisme --- tot een praktische leiddraad die ik gebruik om te zien waar en hoe het is dat ik mijn macht en verantwoordelijkheid en zelf-creërende, zelf-sturende principe heb weggegeven. Waarin dus - emotionele ervaringen van een vloek getransformeerd worden tot een Geschenk.


Wordt vervolgd in Dag 396

Dag 151: Wat zijn mijn Prioriteiten?

Prioriteiten stellen. Het is eigenaardig hoe we continu leven alsof we iets aan het missen zijn en nog moeten bereiken, maar tegelijkertijd leven we alsof we al duizenden jaren hetzelfde doen en er dus gewoon mee verder doen 'omdat het altijd al zo geweest is'.

En het is net dit dat in de weg staat van de beslissing te maken om ons leven toe te wijden aan het leven als wat het beste is voor allen - omdat er steeds wel één of ander verlangen staat te schreeuwen 'En IK dan?!!', waarvan we geloven dat als we datgene waar we naar verlangen niet 'hebben' in 'ons leven', we iets enorms zullen missen.

Gedachten die deze manier van leven valideren/rechtvaardigen zijn bvb 'het is niet eerlijk, waarom zou ik mijn leven moeten opgeven, ik wil ook doen wat IK WIL DOEN', 'waarom andere mensen wel en ik niet?'. Hier zijn we weer uitgekomen bij het 'eerlijkheids'-principe dat we doorheen onze kinderjaren hebben leren gebruiken als rechtvaardiging voor het uitvoeren van onze verlangens, hetgeen op zich ook functioneert in het 'twee of meer in mijn naam en ik ben daar'-principe, waarin we onszelf definieren in en als 'andere mensen' en de illusie/het beeld van 'de mensheid' waarin het LIJKT alsof we niet alleen zijn, maar met velen van 'eenzelfde soort' in een 'groep', en de verantwoordelijkheid voor het leven op aarde en de groep en onszelf dus gedeeld lijkt te zijn onder de leden van die groep, althans wij verdelen de verantwoordelijkheid en schuiven ze door naar 'andere mensen' omdat dat geoorloofd lijkt, omdat 'iedereen het doet'... precies.

Terwijl we onszelf hierin enkel in opzettelijke onwetendheid, blindheid en domheid vastzetten, blindheid voor de vormeloze leegte die eigenlijk IN ONSZELF bestaat, blind voor het besef dat we eigenlijk wel alleen zijn in onszelf, en dat 'de mensheid' als het beeld, een ILLUSIE is die wij zelf doorheen de tijd gemanifesteerd hebben met als doel om te fungeren als het punt van rechtvaardiging en validatie voor onze zelf-oneerlijkheid, ons onaanvaardbare gebrek aan zelf-gewaarzijn, onze onwil om verantwoordelijkheid te nemen voor ons bestaan en onze daden.

En hoe hebben we het zover laten komen? VERLANGENS
Het zijn onze VERLANGENS die ons in elk leven zeggen dat er nog iets 'meer' te rapen valt, dat er nog iets onontgonnen is van/in 'het leven', dat er nog iets te ERVAREN valt en dat we dus onze zelf-oneerlijkheid niet zomaar kunnen stoppen, dat we dus niet zomaar alles kunnen loslaten en bestaan/staan als eenheid en gelijkheid als wat het beste is voor allen.

Dus, het proces van zelf-realisatie heeft zeker en vast lef nodig, en je zal zeker en vast getest worden tot het uiterste, om aan jezelf te bewijzen wie je bent en wat je prioriteiten zijn - is het eigenbelang of het leven als het beste voor allen? Zal je ook dit leven verspillen aan het najagen van loze beloftes als de verlangens die beloven dat er nog 'meer' ligt achter de horizon, hetgeen uiteindelijk altijd zuur uitdraait, of zal je eindelijk de waanzin stoppen, de consequenties stoppen en beseffen dat er nooit 'meer' geweest is, en dat het net andersom was, 'meer' was altijd 'minder'. En nu zitten we op het 'minste', het 'laagste punt' van onze creatie als de Aarde - zullen we staan of zullen we naarstig voortzetten in onze onvermijdelijke zelf-vernietiging gewoon omdat we 'dat altijd al gedaan hebben' en omdat 'andere mensen het ook doen'?



Wordt vervolgd in Dag 152

Dag 148: Ik beslis Mijn Leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat mijn omgeving beslist wie ik ben in mezelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn innerlijke reacties op de gedachten als beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf over mijn omgeving die IK zie met MIJN ogen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de gedachten als beoordelingen die IK vorm over wat IK zie met MIJN ogen, waar ik dan op reageer met gevoelens en emoties in mezelf - als hoe ik mijn leven/wereld/zelf compleet zelf creëer en bepaal

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de beoordelingen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf waarmee ik mijn wereld zie en interpreteer in termen van 'goed' en 'slecht' en positief en negatief, als de instigators van de gevoelens en emoties in mezelf waarmee ik mijn wereld ervaar - door mij het slachtoffer te wanen van die gedachten, gevoelens en emoties en dus mijn omgeving te beschuldigen van hoe ik mij voel, door nooit mijn innerlijke wereld te hebben onderzocht en nooit te hebben beseft dat ik werkelijk de creator ben van mezelf in en als mijn wereld door middel van gedachten, gevoelens en emoties waarin en waarmee ik ERVAAR wat ik ZIE met mijn ogen, en dat het nooit wat ik zie met mijn ogen geweest is dat verantwoordelijk was voor hoe ik mezelf ervoer omdat ELKE ervaring steeds ofwel positief ofwel negatief is hetgeen zowieso afkomstig is van en bepaald is door beoordelingen die in mijn geest bestaan die ik vel over de realiteit die ik zie met mijn ogen, waarin ik alles opdeel in hokjes van goed en slecht, juist en fout en positief en negatief aan de hand van wat ik heb geleerd en gekopieerd van mijn ouders

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij angstig te voelen van al de 'slechte/negatieve dingen' die mij zogezegd 'kunnen overkomen' aan de hand van mijn persoonlijke herinneringen, ervaringen en geloofsystemen in verband met wat 'goed' en 'slecht' en 'negatief' en 'positief' is, door te geloven dat die 'negatieve ervaringen' buiten mezelf bestaan, in mijn omgeving, als wat mij zogezegd 'kan overkomen', waar ik dan zogezegd 'het slachtoffer' van ben --- in de plaats van te beseffend at ik alleen besta in mezelf als het startpunt van mijn wereld, van mezelf, van mijn ervaring en dat ik op elke manier mijn ervaring in mijn wereld bepaal en creëer aan de hand van wat ik toesta te bestaan in mezelf --- hetgeen betekent dat als ik angst toesta te bestaan in mezelf, dat ik in wezen creëer waar ik angst van heb, door het toe te staan te bestaan in mezelf in de vorm van angst als een gedachte en een emotionele reactie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit het heft van mijn leven in eigen handen te nemen en te beseffen dat ik in elk moment de macht heb om te beslissen wie ik ben in die situatie, dat ik in elk moment de macht heb om te stoppen met mijn leven uit handen te geven en mij te laten sturen en bepalen door het energetisch systeem van gedachten, gevoelens en emoties en in de plaats daarvan te beslissen wie ik ben als een levend wezen, in het besef dat ik zowieso alleen ben in mijn ervaring in mezelf in elk moment, waar ik ook ben en wat ik ook doe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd relaties te creëren met mensen waarin ik mijn verantwoordelijkheid tegenover mezelf uit handen geef, door te geloven dat die persoon mij 'een gevoel geeft' en 'mij doet reageren', door totaal geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als het startpunt van mijn interpretatie en ervaring van mijn wereld en mezelf in en als het besef dat al wat ik zie en ervaar in mezlef bestaat en er letterlijk niets buiten mezelf bestaat, want IK ben degene die ziet, hoort, voelt, interpreteert, begrijpt en ervaart, niemand of niets anders, er heeft nooit niets of niemand anders bestaan dan ikzelf in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat de ervaring van angst een excuus is dat ik gecreëerd en gebruikt heb om het geloof dat ik niet verantwoordelijk ben voor mijn wereld en mezelf als de ervaring van mezelf te valideren en rechtvaardigen - door te ontkennen dat die angst ook in mezelf bestaat en dus onmogelijk 'macht' kan hebben over mij en dat ik dus gewoon aan het liegen ben tegen mezelf door mezelf te laten sturen/bewegen door die ervaring van angst alsof het een monster is dat buiten mezelf bestaat



wordt vervolgd in Dag 149

Dag 136: Het Format van Het Leven

Een punt dat ik gemerkt heb in mijn relatie is dat ik verlang naar de erkenning van mijn partner voor mijn 'schoonheid', 'vrouwelijkheid' en 'sex-appeal' en langs de andere kant heb ik angst om afgewezen te worden, angst dat hij mij 'niet mooi/vrouwelijk/sexy' genoeg zal vinden, omdat ik mezelf in mijn geest afmeet aan en vergelijk met beelden van andere vrouwen die ik zie via de media. Maar.... waar komt dit idee vandaan dat ik moet voldoen aan één of ander format van 'de vrouw', zoals 'mooi'/'vrouwelijk'/'sexy' en dat ik daarvoor erkenning/bevestiging nodig heb van een man?

Met wie vergelijk ik mezelf dan wel in mijn beoordelingen van 'vrouwelijk', 'sexy' en 'mooi' en waarom?
En belangrijker, waarom hebben wij als samenleving een zeker 'format'/'model'/'voorbeeld' aanvaard van hoe een vrouw/meisje er moet uitzien om 'goed' te zijn, denk maar aan de beroemdheden, de modellen, de prinsessen, de typische 'schoonheids-' eigenschappen zoals blonde haren, blauwe ogen, een kleine neus, een gave huid, een smalle taille, ronde borsten, etcetera?

Waarom staan wij toe dat onze kinderen vanaf een jonge leeftijd compleet gebrainwashed worden door hun omgeving met beelden en subtiele aansporingen van hoe zij er idealiter zouden moeten uitzien -- is het soms omdat we geloven dat die 'idealen' een soort van 'natuurlijk' verschijnsel zijn, dat die 'ideaalbeelden' al in het kindbrein gebakken zitten van voordat ze deze wereld betraden?                                  

Hoe is het dat we zo dom en blind zijn voor het feit dat alles van wat wij 'overleving van de sterksten' noemen zoals bijvoorbeeld de verhoogde overlevingskansen van mensen die meer beantwoorden aan het 'schoonheid-ideaal' als de beelden die in deze wereld gepromoot en opgehemeld worden door de media, hetgeen wij hebben aanvaard als een 'natuurlijk verschijnsel', in wezen een fabricatie is van deze wereld waarin elk kind automatisch geprogrammeerd wordt vanaf Dag 1 van zijn bestaan hier in deze menselijke samenleving, en dat letterlijk niets van die 'idealen' al bestaat in het onschuldige kinderbrein zonder dat het daar opzettelijk in geplant werd/wordt door de omgeving? (Zie het fenomeen 'Feral Children' voor meer inzicht en perspectief in deze Kwestie)

Waarom beseffen we niet dat elke ongelijkheid in deze menselijke samenleving geen natuurlijk verschijnsel is maar een programma dat in elk kinderbrein geprogrammeerd wordt via woorden en beelden vanaf zijn arrivatie in deze wereld, en dat Darwin's stelling van 'overleving van de sterksten' als één of andere natuurlijke wetmatigdheid een grote pot Larie en Apekool is die overduidelijk niet gebaseerd is op ware observatie van wat er werkelijk gebeurt  in het opgroeiingsproces van het kind in deze wereld?

Deze vorm van bestaan, waarin kinderen opgroeien om zich uiteindelijk ontevreden te voelen met hoe ze eruitzien, en enorm veel stress ervaren in zichzelf over hun lichaam, omdat ze in de polariteit gevangen zitten van 'aanvaarding' en 'afwijzing', aangezien ze geleerd hebben dat ze vooral niet gewoon zichzelf mogen zijn, dat wie zij zijn niet goed genoeg is, en dat ze moeten voldoen aan één of ander 'format'/'model'/'standaard',  om te kunnen 'mee spelen' in het spel van relaties en sex, als hetgene dat in de menselijke samenleving ook wordt gepromoot als het Hoogste Goed, is simpelweg Misbruik door de Ouders die instaan voor het leven op aarde en die duidelijk nooit hebben stilgestaan bij wat zij toestaan als het systeem op aarde dat het Leven/de Geest van hun kind bepaalt en vormgeeft.

Tijd voor Deprogrammatie want dit is onaanvaardbaar.



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij te laten programmeren door een systeem waarin ik geloof dat ik continu erkenning en bevestiging en validatie nodig heb voor 'wie ik ben' als mijn gedrag en mijn uiterlijk, door te aanvaarden dat er blijkbaar 'standaarden', 'normen' en 'idealen' zijn waar ik aan moet voldoen --- waarin ik heb geleerd dat wie ik ben simpelweg niet goed genoeg is

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat relaties in deze realiteit mechanismen zijn die enkel bestaan om dit verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging in de mens te bevredigen, waardoor relaties dus enkel onzekerheid, angst en stress voeden in het individu -- omdat de relatie gebaseerd is op het niet aanvaarden van het wezen zoals het is, maar op het enkel bevestigen, valideren en voeden van de leugen dat het wezen probeert waar te maken in en als de poging om op te leven naar het 'ideaalbeeld' dat hem/haar gepresenteerd werd/wordt door de samenleving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd relaties te creëren op basis van het verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging voor mezelf als het beeld dat ik probeer te zijn in deze wereld, een beeld dat in constante vergelijking staat met de 'ideaalbeelden' die via de media gepresenteerd worden als 'hoe ik als vrouw er zou moeten uitzien' -- en dat mijn relaties daarom gebaseerd zijn op een leugen en daarom niet eens echt zijn

Ik vergeef mezelf dat ik relaties heb toegestaan te bestaan in deze wereld als mechanismen die de leugen van de mensheid voeden, waarin beide partners op zoek zijn naar erkenning, validatie en bevestiging voor hun 'waardigheid' als beeld, in vergelijking met de ideaalbeelden die in beide partners vanaf de kindertijd geprogrammeerd geweest zijn door de omgeving -- in de plaats van mechanismen van ware ondersteuning voor de wezenlijkheid van beide partners

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat zolang relaties bestaan als mechanisme dat de leugen voedt, namelijk als een beeld in de geest van beide partners dat enkel gebaseerd is op het verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging voor wie beide partners proberen te zijn en wie ze denken dat ze moeten zijn volgens de voorbeelden die hen gepresenteerd geweest zijn door hun omgeving, zal er enkel onzekerheid bestaan in beide partners, omdat elk individu in de relatie continu schippert tussen de positieve ervaring van erkenning/validatie en de negatieve ervaring van afwijzing/verstoting, verlangen en angst

ik vergeef mezelf dat ik relaties heb toegestaan te bestaan in mijn wereld die gebaseerd zijn op zelf-onderdrukking en het verzekeren dat ik nooit mezelf zal zijn, waarin ik enkel de hele tijd besta in spanning, angst, onzekerheid, stress en onveiligheid -- onzeker en twijfelachtig schipperend tussen het verlangen naar erkenning en de angst van afwijzing --- als extensies van de relaties die ik gecreëerd heb tijdens mijn kindertijd met mijn omgeving, als relaties waarin er telkens van mijn verwacht werd dat ik mezelf verander, dat ik mezelf onderdruk, dat ik 'ben zoals anderen' en dat ik dus vooral mezelf niet ben ---- in de plaats van relaties te creëren die gebaseerd zijn op ware wederzijdse ondersteuning voor wie wij werkelijk zijn als levende wezens, waarin er niets verwacht wordt van elkaar, waarin we elkaar niet beoordelen of veroordelen, waarin we niet staan als een onzeker punt van aanvaarding of afwijzing, maar waarin we elkaar steunen in het proces van zelf-aanvaarding en zelf-respect als een punt van absolute stabiliteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het verlangen naar erkenning, validatie en aanvaarding van mijn partner eindeloos is en nooit werkelijk bevredigd zal zijn, omdat aanvaarding enkel echt kan zijn als en wanneer ik mezelf aanvaard --- enkel dan kan ik mij ook werkelijk aanvaard voelen --- omdat de 'aanvaarding' waar ik naar op zoek ben in mijn partner, gebaseerd is op het beeld dat ik presenteer van mezelf waarin ik 'goed genoeg' probeer te zijn in het lijken op de ideaalbeelden van hoe een vrouw er zogezegd zou moeten uitzien die in deze wereld gepromoot worden via de media, hetgeen dus een leugen is, waardoor de 'aanvaarding' die ik dan zogezegd krijg van mijn partner voor die leugen nooit echt kan zijn, omdat ik ook nooit echt mezelf ben


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik nog nooit mezelf geweest ben in mijn relaties met andere mensen, omdat al mijn relaties, vanaf de primaire relaties met mijn ouders en familie, altijd gebaseerd geweest zijn op het zien van mezelf als 'niet goed genoeg' en van de beelden in de media als 'mijn ideaalbeelden' en 'mijn voorbeelden'

ik vergeef mezelf dat ik sex heb gemanifesteerd als het punt van 'de ultieme aanvaarding/validatie/bevestiging van mezelf als het beeld/de leugen dat ik presenteer van mezelf' en hierin niet te beseffen dat het verlangen naar seks niets meer of minder is dan het verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging voor de leugen die ik mezelf heb toegestaan te leven, op basis van de beelden die ik in mijn geest heb laten programmeren door de media en mijn omgeving als 'hoe ik er zou moeten uitzien' tijdens mijn kindertijd

ik vergeef mezelf dat ik ideaalbeelden heb toegestaan te bestaan in mijn wereld en mijn geest, als beelden waar ik mezelf constant mee vergelijk en afmeet om mezelf te beoordelen in polariteiten van goed/slecht, positief/negatief als mooi/lelijk, vrouwelijk/onvrouwelijk, sexy/onsexy, etcetera --- als het toppunt van zelf-verwerping, in de plaats van te bestaan in en als mezelf als 'de enige echte', alleen in mezelf als wie ik werkelijk ben, zonder beelden als voorontworpen 'formats' van wat en hoe ik als het leven zogezegd ben of zou moeten zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat als ik niet sta als het punt van absolute stabiliteit, zekerheid en betrouwbaarheid in mijn relatie met andere mensen, dat ik die stabiliteit, zekerheid en vertrouwen waar ik altijd naar op zoek geweest ben in mijn partner nooit werkelijk zal kunnen ervaren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik creëer wat ik toesta te bestaan in mezelf, en dat wanneer en als ik mezelf toesta mezelf uit te drukken vanuit angst en onzekerheid in de relatie, dat die angst en onzekerheid precies zal zijn wat ik zal manifesteren

Ik vergeef mezelf dat ik gedachten heb toegestaan te bestaan in mezelf waarin ik mezelf als een beeld in mijn geest vergelijk met het beeld van andere vrouwen die afgebeeld worden in de media als 'de besten' met 'het beste lichaam' en 'het beste uiterlijk', waarin ik mezelf dan beoordeel als 'goed' of 'slecht' op basis van die vergelijking - waarin ik mezelf saboteer in mijn leven/bestaan, door mezelf niet gewoon te aanvaarden als wie ik ben als 'de enige echte', als alleen in en als mezelf als de fysieke natuurlijke expressie van mezelf als het lichaam, als het enige dat ik ooit geweest ben en kan en zal zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het bestaan van die 'ideaal-beelden' in de media maar bestaat met het enkele doel van kinderen en volwassenen aan te zetten tot het kopen van producten, door in te spelen op het geprogrammeerde verlangen om te zijn zoals de 'idolen', 'beroemdheden' en 'modellen' die in de media gepromoot en gepresenteerd werden als 'hoe iedereen er zou moeten uitzien', als 'het beste' --- waarin de mens dus geprogrammeerd geweest is door de media als een consumptie-mechanisme/robot die, vanuit zijn verlangen om 'de beste' te zijn om dus het meeste kans te hebben om te overleven in deze wereld, de specifieke producten zal kopen die opzettelijk geassocieerd werden met het gepresenteerde ideaalbeeld --- hetgeen het bewijs is dat de theorie van 'overleving van de sterkste/beste' niet 'natuurlijk' is maar een programma dat in kinderen geprogrammeerd werd door de samenleving via de media

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een kopie te worden van de consumptie-robotten dat de mens geworden is als het resultaat van zijn opvoeding/programmatie in deze wereld door zelf te participeren in het spel van vergelijking van mezelf met de beelden die mij gepresenteerd werden door de media als mijn 'voorbeelden' als 'wie ik moet zijn' en 'wat ik moet hebben' om 'erbij te horen' en 'te overleven' en 'goed' te zijn  --- in de plaats van te beseffen dat dit spel in wezen een uit de hand gelopen systeem is dat gecreëerd is door mens die macht en controle wilde over andere mensen en hierin de voorgeprogrammeerde 'instinctieve' overlevingsangst van de mens gebruikt en misbruikt heeft om de mens te sturen en controleren in zijn gedrag, zonder ooit te hebben stilgestaan bij de verwoestende consequenties dat dit systeem teweeg zou brengen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven aan de beelden die mij in deze wereld gepresenteerd werden door mijn omgeving als 'de idealen' als 'hoe het leven zou moeten zijn', waar ik, vanuit overlevingsangst, zelf naar heb gestreefd en verlangd om mijn positie in deze wereld te verzekeren omdat ik heb geleerd in interactie met mijn omgeving dat ik het risico loop om niet te overleven als ik niet naar die idealen streef --- in de plaats van te beseffen dat wat ik heb nagestreefd en verlangd in mijn leven als 'mijn idealen' zoals het hebben van een relatie en sex, beroemdheid, erkenning, aandacht, geld en een partner enkel voorgeprogrammeerde waarden zijn die in mij geprogrammeerd zijn door een machtswellustige omgeving die mijn instinctieve overlevingsangst gebruikte en misbruikte om ervoor te zorgen dat ik een kopie wordt van hen in en als het nastreven van dezelfde voorgeprogrammeerde idealen die op zich absoluut niets te maken hebben met overleving in de fysieke realiteit/wereld als het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de mens zoals hij nu is de Fankenstein is van het systeem dat zich door generaties van menselijke evolutie heeft gevormd -- als het resultaat van de instinctieve overlevingsangst als een energetische ervaring die dwangmatig getransformeerd werd tot een complete energetische entiteit die de fysieke realiteit consumeert en die een volledige alternatieve realiteit van 'overleving' gecreëerd heeft, waarin 'overleving' niets meer te maken heeft met werkelijke fysieke overleving zoals eten, slapen, sex, kakken, maar met de 'overleving' van die energetische entiteit in en als het fysieke lichaam -- waarvan de consumptiesamenleving het resultaat is, als een systeem dat geen enkele productieve functie of doel heeft voor het leven op aarde en enkel in functie staat van de 'overleving'/'voeding' van het innerlijke energetische systeem/entiteit in de mens als verlangens en gevoelens, hetgeen ironisch genoeg de overleving van het leven op aarde onmogelijk maakt omdat het de fysieke realiteit letterlijk opconsumeert, hetgeen voor ons een belletje zou moeten doen rinkelen dat we misschien toch ergens de bal aan het mis-slagen zijn



wordt vervolgd in Dag 137

Dag 133: Het Zal Mij toch niet Lukken

Dit is een vervolg van "Dag 132: Het Zal mij toch niet Lukken"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het 'het zal mij niet lukken' karakter in mezelf bestaat omdat ik mezelf heb toegestaan te verlangen naar erkenning van andere mensen, waarin ik mezelf wil bewijzen in wat ik wil 'bereiken' als een doel/beeld in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat opgeven enkel bestaat in de geest waarin ik niet werkelijk leef/besta voor/als mezelf in en als zelf verantwoordelijkheid, maar waarin ik op zoek ben naar erkenning en bevestiging van andere mensen voor mijn expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te leven/bestaan voor/als mezelf in en als zelf-verantwoordelijkheid door te verlangen en zoeken naar erkenning en bevestiging van andere mensen voor mijn expressie, als mijn 'beloning', waarin ik mij 'goed'/'positief' kan voelen over mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd op zoek te zijn naar een positief gevoel over mezelf, hetgeen ik gekoppeld heb aan het krijgen van erkenning, goedkeuring en bevestiging van andere mensen -- niet beseffend dat ik daarin een slaaf ben van andere mensen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan als een slaaf van andere mensen in de plaats van mijn eigen wezen te zijn, mijn eigen verantwoordelijkheid, mijn eigen directieve principe

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het verlangen naar een positief gevoel over mezelf in en als het krijgen van goedkeuring en erkenning van andere mensen - in de plaats van te beseffen dat dit is hoe ik mezelf heb laten programmeren door mijn omgeving tijdens mijn kindertijd, uit angst, waarin mijn omgeving ervoor zorgde dat ik mij altijd zou aanpassen aan hun wensen en verlangens en ik de perfecte slaaf/robot/kopie zou zijn voor hen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd zelf-expressie als het genieten van mijn expressie, van mezelf, op te geven voor de zoektocht en het verlangen naar een positief gevoel in en als het krijgen van erkenning en bevestiging van andere mensen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft  dat het positieve gevoel dat ik heb gekoppeld aan het krijgen van erkenning als het geloof dat ik 'een goed meisje ben' in mijn geest, het 'balanceringspunt' is van de angst die ik in mezelf ervaar die ik heb laten programmeren in relatie met mijn omgeving, die mijn omgeving heeft gebruikt, om ervoor te zorgen dat ik mij zal aanpassen --- waarin het verlangen naar erkenning als een lap voor mijn ogen is waardoor ik de waarheid niet zie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te verblinden van de waarheid van mezelf en de realiteit als ANGST, door mezelf te hebben toegestaan mezelf te definieren in en als het verlangen naar erkenning

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat het verlangen en de zoektocht naar het krijgen van erkenning van andere mensen als een positief gevoel, afkomstig is uit ANGST van mijn omgeving

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet gewoon mezelf te zijn, door te bestaan in en als een energetische polariteit van angst als negatief en positieve gevoelens als het krijgen/zoeken van erkenning

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik in het zoeken naar erkenning als een positief gevoel in mezelf, enkel de angst in mezelf voedt, als het startpunt van het verlangen naar erkenning als een positief gevoel

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat, wanneer ik participeer in het positieve gevoel van erkenning krijgen, waarin ik mezelf probeer te bewijzen als 'goed' en 'positief' voor andere mensen, dat ik hierin in wezen eigenlijk de angst om mezelf te zijn aan het uitdrukken en uitleven ben als de angst om kritiek te krijgen en afgewezen/afgekeurd te worden door mijn omgeving omwille van mijn expressie

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn expressie te onderdrukken uit angst om afgewezen en afgekeurd te worden door mijn omgeving, en daarin te zoeken naar erkenning om mij goed en positief te voelen over mezelf en daarin dus de angst die ik werkelijk ervaar in mezelf te onderdrukken

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de angst van mijn omgeving, de angst van conflict met mensen, de angst van afwijzing

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd afwijzing the associeren met angst in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een negatieve energetische waarde te hechten aan het woord 'afwijzing'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik, door angst te hebben om afgewezen te worden door andere mensen, en mezelf daarom te veranderen om erkenning te krijgen van  mensen, mezelf daarin heb afgewezen door geen respect te hebben voor mezelf en mijn macht in de handen van andere mensen te leggen en andere mensen mijn leven te laten bepalen

 ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen respect te hebben voor mezelf en niet te beseffen dat ik nooit werkelijk respect kan hebben voor een ander als ik geen respect heb voor mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf niet te zien en erkennen als het startpunt van mijn realiteit en dus niet te beseffen dat zolang ik mezelf niet respecteer, zal ik mij altijd afgewezen, bekritiseerd en beoordeeld voelen door andere mensen -- omdat het begint en eindigt met/bij mezelf als de creator van mijn ervaring/realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het patroon van het projecteren van een 'project'/'doel' in de toekomst in en als het verlangen naar erkenning, waarin ik mezelf al beoordeel alsof ik het al gedaan heb en alsof ik er al ben -- en dan allerlei angsten te laten opkomen waarin ik mij inferieur voel en denk dat 'het mij toch niet zal lukken', waarna ik mij laat vallen in zelf-medelijden en uiteindelijk het project niet eens aanvang door die gedachte dat 'het mij toch niet zal lukken' te geloven --- in de plaats van te stoppen met verlangen naar erkenning voor wie ik ben en wat ik doe, en dus gewoon te bestaan, HIER, in en als de simpliciteit en eenvoud van wie ik ben als een levend wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als de gedachte dat 'het mij toch niet zal lukken', gebaseerd op toekomstprojecties in mijn gedachten waarin ik mij inbeeld wat er allemaal zou kunnen 'mislopen', gebaseerd op een beeld in mijn geest van hoe ik denk dat het 'moet' verlopen -- en de ervaring van opgeven in en als zelf-medelijden en angst als reactie op die gedachte --- in de plaats van te beseffen dat ik enkel mezelf aan het saboteren ben in zelf-verandering door niet gewoon te beseffen dat die gedachten, beelden en gevoelens en emoties een illusie zijn omdat zelf-verandering is HIER, in en als het moment van ademhaling, als een zelf-beweging in en als de onvoorwaardelijkheid, ongedefinieerdheid, ongelimiteerdheid en onvoorspelbaarheid van het moment als wie ik ben in en als zelf-expressie, en dat zelf-verandering iets is dat ik voor mezelf doe in en als het besef dat mijn leven in mijn handen ligt, en dat ik verantwoordelijk ben voor mijn bestaan op aarde en dat het proces van zelf-verandering dus niet een 'taak' of 'project' of wedstrijd is die ik moet uitvoeren om prijzing/prijzen en erkenning te krijgen van andere mensen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een zelf-saboterend karakter/persoonlijkheidsconstruct te hebben gecreëerd in mezelf van opgeven in en als de gedachte dat 'het mij toch niet zal lukken' en de emotionele ervaring van zelf-medelijden en angst en frustratie als een 'ondersteunend bij/zij-karakter' van het karakter van 'verlangen naar erkenning', dat gebaseerd is op de angst om te falen als de tegenpool van het verlangen naar erkenning -- in de plaats van te stoppen met het verlangen naar erkenning en gewoon te leven/bestaan als mezelf, voor mezelf, door mezelf, HIER, in en als het besef dat ik ALLEEN ben, alleen verantwoordelijk voor mijn bestaan --- er is geen god die zal beslissen of ik 'goed genoeg' ben om naar de 'hemel' te gaan, ik ben god van mijn/het bestaan en ik ben verantwoordelijk om de hemel voor mezelf te creëren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben beseft dat ik ALLEEN besta in en als mezelf als het bestaan, en dus nooit te hebben beseft dat IK bepaal wie ik ben, ik bepaal hemel of hel voor mezelf, omdat enkel IK besta IN EN ALS mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het woord 'lukken' en 'slagen', hetgeen ik definieer in 'hoe andere mensen mij zien en beoordelen', in en als het verlangen om erkenning te krijgen voor wat ik doe van andere mensen - waarin ik mijn expressie van mezelf afscheid en projecteer als een beeld in mijn geest -- en aldus te bestaan in de constante energetische ervaring van enerzijds het verlangen om te 'lukken' en 'slagen' in wat ik doe om mij dus positief te kunnen voelen in en als het geloof dat ik erkenning krijg van andere mensen, en anderzijds de angst om te 'falen' en dus 'niet te slagen/lukken' --- in de plaats van te beseffen dat dit hele gedachtenconstruct gebaseerd is op angst, als de angst van mijn omgeving, de angst om niet te overleven, de angst om aangevallen te worden, de angst om kritiek te krijgen en afgewezen/verstoten te worden


wordt vervolgd in Dag 134