Dag 516: Wat is Leven in Oprechtheid? - De Praktische Realiteit van Principieel Leven

Dag 516: Wat is Leven in Oprechtheid? 

De Praktische Realiteit van Principieel Leven

In "Dag 515: Wat is Leven in Oprechtheid? - Als ik Zelf-Onoprecht ben, Dan ben ik Makkelijk te Bespelen" had ik de sluier al een beetje gelicht in relatie tot wat een praktische uitvoering en toepassing zou zijn van het Principe van zelf-oprechtheid in en als mijn proces van het leven aan de hand van en op basis van Principe.

Dit proces van het onderzoeken hoe ik een principe kan toepassen in de fysieke dagelijkse realiteit is het belangrijkste deel van het leven in en als Principe. Ik bedoel, dit zou voor de hand moeten liggen, dat iets in wezen niet Echt en Waarachtig kan zijn als ik het niet op een praktische manier leef in en als mijn fysieke bestaan, omdat mijn fysieke bestaan nu eenmaal het enige 'echte' is aan wie ik ben.

Ik heb doorheen mijn leven echter dit simpele concept nooit gezien of begrepen omdat ik mijn leven en 'wie ik ben' definieerde als zijnde meer in mijn geest. Op de één of andere manier was ik zomaar uit het oog verloren dat ik een fysiek wezen ben en dat mijn bestaan zich afspeelt in de fysieke werkelijkheid - omdat ik mijn aandacht meer plaatste in mijn interne 'realiteit', namelijk mijn 'ervaringen', zoals mijn gevoelens en emoties, en mijn fantasie, en gedachten --- al de dingen die op zich in feite niet fysiek en dus niet echt zijn.

En dus, ik heb vaak stellingen gemaakt over 'wie ik ben' of wie ik wil zijn en hoe ik wil dat mijn leven verloopt, maar die stellingen hebben nooit verder gereikt dan de het gelimiteerde rijk in en van mijn eigen geest. Ik heb nooit werkelijk de moeite gedaan om te onderzoeken of de ideëen die ik in mijn gedachten vorm over mezelf en mijn realiteit wel realistisch zijn of hoe ik deze ideëen eigenlijk leef in en als mijn dagelijkse realiteit -- omdat, de enige 'realiteit' die ik zag, dat was mijn geest als mijn gevoelens, emoties en gedachten.

Het is pas door een proces te beginnen wandelen om uit te geest te stappen dat ik langzaam maar zeker ben gaan inzien dat de eigenlijke werkelijkheid van wie ik ben in wezen de fysieke realiteit is en dat de geest een illusie is die ik zelf heb opgebouwd door ideëen te vormen in en als mijn 'gedachten' en die ideëen nooit te toetsen aan de fysieke realiteit.

Ik bedoel, ik geloofde bijvoorbeeld altijd dat ik een 'oprecht' individu ben en dat ik in alle vormen en maten een 'goed' persoon ben, maar ik stond nooit stil bij de eigenlijke realiteit van wie ik ben. Ik zag bijvoorbeeld niet in dat ik mij niet steeds gedraag zoals ik denk over mezelf en dat mijn externe en interne wereld niet volledig op één lijn staan. Ik bedoel, ik kan wel denken van mezelf dat ik een 'oprecht' persoon ben, maar zolang ik geen exacte definitie heb van wat het eigenlijk wil zeggen om daadwerkelijk 'oprecht' te zijn, en het woord 'oprechtheid' te leven, dan kan ik mezelf evengoed voor de gek houden en mezelf wijsmaken dat ik 'oprecht' ben zonder werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor mijn fysieke expressie in en als de fysieke werkelijkheid.

Omdat, als ik geen soliede definitie heb van een woord zoals 'oprechtheid', maar ik beweer wel een 'oprecht' persoon te zijn - dan kan ik in feite eender wat doen en zijn en dan kan ik nog steeds ervan overtuigd zijn dat ik 'oprecht' ben --- omdat het woord 'oprechtheid' enkel bestaat als een leeg en betekenisloos idee in mijn geest dat als enige doel dient om mij positief te voelen over mezelf.

Terwijl, om waarachtig te bestaan in en als oprechtheid - moet ik het woord 'oprechtheid' ten eerste grondig onderzoeken in termen van wat de praktische implicaties zijn van dit woord en wie en hoe ik met andere woorden zou moeten zijn en worden in en als mijn fysieke dagelijkse bestaan en interacties met mijn fysieke dagelijkse wereld en omgeving -- om werkelijk te leven en te bestaan als een levend bewijs en een levend voorbeeld van het woord 'Oprechtheid'. Enkel dan kan ik spreken over mezelf als een 'oprecht' individu --- wanneer ik bereid ben om dit proces te bewandelen voor mezelf van het onderzoeken van hoe ik besta in en als mezelf en het transformeren en veranderen van mijn interne wereld en realiteit van een betekenisloos, onoprecht bestaan - naar een zelf-gecreëerd, zelf-verantwoordelijk en zelf-oprecht bestaan -- door middel van bijvoorbeeld het herdefiniëren van de woorden die ik leef en/of wil leven.

Dit is in essentie wat ik ben beginnen doen in mijn Reis naar Leven en in mijn Verklaring van Mijn Toewijding aan Principes die ik Integreer in mijn Leven en Bestaan - is dat ik eerst en vooral die principes onderzoek en voor mezelf grondig afbaken en definieer zodat ik een 'platform' en 'structuur' heb en mezelf dus de kans of de ruimte niet geef om de principes te 'interpreteren' -- omdat, zoals ik in deze blog aangetoond heb, creëert dit het probleem dat het principe dan enkel in functie bestaat van mijn persoonlijke 'feel-good' interne realiteit en dan is het principe op zich dus 'niets waard' in termen van hoe en waarom ik het Leef en Toepas in mijn dagelijkse Fysieke Bestaan - namelijk daar waar het Echt is en kan zijn.

Wordt Vervolgd in Dag 517

Dag 152: Het Leven of de Dood

Dit is een verderzetting van "Dag 151: Wat zijn mijn Prioriteiten?"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'eerlijkheid' als wat ik geleerd heb van mijn omgeving, in en als het mezelf vergelijken met 'andere mensen', te gebruiken als validatie en rechtvaardiging en excuus voor het uitvoeren van mijn verlangens

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik verantwoordelijk ben voor mijn leven, mijn bestaan, als mezelf, en dat 'de mensheid' als wat ik zie met mijn ogen als een beeld, de illusie is, als het systeem van rechtvaardiging en validatie voor eigenbelang -- maar dat het nog steeds ik is in mezelf die de beslissing maakt of ik al dan niet mezelf zal laten sturen en beïnvloeden door dat systeem of zal ik blijven staan, stabiel en zelfzeker in en als mezelf als het leven zelf als zelf-verantwoordelijkheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet duidelijk te zijn met mezelf over wat mijn prioriteiten zijn, waardoor ik een deur oplaat voor mezelf om mij te laten sturen door energie als verlangens, door te bestaan in en als twijfelachtigheid en onzekerheid - omdat ik eigenlijk niet wil loslaten van bepaalde verlangens en omdat ik weet dat als ik duidelijk en eerlijk zou zijn met mezelf over wie ik ben in mezelf, dat ik mezelf dan niet meer op die manier voor de gek zou kunnen houden, omdat ik dan werkelijk geconfronteerd zou worden/zijn met de waarheid van mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd zelf-oneerlijk te zijn door niet duidelijk te zijn met mezelf in het geschreven en gesproken woord over wie ik ben als de BESLISSING die ik maak voor mezelf in elk moment van ademhaling die bepaalt wie ik ben in deze wereld, in en als mezelf als levend wezen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat een gebrek aan duidelijkheid met mezelf in verband met wie ik ben als de beslissing die ik LEEF, in termen van of ik sta als wat het beste is voor allen of als eigenbelang en ego, in wezen zelf-oneerlijkheid is en dat ik daarin dus zowieso de beslissing heb gemaakt dat ik besta in en als ego - en dat het opstaan als het leven zelf als wat het beste is voor allen, een duidelijke beslissing is die ik maak voor mezelf in elk moment van ademhaling, waarin ik in elk moment aan mezelf bewijs wie ik ben, en dat ik te betrouwen ben met het leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'het leven' van mezelf af te scheiden door te hopen en te geloven dat 'het leven' mij wel zal toelaten en aanvaarden en vergeven, waarin ik de statement heb gemaakt in en voor mezelf dat ik een 'nietige slaaf' ben van één of andere 'God'/'entiteit' en dus zelf niet eens besta omdat ik geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als mijn bestaan -- in de plaats van te beseffen dat 'opstaan als het leven zelf' en 'zelf-realisatie' wil zeggen dat ik opsta als MEZELF als het leven dat ik ben, het bestaan dat ik ben, de wezenlijkheid die ik ben, niet als één of andere kracht/macht afgescheiden van mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat de mensheid de manifestatie is van mijn verlangen om iets te ervaren in afscheiding van mezelf, het verlangen om zelf-oneerlijk te zijn, als het excuus dat ik schijnbaar kan gebruiken om dat verlangen te valideren - door mezelf ervan te overtuigen dat ik 'niet alleen ben' en dat omdat 'andere mensen ook zo zijn/doen, ik dat ook mag' --- waarin ik mijn hele bestaan in de handen van een 'hogere macht'/'kracht' heb gelegd en totaal geen verantwoordelijkheid heb genomen voor mijn bestaan en mijn daden in en als het bestaan

ik vergeef mezelf dat ik de stelling/het geloof dat 'het niet eerlijk is', in en als het mezelf vergelijken met 'andere mensen', te gebruiken om mijn verlangens te valideren -- door mezelf te identificeren met het principe van 'eerlijkheid' als hoe het mij aangeleerd geweest is door mijn ouders/omgeving tijdens mijn kindertijd


wordt vervolgd in Dag 153

Dag 144: Angst om te Sterven

Wanneer en als ik de angst om te sterven zie opkomen in mezelf als een blinde paniek die ik ervaar in mijn lichaam alsof ik helemaal verstijf en versteen van absolute angst, als reactie op de gedachten die opkomen in mijn geest waarin ik mij inbeeld hoe ik op dat moment zou kunnen sterven op alle verschillende mogelijke manieren - dan stop ik en ik adem en ik besef dat deze ervaring een teken is dat ik niet zelf-eerlijk ben en niet één en gelijk sta met en als de fysieke realiteit in en als het besef en het feit dat ik nu eenmaal zal sterven als een fysiek lichaam, omdat ik besef dat de geest altijd bestaat in een alternatieve innerlijke 'geloof-wereld' van irrationele verwachtingen, verlangens, gevoelens en gedachten --- waarin de angst om te sterven het ultieme bewijs is dat die alternatieve innerlijke wereld niet echt is

wanneer en als ik gedachten als beelden in mijn geest als alle mogelijke manieren waarop ik zou kunnen sterven zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem - en ik sta mezelf niet toe mezelf te verliezen in een energetische ervaring van angst, maar in de plaats daarvan adem ik en breng ik mezelf tot de fysieke realiteit van mezelf als een fysiek wezen, in het besef dat ALLE gedachten zowieso ontworpen zijn om mij weg te halen van de fysieke realiteit in functie van het genereren van energie en dat de fysieke realiteit als het lichaam als wie ik werkelijk ben, simpelweg functioneert aan de hand van en op basis van de simpele feiten zoals het FEIT dat de cellen van het lichaam omwille van voorbepaalde redenen uiteindelijk niet meer zullen hernieuwen en beschadigd raken door de slijting van de tijd en het lichaam langzaam maar zeker niet meer zal functioneren als 'bio-machine', waardoor het uiteindelijk zal terugkeren naar de aarde als voeding voor de aarde, hetgeen simpelweg de natuurlijke processen zijn van het leven als de aarde/natuur - en dat het feit dat ik geloof dat er iets 'meer' is aan mij dat kan 'sterven' wanneer het lichaam aftakelt en terugkeert naar de aarde, bewijst dat ik mezelf heb afgescheiden van het leven en dat ik dus nooit zelfs echt geleefd heb, en dat dat wat schijnbaar 'meer' was/is, in wezen 'minder' is

ik besef hierin dat de angst om te sterven in mezelf indiceert dat ik afgescheiden besta van het fysieke lichaam, in afscheiding van mezelf als het fysieke lichaam - en ik besef dat het fysieke lichaam is wie ik werkelijk ben, en dat het 'meer' dat ik altijd heb ervaren als 'wie ik ben', als energetische ervaringen in het lichaam - in wezen de afscheiding is die ik heb gecreëerd in het lichaam, via het systeem van gedachten, gevoelens en emoties, waarin ik de 'heelheid'/'volmaaktheid'/'eenheid' van het fysieke lichaam gebruik om de illusie van afscheiding te creëren --- en dat het lichaam dus in wezen alles is, eenheid en gelijkheid, en dat het systeem van  gedachten, gevoelens en emoties niet is wie ik werkelijk ben omdat de enige functie ervan is het creëren van energie als afscheiding in mezelf als het geheel en de eenheid van het menselijk lichaam

Dag 139: Het Desteni Personage - Van Religie naar Leven

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements voor "Dag 138: Het Desteni Personage"


Ik stel mij tot doel om uit het Desteni Personage te stappen door, wanneer en als ik gedachten zie opdoemen in mijn geest waarin ik mezelf en mijn participatie in Desteni en het process van zelf-realisatie ophemel door mij in te beelden hoe de wereld zal veranderen en hoe ik erkenning, appreciatie en aandacht krijg van 'de mensheid' voor mijn contributie aan die verandering, te stoppen en te ademen -- en te beseffen dat die gedachten enkel afkomstig zijn uit mijn persoonlijke verlangen om mij speciaal te voelen, en geen rekening houden met de fysieke, praktische, echte stappen die ondernomen moeten worden in de fysieke realiteit om tot die verandering te komen, hetgeen heel wat minder 'glamoureus' en 'speciaal' is en hetgeen van mij vergt om van mijn troon in mijn geest te komen en in elk moment gewaar te zijn van mezelf HIER, met beide voeten op de grond, in volledig besef van het feit dat de fysieke realiteit zich niet vanzelf zal bewegen/veranderen, maar dat ik in elk moment mezelf moet bewegen in eenheid en gelijkheid met de fysieke realiteit om die verandering zelf teweeg te brengen

ik stel mij tot doel aan te tonen waarom activisme of religie of spirituele overtuigingen nooit 'gewerkt' heeft in het veranderen van deze wereld - omdat de activist, de gelovige of de spirituele zijn verantwoordelijkheid afschuift op zijn 'groep'/'organisatie'/'religie'/'god'/'guru'/'overtuiging'/'Heilige Scripten'/'dimensionele wezens'/'Engelen'/'Gidsen' en enkel staat als representatieve voor die 'groep'/'organisatie'/'religie'/'god'/'guru'/'overtuiging'/'Heilige Scripten'/'dimensionele wezens'/'Engelen'/'Gidsen' waar hij in GELOOFT, maar hij staat niet ALS zijn 'overtuiging'/'geloof', hij staat/bestaat niet als het levende voorbeeld van datgene wat hij predikt, hij gebruikt enkel zijn geloof/overtuiging om zich hoopvol te voelen over zijn/het leven op aarde en over zijn eigen toekomst en het 'hiernamaals', waarin hij in wezen op geen enkele manier WIL stilstaan bij wat er werkelijk nodig zou zijn om de wereld te veranderen, omdat dat nooit het startpunt was van zijn participatie in zijn 'organisatie'/'groep'/'spirituele beweging'/'religie'

 ik stel mij tot doel aan te tonen dat als men zelf-eerlijk genoeg zou zijn om het startpunt van de participate van de activist/gelovige/spiritualist in zijn groep/organisatie/spirituele beweging/religie te onderzoeken, men zou inzien/beseffen dat het startpunt NIET het 'veranderen van de wereld' is tot een betere wereld voor allen, ondanks het feit dat men deze stelling wel zou gebruiken om hun daden te rechtvaardigen en te doen uitschijnen dat ze iets 'Heiligs'/onzelfzuchtigs aan het doen zijn, maar dat het startpunt ALTIJD ANGST is, als een persoonlijke overweging die altijd te maken heeft met het 'redden van het eigen hachje', om de simpele reden dat ELK MENS een voorgeprogrammeerd SYSTEEM is van overleving als de 'menselijke geest' en dat, zolang dit systeem niet volledig begrepen en veranderd is door het proces te bewandelen van zelf-realisatie, elke handeling van de mens gebaseerd is op en afkomstig is vanuit de instinctieve overlevingsANGST waarin de mens ALTIJD zichzelf eerst plaatst in zijn geest, ondanks al de woorden die verspild worden in het verpakken van hun daden en beslissingen als 'onzelfzuchtigheid' en zogezegd 'hoger bewustzijn' -- waarin de activist, de gelovige en de spiritualist gewoon de grootste leugenaars zijn die hun ware natuur van ANGST als ego-centrisme zullen ontkennen om zichzelf beter te doen uitschijnen dan alle andere mensen, hetgeen van hen, ironisch genoeg, net het grootste deel van het probleem op aarde maakt

ik stel mij tot doel om, in de plaats van te bestaan in mijn persoonlijke wereldje van persoonlijke meningen, opvattingen en visies op de wereld, waarin ik er ALTIJD van overtuigd ben dat ik GELIJK heb en dat ik juist ben, één en gelijk te staan met elk levend wezen op deze wereld, ongeacht ras, geslacht, soort, religie, overtuiging, leeftijd, uiterlijk en cultuur door het proces te doorlopen van het stoppen van de Geest als innerlijke afscheiding in en als zelf-verheerlijking en zelf-preservatie en te staan als het levende voorbeeld van wat werkelijk gevergd is van de mens om een andere wereld te creëren, een wereld die het beste is voor al het leven op Aard

ik stel mij tot doel te leven in en als het besef dat 'de Hel' enkel bestaat hier op aarde als wat ik heb toegestaan te bestaan door mijn verantwoordelijkheid voor Creatie in de handen van God en 'andere mensen' te leggen, en dat ik enkel 'naar de Hemel zal gaan' wanneer en als ik die hemel zelf manifesteer als een fysieke realiteit -- en dat ik in het 'hiernamaals enkel zal ervaren wat ik heb toegestaan te bestaan op aarde als MIJN CREATIE als gemanifesteerde consequentie --- en dat er dus waarlijk geen ontsnappen is aan wat ik heb toegestaan te bestaan in en als CREATIE, en dat ik op elke manier zal oog in oog komen te staan met al wat ik heb toegestaan op aarde als de gemanifesteerde HEL, door mijn participatie in de schijnHemel van de Geest waarin ik altijd enkel oog had voor mijn verlangen om mij speciaal te voelen

Ik stel mij tot doel de Hemel op aarde te creëren door te STAAN als Desteni en GelijkheidsGeld, als de levende statement van wie ik werkelijk ben in elk moment van ademhaling als de absolute toewijding om een wereld te creëren die het beste is voor elk levend wezen in eenheid en gelijkheid met mezelf -- en om zo te staan als het levende voorbeeld dat de mens wel degelijk in staat is om te veranderen tot een waarachtig, integer levend wezen dat het leven waard is

Dag 138: Het Desteni Personage

In deze blog wil ik het 'Desteni Personage' bekijken - Het 'Desteni Personage' bestaat in en als een afscheiding in en van mezelf, zoals in een 'spiritueel pad/doel' of een religieuze ervaring/strekking/geloof waarin ik als 'Desteni participant' zogezegd één of ander 'groots doel' te vervullen heb hier op aarde, en ik rondloop in het geloof/gevoel dat ik 'heel belangrijk' ben, dat de wereld mij nodig heeft, dat ik 'vanalles moet doen', met gedachten/beelden in mijn geest waarin ik mezelf zie als een 'superheld' of 'Messias'.

De angst die hieronder ligt is de angst om 'het niet te halen', om 'verstoten te worden' door 'het leven/het universum/God', om 'het niet juist te doen' en daarom 'gestraft te worden' -- en dus de gedachte en het verlangen die/dat zich manifesteert in de bewuste geest is het compleet tegenovergestelde van die angst, namelijk volledig lichtgevend, 'goed', 'positief', waarin ik geprezen, opgehemeld, bevestigd en gevalideerd wordt door allen voor mijn 'goede daden'.

Dit is in wezen hetzelfde gedachten-construct/karakter dat aan de grondslag ligt van 'de gelovige', van de 'Jehova's Getuige' en de religieuze fanaticus, van de activist en de Missionaris, het is gezeteld in een diepe angst dat mijn 'ziel' naar de Hel zal gaan als ik niet 'Goed' ben in mijn tijd op aarde --- wat 'Goed' is wordt dan bepaald door de specifieke groep waar ik een relatie mee aanga, in dit geval 'Desteni'. Gelukkig is Desteni de groep die staat voor het Einde van alle Bullshit en heb ik hier dus nu de kans om mezelf te corrigeren en op te staan als een werkelijk Levend Wezen dat simpelweg HIER bestaat in en als zelf-vertrouwen en zelf-verantwoordelijkheid.



ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van Desteni door het 'Desteni Karakter/personage' te creëren in mezelf -- waarin ik mezelf identificeer met mijn participatie in Desteni, als zogezegd 'de groep die de wereld zal veranderen', waarin ik mij 'zeer belangrijk' voel/waan

ik vergeef mezelf dat ik gedachten heb toegestaan op te komen in mijn geest waarin ik mezelf als een lichtgevend beeld zie, als 'een belangrijk persoon' die 'belangrijke dingen doet' en daar veel aandacht, appreciatie en erkenning voor krijgt van de wereld, door mezelf te hebben toegestaan te geloven dat Desteni 'belangrijk' is, dat Desteni 'meer' is dan de rest van de wereld --- in de plaats van te beseffen dat ik mezelf hierin afscheid van mezelf als het bestaan en mezelf opsluit in mijn persoonlijke elite-wereldje als wat ik GELOOF dat belangrijk is, vanuit het startpunt om MIJ zelf belangrijk en speciaal te voelen en om te kunnen geloven dat mijn leven een heel speciaal/belangrijk doel heeft hier op aarde, niet beseffend dat dit precies de reden is waarom mensen op aarde elkaar niet verstaan, niet overeenkomen, oorlog voeren en niet efficient communiceren, omdat elk mens bij 'zijn groep' behoort die hij persoonlijk 'meer belangrijk' vindt dan alle andere groepen en wezens op aarde, omdat niemand ooit gewoon HIER wil zijn, als een levend wezen van de aarde, in eenheid en gelijkheid met al het leven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een 'speciale relatie' te vormen met Desteni in mijn geest, door Desteni in mijn geest te definieren als 'mijn groep', waar ik 'bij hoor', vanuit het ego-centrische startpunt om mij persoonlijke belangrijk en speciaal te voelen in mijn bestaan op aarde, gebaseerd op de angst om niet te overleven in deze wereld --- en niet te beseffen dat het veranderen van de wereld onmogelijk is zolang ik mezelf blijf afscheiden van het leven op aarde en weiger één en gelijk te staan met elk wezen op aarde, ongeacht religie, cultuur, leeftijd, geslacht, huidskleur of overtuiging, door mezelf te associeren met en definieren in één bepaalde groep, waarin ik enkel de wereld zie vanuit de overtuigingen, begrippen, meningen en geloofsystemen die ik geleerd en gekopieerd heb van die groep, waardoor ik de realiteit nooit zal zien als wat ze werkelijk is, en dus ook nooit in staat zal zijn om de wereld te veranderen tot een plek die het beste is voor allen, omdat ik dus nog steeds blijf vasthouden aan mijn 'elite-wereldje', hetgeen ook het probleem is met alle religies of groepen die beweren de wereld te willen veranderen en de reden waarom het hen nooit gelukt is, omdat ze niet willen loslaten van HUN visie, ze willen zich niet verplaatsen in de schoenen van een ander wezen, ze willen zich niet gelijk stellen aan andere wezens op aarde, want ze zijn enkel geïnteresseerd in zich speciaal voelen aan de hand van HUN leven, HUN groep en HUN overtuigingen, waardoor ze dus nooit werkelijk ZIEN wat het beste is voor al het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten besturen, bepalen en dirigeren door de angst om een 'slechte ziel' te zijn en 'naar de hel te gaan' wanneer ik sterf, door het 'Desteni personage' te creëren in mezelf, waarin ik GELOOF dat ik 'goed bezig ben' omdat ik geloof dat Desteni 'goed' is en omdat ik Desteni volg in en als het 'Desteni Personage' als een 'gelovige' in en als 'goedgelovigheid' --- niet beseffend dat ik hierin mijn eigen hel op aarde aan het creëren ben door absoluut geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn daden, door mijn verantwoordelijkheid volledig in de handen van Desteni te hebben gelegd --- hetgeen mij al duidelijk geweest had moeten worden in het aanschouwen van de zovele religies die beweren 'goed' te zijn en het 'antwoord' te hebben, die de mensheid in hun greep hebben, die sinds hun bestaan nooit een aanvaardbare wereld voor al het leven op aarde hebben kunnen bewerkstelligen, ondanks al hun beloftes en 'Heilige' en 'diepzinnige' woorden, ondanks al hun volgelingen en fanatici

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te verliezen in beloftes over het 'hiernamaals' en in de angst om 'naar de Hel te gaan' na mijn dood, waardoor ik blindelings groepen en mensen heb gevolgd in mijn leven op aarde in en als de goedgelovigheid en de hoop dat zij 'goed' zijn en dat zij mij zullen leiden naar een 'goed bestaan', zodat ik naar de Hemel zal kunnen na mijn dood - in de plaats van te kijken naar wat werkelijk/wezenlijk is, namelijk het leven op Aarde, dat wat HIER bestaat, en dat mij overduidelijk laat zien dat het blindelings volgen van groepen en mensen in het goede geloof dat 'zij het wel zullen weten' NIET WERKT in het creëren van een Hemel op aarde

en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit de fysieke realiteit zelfs op te merken, ondanks het FEIT dat de fysieke realiteit het enige is dat tastbaar HIER aanwezig is, en dat elke gedachte, elk gevoel en elk geloof over 'het hiernamaals' ALTIJD maar giswerk en GELOOF is, en NIET realiteit -- en dat dus de enige 'Hemel' die echt is en kan zijn, is de Hemel die gecreëerd kan worden op Aarde, net zoals de enige Hel die echt is, de Hel is die zich momenteel afspeelt in de levens van zovele wezens op Aarde --- en dat zelfs elke angst in mezelf van wat 'de Hel' concreet is, gebaseerd is op wat ik heb gezien dat bestaat in de levens van sommige wezens op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat elk geloof over wat er zich mogelijk zou of zal afspelen in 'het hiernamaals', altijd kennis en informatie is die ik heb geleerd tijdens mijn leven op aarde, en dat dit duidelijk maakt dat 'het hiernamaals' niet echt bestaat, en dat al wat bestaat is het leven op aarde --- hetgeen betekent dat wie ik ben afgemeten zal worden op elke manier aan de hand van hoe ik mijn leven op aarde leidt, en dat het 'hiernamaals' compleet één en gelijk zal zijn met de wereld die ik creëer hier op aarde, en dat ik dus in deze zin 'God' ben, die 'hemel' en 'hel' voor mezelf als al het leven creëert en bepaalt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als HOOP, in het Desteni Personage, waarin ik GELOOF en HOOP dat als ik Desteni 'volg' en mij aanpas aan de groep en 'mee doe', dat de wereld dan uiteindelijk zal veranderen, omdat ik zogezegd 'alles juist gedaan heb' --- in de plaats van te beseffen dat 'de wereld' niet vanzelf zal veranderen, hetgeen ook bewezen is doorheen de tijd door alle religieuze en spirituele groepen en geloof-systemen die altijd hebben bestaan en gehandeld in HOOP, en niet in ZEKERHEID en zelf-vertrouwen en absolute specificiteit in en als het bewegen van mezelf in elk moment in en als het mezelf verzekeren dat elke actie die ik onderneem in deze fysieke realiteit op elke manier de uitkomst zal hebben die zal resulteren in een wereld die het beste is voor al het leven op aarde

Ik vergeef mezelf dat ik religie heb toegestaan te bestaan in mezelf, als duidelijk een punt dat enkel bestaat omwille van ANGST, als een punt waarin mensen kunnen wegkijken van hun angst en zich keren naar 'het licht' -- in de plaats van net te kijken naar die ANGST, en te onderzoeken waar die angst vandaan komt in de eerste plaats, in het besef dat het licht enkel leugen en misleiding representeert omdat het de mens opzettelijk in domheid en blindheid houdt door de mens niet te wijzen op wat er eigenlijk bestaat in zichzelf als het startpunt van zijn verlangen om een 'religie' te hebben --- hetgeen bewijst dat geen enkele religieuze of spirituele strekking op aarde te vertrouwen is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te hebben geleefd in elk moment van ademhaling hier op aarde in en als het fysieke lichaam, in het besef dat dit het enige echte leven is dat ik heb, de enige kans om werkelijk de hemel op aarde te manifesteren, mijn enige kans om te bewijzen wie ik werkelijk ben, in de plaats van constant te zoeken naar 'het licht' in en als hoop en ANGST in verband met wat mij zou kunnen overkomen in 'het hiernamaals'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten misleiden door het positieve gevoel dat ik ervaar in mezelf in en als het 'desteni personage', verbonden met de gedachten van mezelf als een 'goed' wezen, die erkenning, prijzing, bevestiging en validatie krijgt -- door die goede/positieve gevoelens niet te onderzoeken in termen van hun werkbaarheid in de fysieke realiteit, en door niet te beseffen dat gevoelens ALTIJD misleidend zijn, want gewoon omdat ik mij 'goed' voel over iets, betekent niet dat ik ook 'goed' ben, omdat het maar een GEVOEL is, dat gebaseerd is op een GELOOF en niet op de realiteit van de situatie, omdat de realiteit nooit zo simpel en gelimiteerd is als een gevoel


Wordt Vervolgd in Dag 139




Related articles

• Day 131: DESTENI Character - Self-Forgiveness / Commitments (Part1)
• Day 36: Desteni Character

Dag 137: HerFormatteren van het Leven - Van Geest naar Gewaarzijn

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements van "Dag 136: Het Format van het Leven"


Ik stel mij tot doel om te bestaan als 'de enige echte' in en als mezelf als het zelf-bepaalde, zelf-directieve format van het leven in en als het principe van wat het beste is voor allen als wie ik werkelijk ben

ik stel mij tot doel om alle relaties in mijn leven te transformeren van gevangenissen van angst, onzekerheid, spanning, onveiligheid en misbruik tot voedingsbodems van zelf-eerlijkheid, zelf-respect, vertrouwen, veiligheid, zekerheid en communicatie -- door mezelf te transformeren in mezelf van een zelf-oneerlijk wezen tot een wezen dat staat in absolute zelf-stabiliteit en zelf-zekerheid in en als het besef dat ik compleet verantwoordelijk ben voor mijn bestaan op elke manier

Ik stel mij tot doel mezelf niet zomaar te laten meeslepen door het voorontworpen 'format' van 'hoe relaties zijn/functioneren' als innerlijke ervaringen van angst en opwinding -- maar om in elk moment aanwezig en gewaar te zijn van mezelf als wie ik werkelijk ben, en te beseffen in elk moment dat ik ALLEEN compleet verantwoordelijk ben voor mijn leven/bestaan, en dat ik compleet ALLEEN verantwoordelijk ben voor het veranderen en transformeren en herformatteren en herdefinieren van het relatieconstruct om te staan als wat het beste is voor allen

ik stel mij tot doel om mezelf niet te laten tegenhouden en saboteren in het opstaan in de relatie als wie ik werkelijk ben als de levende statement van zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen, door angst --- omdat ik besef dat die angst een creatie is van mezelf die ik altijd OPZETTELIJK gebruikt heb als een excuus om niet te veranderen, een excuus om niet verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, een excuus om mezelf klein en onderdrukt te houden en mijn macht te blijven weggeven aan mijn omgeving

hierin besef ik dat angst geen macht heeft over mij behalve de macht die ik er ZELF aan heb gegeven in mijn verlangen om te kunnen geloven dat ik 'te zwak' en 'te machteloos' en 'inferieur' ben om mezelf en mijn wereld te veranderen --- en ik besef dat de waarheid van mezelf is dat ik gewoon mezelf en mijn wereld nooit WILDE veranderen, en dat ik dus angst altijd gebruikt heb als een excuus om dat verlangen te rechtvaardigen

wanneer en als ik angst zie opkomen in mijn interactie met mijn partner, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat angst in wezen een teken is dat er een verlangen is in mezelf, als een punt van zelf-oneerlijkheid, waar ik niet van wil loslaten -- en dus, in de plaats van mijn macht weg te geven aan angst en te participeren in backchat, gedachten en gevoelens en dus consequenties te creëren, sta ik op in dat moment in mezelf en onderzoek ik wat het verlangen is dat ik niet wil loslaten, en ik laat onvoorwaardelijk los, om HIER te staan in het moment van ademhaling in mijn wereld te sturen en transformeren en veranderen in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben als het leven zelf

wanneer en als ik angst om afgewezen te worden door mijn partner zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem, en ik sta mezelf niet toe mezelf in dat moment te onderdrukken en dus zomaar 'mee te vloeien met de stroom' en dus consequenties te creëren, omdat ik besef dat die angst altijd gebaseerd is op persoonlijke interpretaties, gedachten en ideëen van de realiteit die altijd draaien rond persoonlijke verlangens en niet zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen -- en ik besef dat angst altijd angst zal bevestigen en voeden, omdat ik enkel mijn angst zal zien door te kijken naar mijn omgeving/wereld vanuit angst, en dat angst altijd een punt waarin ik opzettelijk een excuus creëer voor mezelf om niet te veranderen en om niet te doen wat ik eigenlijk wel weet wat ik moet doen en niet op te staan en mezelf te bewegen en uit te drukken in en als zelf-eerlijkheid

hierin besef ik dat de angst van verandering een voorgeprogrammeerd zelf-sabotage programma is van de geest die ervoor moet zorgen dat ik nooit zal veranderen, dat ik nooit zal opstaan, omdat ik in en als de angst van verandering mijn geest zal overspoelen met allerlei gedachten en beelden in mijn geest die mijn 'angst' enkel zullen bevestigen en voeden --- maar hierin besef ik dat ik altijd enkel zal zien en ervaren wat ik toesta te bestaan in mezelf, en dat als ik mezelf toesta angst te vertrouwen en te kijken naar mezelf en mijn wereld vanuit de bril van angst, ik enkel die angst gereflecteerd zal zien in mijn wereld en mij dus bevestigd zal voelen in mijn angst --- hierin stel ik mij tot doel om angst simpelweg te stoppen omdat ik besef dat angst niet echt is, het is maar een ervaring die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf als een punt van bescherming van mijn egoïsme als persoonlijke verlangens

wanneer en als ik de angst van verandering zie opkomen in mezelf wanneer ik geconfronteerd wordt met een punt van ego in mezelf, dan stop ik en ik adem door de angst in het besef dat angst een automatisch voorgeprogrammeerd ego-beschermingsmechanisme is dat ik zelf heb gecreëerd om er gewoon voor te zorgen dat ik NOOIT zal veranderen --- hierin besef ik dat die angst MAAR angst is, maar een gevoel/ervaring die in mezelf bestaat en op geen enkele manier relevant is, en dat ik volledig in staat ben om simpelweg te veranderen omdat angst op geen enkele manier een excuus is om niet te veranderen

ik stel mij tot doel om angst als excuus en rechtvaardiging voor egoïsme niet toe te staan te bestaan in mezelf, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn wereld en bestaan in elk moment van ademhaling -- omdat ik besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld en dat ik ALTIJD zal ervaren en zien wat ik toesta te bestaan in mezelf --- hierin sta ik mezelf niet toe mezelf af te scheiden van mijn wereld, van mijn partner, van mijn relatie

ik sta op als het zelf-directieve principe van en in de relatie in het besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld als mijn partner en mijn relatie, en dat ik het verantwoordelijke principe ben van mijn wereld en mijn relatie

ik sta op in en als het absolute besef dat ik alleen besta in mezelf, als een punt dat ik nooit heb willen inzien, en dat ik niet kan vluchten van zelf-verantwoordelijkheid en van de consequenties die ik mezelf heb toegestaan te creëren in mijn leven --- hierin stel ik mij tot doel om het proces te bewandelen van het verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven/wereld en consequenties en om te stoppen met het weggeven van verantwoordelijkheid in het verlangen naar erkenning en bevestiging van mijn partner

ik stel mij tot doel alle punten naar brengen en te beseffen dat 'een relatie' of 'de relatie' als een punt van 'positiviteit' en 'goede gevoelens' in mijn wereld op zich niet echt bestaat in afscheiding met mezelf, maar dat ik zelf die afscheiding heb gecreëerd in mezelf via mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties -- hierin sta ik mezelf niet toe te participeren in deze overduidelijke zelf-oneerlijkheid en zelf-deceptie, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn creatie door één en gelijk te staan met mijn relatie en partner en aldus mijn relatie te sturen en bewegen in eenheid en gelijkheid met mezelf als het beste voor allen

ik stel mij tot doel om voor eens en voor altijd verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven en mijn wereld door te staan en bestaan en mezelf uit te drukken zonder angst, en door te beseffen dat 'het leven' als 'wie ik ben', werkelijk zo simpel is, het is simpele, eenvoudige communicatie, interactie, beweging en expressie zonder angst --- en ik besef dat ANGST het enige is dat ik altijd in mijn weg heb laten staan van werkelijk te leven/bestaan in zelf-eerlijkheid, en dat dit punt van ANGST in wezen een compleet verwaarloosbaar punt is, omdat angst niet eens echt bestaat, omdat het mijn eigen creatie is --- en dat daarom zelf-verandering in wezen uiterst simplistisch is, en dat de geest altijd alles, door middel van angst, meer 'complex' doet lijken dan wat het eigenlijk is

Dag 136: Het Format van Het Leven

Een punt dat ik gemerkt heb in mijn relatie is dat ik verlang naar de erkenning van mijn partner voor mijn 'schoonheid', 'vrouwelijkheid' en 'sex-appeal' en langs de andere kant heb ik angst om afgewezen te worden, angst dat hij mij 'niet mooi/vrouwelijk/sexy' genoeg zal vinden, omdat ik mezelf in mijn geest afmeet aan en vergelijk met beelden van andere vrouwen die ik zie via de media. Maar.... waar komt dit idee vandaan dat ik moet voldoen aan één of ander format van 'de vrouw', zoals 'mooi'/'vrouwelijk'/'sexy' en dat ik daarvoor erkenning/bevestiging nodig heb van een man?

Met wie vergelijk ik mezelf dan wel in mijn beoordelingen van 'vrouwelijk', 'sexy' en 'mooi' en waarom?
En belangrijker, waarom hebben wij als samenleving een zeker 'format'/'model'/'voorbeeld' aanvaard van hoe een vrouw/meisje er moet uitzien om 'goed' te zijn, denk maar aan de beroemdheden, de modellen, de prinsessen, de typische 'schoonheids-' eigenschappen zoals blonde haren, blauwe ogen, een kleine neus, een gave huid, een smalle taille, ronde borsten, etcetera?

Waarom staan wij toe dat onze kinderen vanaf een jonge leeftijd compleet gebrainwashed worden door hun omgeving met beelden en subtiele aansporingen van hoe zij er idealiter zouden moeten uitzien -- is het soms omdat we geloven dat die 'idealen' een soort van 'natuurlijk' verschijnsel zijn, dat die 'ideaalbeelden' al in het kindbrein gebakken zitten van voordat ze deze wereld betraden?                                  

Hoe is het dat we zo dom en blind zijn voor het feit dat alles van wat wij 'overleving van de sterksten' noemen zoals bijvoorbeeld de verhoogde overlevingskansen van mensen die meer beantwoorden aan het 'schoonheid-ideaal' als de beelden die in deze wereld gepromoot en opgehemeld worden door de media, hetgeen wij hebben aanvaard als een 'natuurlijk verschijnsel', in wezen een fabricatie is van deze wereld waarin elk kind automatisch geprogrammeerd wordt vanaf Dag 1 van zijn bestaan hier in deze menselijke samenleving, en dat letterlijk niets van die 'idealen' al bestaat in het onschuldige kinderbrein zonder dat het daar opzettelijk in geplant werd/wordt door de omgeving? (Zie het fenomeen 'Feral Children' voor meer inzicht en perspectief in deze Kwestie)

Waarom beseffen we niet dat elke ongelijkheid in deze menselijke samenleving geen natuurlijk verschijnsel is maar een programma dat in elk kinderbrein geprogrammeerd wordt via woorden en beelden vanaf zijn arrivatie in deze wereld, en dat Darwin's stelling van 'overleving van de sterksten' als één of andere natuurlijke wetmatigdheid een grote pot Larie en Apekool is die overduidelijk niet gebaseerd is op ware observatie van wat er werkelijk gebeurt  in het opgroeiingsproces van het kind in deze wereld?

Deze vorm van bestaan, waarin kinderen opgroeien om zich uiteindelijk ontevreden te voelen met hoe ze eruitzien, en enorm veel stress ervaren in zichzelf over hun lichaam, omdat ze in de polariteit gevangen zitten van 'aanvaarding' en 'afwijzing', aangezien ze geleerd hebben dat ze vooral niet gewoon zichzelf mogen zijn, dat wie zij zijn niet goed genoeg is, en dat ze moeten voldoen aan één of ander 'format'/'model'/'standaard',  om te kunnen 'mee spelen' in het spel van relaties en sex, als hetgene dat in de menselijke samenleving ook wordt gepromoot als het Hoogste Goed, is simpelweg Misbruik door de Ouders die instaan voor het leven op aarde en die duidelijk nooit hebben stilgestaan bij wat zij toestaan als het systeem op aarde dat het Leven/de Geest van hun kind bepaalt en vormgeeft.

Tijd voor Deprogrammatie want dit is onaanvaardbaar.



Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij te laten programmeren door een systeem waarin ik geloof dat ik continu erkenning en bevestiging en validatie nodig heb voor 'wie ik ben' als mijn gedrag en mijn uiterlijk, door te aanvaarden dat er blijkbaar 'standaarden', 'normen' en 'idealen' zijn waar ik aan moet voldoen --- waarin ik heb geleerd dat wie ik ben simpelweg niet goed genoeg is

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat relaties in deze realiteit mechanismen zijn die enkel bestaan om dit verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging in de mens te bevredigen, waardoor relaties dus enkel onzekerheid, angst en stress voeden in het individu -- omdat de relatie gebaseerd is op het niet aanvaarden van het wezen zoals het is, maar op het enkel bevestigen, valideren en voeden van de leugen dat het wezen probeert waar te maken in en als de poging om op te leven naar het 'ideaalbeeld' dat hem/haar gepresenteerd werd/wordt door de samenleving

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd relaties te creëren op basis van het verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging voor mezelf als het beeld dat ik probeer te zijn in deze wereld, een beeld dat in constante vergelijking staat met de 'ideaalbeelden' die via de media gepresenteerd worden als 'hoe ik als vrouw er zou moeten uitzien' -- en dat mijn relaties daarom gebaseerd zijn op een leugen en daarom niet eens echt zijn

Ik vergeef mezelf dat ik relaties heb toegestaan te bestaan in deze wereld als mechanismen die de leugen van de mensheid voeden, waarin beide partners op zoek zijn naar erkenning, validatie en bevestiging voor hun 'waardigheid' als beeld, in vergelijking met de ideaalbeelden die in beide partners vanaf de kindertijd geprogrammeerd geweest zijn door de omgeving -- in de plaats van mechanismen van ware ondersteuning voor de wezenlijkheid van beide partners

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat zolang relaties bestaan als mechanisme dat de leugen voedt, namelijk als een beeld in de geest van beide partners dat enkel gebaseerd is op het verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging voor wie beide partners proberen te zijn en wie ze denken dat ze moeten zijn volgens de voorbeelden die hen gepresenteerd geweest zijn door hun omgeving, zal er enkel onzekerheid bestaan in beide partners, omdat elk individu in de relatie continu schippert tussen de positieve ervaring van erkenning/validatie en de negatieve ervaring van afwijzing/verstoting, verlangen en angst

ik vergeef mezelf dat ik relaties heb toegestaan te bestaan in mijn wereld die gebaseerd zijn op zelf-onderdrukking en het verzekeren dat ik nooit mezelf zal zijn, waarin ik enkel de hele tijd besta in spanning, angst, onzekerheid, stress en onveiligheid -- onzeker en twijfelachtig schipperend tussen het verlangen naar erkenning en de angst van afwijzing --- als extensies van de relaties die ik gecreëerd heb tijdens mijn kindertijd met mijn omgeving, als relaties waarin er telkens van mijn verwacht werd dat ik mezelf verander, dat ik mezelf onderdruk, dat ik 'ben zoals anderen' en dat ik dus vooral mezelf niet ben ---- in de plaats van relaties te creëren die gebaseerd zijn op ware wederzijdse ondersteuning voor wie wij werkelijk zijn als levende wezens, waarin er niets verwacht wordt van elkaar, waarin we elkaar niet beoordelen of veroordelen, waarin we niet staan als een onzeker punt van aanvaarding of afwijzing, maar waarin we elkaar steunen in het proces van zelf-aanvaarding en zelf-respect als een punt van absolute stabiliteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het verlangen naar erkenning, validatie en aanvaarding van mijn partner eindeloos is en nooit werkelijk bevredigd zal zijn, omdat aanvaarding enkel echt kan zijn als en wanneer ik mezelf aanvaard --- enkel dan kan ik mij ook werkelijk aanvaard voelen --- omdat de 'aanvaarding' waar ik naar op zoek ben in mijn partner, gebaseerd is op het beeld dat ik presenteer van mezelf waarin ik 'goed genoeg' probeer te zijn in het lijken op de ideaalbeelden van hoe een vrouw er zogezegd zou moeten uitzien die in deze wereld gepromoot worden via de media, hetgeen dus een leugen is, waardoor de 'aanvaarding' die ik dan zogezegd krijg van mijn partner voor die leugen nooit echt kan zijn, omdat ik ook nooit echt mezelf ben


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik nog nooit mezelf geweest ben in mijn relaties met andere mensen, omdat al mijn relaties, vanaf de primaire relaties met mijn ouders en familie, altijd gebaseerd geweest zijn op het zien van mezelf als 'niet goed genoeg' en van de beelden in de media als 'mijn ideaalbeelden' en 'mijn voorbeelden'

ik vergeef mezelf dat ik sex heb gemanifesteerd als het punt van 'de ultieme aanvaarding/validatie/bevestiging van mezelf als het beeld/de leugen dat ik presenteer van mezelf' en hierin niet te beseffen dat het verlangen naar seks niets meer of minder is dan het verlangen naar erkenning, validatie en bevestiging voor de leugen die ik mezelf heb toegestaan te leven, op basis van de beelden die ik in mijn geest heb laten programmeren door de media en mijn omgeving als 'hoe ik er zou moeten uitzien' tijdens mijn kindertijd

ik vergeef mezelf dat ik ideaalbeelden heb toegestaan te bestaan in mijn wereld en mijn geest, als beelden waar ik mezelf constant mee vergelijk en afmeet om mezelf te beoordelen in polariteiten van goed/slecht, positief/negatief als mooi/lelijk, vrouwelijk/onvrouwelijk, sexy/onsexy, etcetera --- als het toppunt van zelf-verwerping, in de plaats van te bestaan in en als mezelf als 'de enige echte', alleen in mezelf als wie ik werkelijk ben, zonder beelden als voorontworpen 'formats' van wat en hoe ik als het leven zogezegd ben of zou moeten zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat als ik niet sta als het punt van absolute stabiliteit, zekerheid en betrouwbaarheid in mijn relatie met andere mensen, dat ik die stabiliteit, zekerheid en vertrouwen waar ik altijd naar op zoek geweest ben in mijn partner nooit werkelijk zal kunnen ervaren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat ik creëer wat ik toesta te bestaan in mezelf, en dat wanneer en als ik mezelf toesta mezelf uit te drukken vanuit angst en onzekerheid in de relatie, dat die angst en onzekerheid precies zal zijn wat ik zal manifesteren

Ik vergeef mezelf dat ik gedachten heb toegestaan te bestaan in mezelf waarin ik mezelf als een beeld in mijn geest vergelijk met het beeld van andere vrouwen die afgebeeld worden in de media als 'de besten' met 'het beste lichaam' en 'het beste uiterlijk', waarin ik mezelf dan beoordeel als 'goed' of 'slecht' op basis van die vergelijking - waarin ik mezelf saboteer in mijn leven/bestaan, door mezelf niet gewoon te aanvaarden als wie ik ben als 'de enige echte', als alleen in en als mezelf als de fysieke natuurlijke expressie van mezelf als het lichaam, als het enige dat ik ooit geweest ben en kan en zal zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het bestaan van die 'ideaal-beelden' in de media maar bestaat met het enkele doel van kinderen en volwassenen aan te zetten tot het kopen van producten, door in te spelen op het geprogrammeerde verlangen om te zijn zoals de 'idolen', 'beroemdheden' en 'modellen' die in de media gepromoot en gepresenteerd werden als 'hoe iedereen er zou moeten uitzien', als 'het beste' --- waarin de mens dus geprogrammeerd geweest is door de media als een consumptie-mechanisme/robot die, vanuit zijn verlangen om 'de beste' te zijn om dus het meeste kans te hebben om te overleven in deze wereld, de specifieke producten zal kopen die opzettelijk geassocieerd werden met het gepresenteerde ideaalbeeld --- hetgeen het bewijs is dat de theorie van 'overleving van de sterkste/beste' niet 'natuurlijk' is maar een programma dat in kinderen geprogrammeerd werd door de samenleving via de media

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een kopie te worden van de consumptie-robotten dat de mens geworden is als het resultaat van zijn opvoeding/programmatie in deze wereld door zelf te participeren in het spel van vergelijking van mezelf met de beelden die mij gepresenteerd werden door de media als mijn 'voorbeelden' als 'wie ik moet zijn' en 'wat ik moet hebben' om 'erbij te horen' en 'te overleven' en 'goed' te zijn  --- in de plaats van te beseffen dat dit spel in wezen een uit de hand gelopen systeem is dat gecreëerd is door mens die macht en controle wilde over andere mensen en hierin de voorgeprogrammeerde 'instinctieve' overlevingsangst van de mens gebruikt en misbruikt heeft om de mens te sturen en controleren in zijn gedrag, zonder ooit te hebben stilgestaan bij de verwoestende consequenties dat dit systeem teweeg zou brengen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven aan de beelden die mij in deze wereld gepresenteerd werden door mijn omgeving als 'de idealen' als 'hoe het leven zou moeten zijn', waar ik, vanuit overlevingsangst, zelf naar heb gestreefd en verlangd om mijn positie in deze wereld te verzekeren omdat ik heb geleerd in interactie met mijn omgeving dat ik het risico loop om niet te overleven als ik niet naar die idealen streef --- in de plaats van te beseffen dat wat ik heb nagestreefd en verlangd in mijn leven als 'mijn idealen' zoals het hebben van een relatie en sex, beroemdheid, erkenning, aandacht, geld en een partner enkel voorgeprogrammeerde waarden zijn die in mij geprogrammeerd zijn door een machtswellustige omgeving die mijn instinctieve overlevingsangst gebruikte en misbruikte om ervoor te zorgen dat ik een kopie wordt van hen in en als het nastreven van dezelfde voorgeprogrammeerde idealen die op zich absoluut niets te maken hebben met overleving in de fysieke realiteit/wereld als het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat de mens zoals hij nu is de Fankenstein is van het systeem dat zich door generaties van menselijke evolutie heeft gevormd -- als het resultaat van de instinctieve overlevingsangst als een energetische ervaring die dwangmatig getransformeerd werd tot een complete energetische entiteit die de fysieke realiteit consumeert en die een volledige alternatieve realiteit van 'overleving' gecreëerd heeft, waarin 'overleving' niets meer te maken heeft met werkelijke fysieke overleving zoals eten, slapen, sex, kakken, maar met de 'overleving' van die energetische entiteit in en als het fysieke lichaam -- waarvan de consumptiesamenleving het resultaat is, als een systeem dat geen enkele productieve functie of doel heeft voor het leven op aarde en enkel in functie staat van de 'overleving'/'voeding' van het innerlijke energetische systeem/entiteit in de mens als verlangens en gevoelens, hetgeen ironisch genoeg de overleving van het leven op aarde onmogelijk maakt omdat het de fysieke realiteit letterlijk opconsumeert, hetgeen voor ons een belletje zou moeten doen rinkelen dat we misschien toch ergens de bal aan het mis-slagen zijn



wordt vervolgd in Dag 137