Dag 796: Hoe Leef je Motivatie als een Zuivere Ongepolariseerde Expressie?

Mijn relatie met het woord motivatie was er altijd een waarin ik steeds geloofde dat ik niet bepaald een gemotiveerd persoon ben. In zekere zin had ik angst om mezelf te motiveren of om mij voor iets gemotiveerd te voelen omdat de positieve, energetische ervaring van motivatie vaak snel plaats maakte voor een andere ervaring van neergelatenheid, teleurstelling, apathie en depressie.

Dit omdat er al snel gedachten in mijn geest opdoemden waarin ik mezelf allerlei redenen gaf voor waarom datgene waar ik mij gemotiveerd voelde 'niet zal lukken', dat ik zal falen of al gefaald heb, dat ik het niet zal kunnen en dat ik met andere woorden gedoemd ben om te mislukken. Het was doordat dit eerder negatief geladen gedachtenpatroon zoveel krachtiger en invloedrijker leek te zijn dan de ervaring van motivatie, dat ik uiteindelijk de indruk begon te krijgen dat motivatie eigenlijk maar onzin is.

Motivatie en 'gemotiveerd zijn' of 'jezelf motiveren' als wat mensen me soms suggereerden is jezelf voor de gek houden, dacht ik. Dat is immers hoe ik mij steeds voelde aangezien ik elke keer nadat ik mij gemotiveerd voor iets voelde, me al snel teneergeslagen en verslagen voelde en uiteindelijk omwille van die ervaring compleet ging opgeven. En in zekere zin was dit ook zo. Motivatie was 'onzin' omdat ik in de eerste plaats niet begreep hoe die polariteit in mijn geest werkte, waarin ik me langs de ene kant gemotiveerd kon voelen en me dan het volgende moment langs de andere kant compleet ongemotiveerd en verslagen kon voelen. Zolang ik van de ene kant naar de andere kant blijf omslagen - van gemotiveerd naar ongemotiveerd en verslagen - kan motivatie immers nooit echt zijn.

Wat ik echter niet besefte is dat het probleem nooit 'motivatie' of 'een gebrek aan motivatie' op zich was, maar eerder dat ik voor mezelf nooit heb onderzocht hoe ik persoonlijk het woord motivatie kan leven op een echte manier. Hoe ik met andere woorden gemotiveerd kan zijn, zonder de dreiging om in elk moment over te slagen naar het tegenovergestelde. Ik had schaapachtig aanvaard dat motivatie blijkbaar een bepaald gevoel is dat je jezelf moet aanpraten, waarbij je bijna moet gaan vechten tegen al de stemmen in je hoofd die je tegenpraten en waarbij die stemmen uiteindelijk toch de bovenhand krijgen. Ik stelde me nooit de vraag wat motivatie eigenlijk echt betekent voor MIJ. Hoe kan IK het woord motivatie leven op een manier die het beste is voor mezelf en die dus niet die zelf-verslagende gedachtenpatronen in mijn geest zal voeden?

Hier keek ik dan naar het woord motivatie in de context van mijn proces van zelf-creatie - mijn proces van het ontwikkelen van mijn uiterste potentieel. En dit omdat ik mij soms in de ervaring van opgeven bevindt waarin ik mij gedemotiveerd voel. Het was door deze ervaring en mijn relatie met het woord motivatie te onderzoeken dat ik tot het begrip kwam dat ik nooit echte motivatie geleefd heb. Echte motivatie is immers niet zomaar een gevoel. Het is niet iets dat ik mezelf moet aanpraten.

Echte motivatie is iets dat ik leef door in de momenten waarin gedachten en ervaringen van verslagenheid opkomen in mezelf de beslissing te maken om mezelf niet in die gedachten en emotionele ervaringen te laten vallen. Echte motivatie  is als het ware een inherente kwaliteit van wie ik ben in en als het fysieke bestaan en al wat ik moet doen is mijn gewaarzijn uit mijn geest halen en tot mijn fysieke lichaam brengen. Het fysieke lichaam als het leven zelf is als het ware levende motivatie. De fysieke realiteit is altijd gereed om te groeien, om zich te ontwikkelen, om te genezen, te veranderen en beter te worden. Het is enkel de geest als gedachten, emoties en gevoelens die 'opgeeft', 'vermindert' en 'onderdrukt'. Motivatie is steeds te vinden hier in de eenvoud van het moment van ademhaling, de eenvoud van het fysieke bestaan. Van zodra ik naar mijn geest ga luisteren, zal die echte zuivere en natuurlijke expressie van motivatie gecompromitteerd worden.

Dag 700: Het Nut en Doel van de Reis naar Leven

Vandaag schrijf ik mijn 700ste reis naar leven blog. Alweer 100 dagen voorbij en tijd om een reflectie te doen op het nut, het doel en het voordeel van het schrijven van deze 'reis naar leven'. Voor mij persoonlijk is het feit dat ik nog steeds verzet en dat ik nog niet heb 'opgegeven' op zich al een success en een bewijs dat ik mezelf op een substantiele wijze heb kunnen veranderen in mijn oude patronen. Een hardnekkig patroon dat ik, en zeer waarschijnlijk veel andere mensen zoals ik, doorheen mijn leven steeds heb ervaren en geleeft, is het patroon van opgeven.

Met het bewandelen van de reis naar leven is er echter een fascinerend iets dat ontwikkelt.  De reis naar leven is zowel een project dat je onderneemt voor jezelf, omdat je dagelijks schrijft over hoe je je persoonlijke proces van zelf-verandering bewandelt, en tegelijkertijd is het een bewijs dat aan de wereld laat zien hoe jij dat proces bewandelt. En deze tweeledige functie is wat de reis naar leven iets substantieel maakt. Subtantieel in de zin van dat iedereen kan zien dat het 'echt' is, dat dit is wat jij met en in je leven doet en hebt gedaan. En daardoor ook staat het als bewijs dat het iets is dat jij nooit hebt opgegeven, dat het een uitdrukking is van wie jij bent.

De reis naar leven, en vooral het blijven doorzetten in de reis naar leven is jouw afdruk in de wereld, jouw eigen statement die jij leeft waarin je jouw individualiteit en het feit dat jij bestaat als individu ontwikkelt, vormgeeft en creëert. De reis naar leven is specifiek op een publieke manier opgesteld, als een publieke blog, om jezelf ervan te kunnen verzekeren dat de verandering waar jij verslag van geeft en de stelling die jij leeft via het bloggen, echt is in de zin van dat het niet gebeurt in je gedachten in de vorm van ideëen, gevoelens, ervaringen of intenties, maar dat het gebeurt in de fysieke realiteit waarin 'jij' bestaat als mens en als individu in de echte, tastbare wereld.

Het is zeer bekrachtigend wanneer je jezelf iets ziet creëren in de fysieke werkelijkheid en wanneer je ziet dat je niet opgeeft. Wanneer je blijft doorzetten in iets, wat het ook is, dan wordt het als het ware een levende statement van wie jij bent. Een statement die door niets of niemand weerlegd kan worden. Je kan misschien commentaar, kritiek of negative feedback krijgen van anderen, maar je blijft verderzetten omdat jij jezelf tot doel gesteld hebt dat jij aan jezelf zal bewijzen dat je door kan zetten in iets, hoe schijnbaar klein dat ook mag zijn.

Dit heeft mij specifiek een zekere kracht en vertrouwen gegeven in mezelf, het feit dat ik deze reis naar leven heb kunnen bewandelen als een levend bewijs dat ik ondanks alles mijn proces van zelf-verandering nooit heb opgegeven. En daarom is het iets dat ik aanraad voor eenieder om dezelfde kracht te kunnen ontwikkelen en realiseren in jezelf. Met name de kracht om op te staan in deze wereld als een individu, als iemand met een stem. Iemand die geen angst heeft om zichzelf uit te drukken en te delen met de wereld. Al wat je nodig hebt is een computer, een blogspot en je woorden.

Neem een kijkje op de Reis naar Leven Facebook pagina om voorbeelden te zien van anderen die hun reis aan het bewandelen zijn.

Dag 689: Hoe Stress kan leiden tot een Slachtoffersmentaliteit

Als verderzetting op de voorgaande blogs waarin ik ben beginnen schrijven over de ervaring van stress in verband met het beginnen aan iets nieuws, deel ik in deze blog een ervaring die ik gisteren doormaakte wanneer ik de hele dag gespendeerd had met het hard en gemotiveerd werken aan mijn project. En na een hele dag ploeteren had ik naar de avond toe nog steeds niet het product gecreëerd dat ik van zinnens was te creëren.

Op dit punt begon ik te reageren met frustratie elke keer ik mezelf haast dezelfde fout zag maken en het ging zelfs zover dat ik uiteindelijk wilde beginnen wenen en aan het denken was aan opgeven. Hier besefte ik onmiddellijk dat deze ervaringen een gevolg waren van het feit dat ik de hele dag mijn project aan het uitvoeren was vanuit het startpunt van stress en mezelf opjagen en gedachten in mijn geest van 'ik moet dat hier zo snel mogelijk gedaan krijgen'  en 'ik wil zoveel mogelijk gedaan krijgen vandaag', met mijn oog al op het eindproduct dat ik in mijn handen wilde hebben.

En ik was niet van plan om deze energetische achtbaan nog verder te laten gaan en mij bijvoorbeeld zover te drijven dat ik uiteindelijk ook daadwerkelijk zou opgeven. Dus begon ik zelf-vergeving te spreken om mijn emotionele energetische ervaringen te stabiliseren en mezelf een inzicht te geven in mijn eigen geest en wat het eigenlijk is dat ik de hele dag aan het doen was in mijn geest dat ik uiteindelijk deze energie in mezelf gecreëerd heb waar ik mij zo overspoeld door voel dat ik bijna begin te huilen als een soort van aanvaarden van mezelf als het slachtoffer van de energie.

En deze energetische overweldigende ervaring heb ik al eerder meegemaakt, en het heeft me vaak in tranen doen uitbarsten. Maar het is na een bewandelen van mijn proces waarin ik mezelf in relatie tot die ervaring en de gedachten die ermee gepaard gaan een heel deel heb gestabiliseerd, dat ik nu eigenlijk inzag dat die daad van het willen huilen een soort van statement is die ik maak voor en als mezelf in dat moment waarin ik in feite zeg dat ik geloof dat wat ik vanbinnen in mezelf aan het voelen 'echt' is, en macht heeft over mij en dat ik 'ocharme' het slachtoffer ervan ben.

In de volgende blog deel ik de zelf vergeving die ik dan gebruikte om mezelf uit die ervaring te halen en mezelf niet in die slachtofferrol te laten zitten.

Dag 686: Waarom Jaag je jezelf Op om Sneller te gaan dan Fysiek Mogelijk is?

Herken je dat gevoel van stress en gejaagdheid wanneer je aan het werken bent aan een project, en je het gevoel hebt dat er zoveel te doen is maar je veel te weinig doet in de tijd die je hebt ook al werk je de hele tijd en doe je wat je kan om het zo snel mogelijk vooruit te doen gaan?

In de voorgaande blogs heb ik de cyclus omschreven die zich kan afspelen in relatie tot het beginnen aan een project en al snel het gevoel krijgen dat 'niets lukt' en dat je wil opgeven, en ik heb daarbij ook gedeeld hoe je jezelf kan ondersteunen om die cyclus te doorbreken en overstijgen zodat je je eigen geest jouw potentieel niet laat saboteren.

En in deze blog open ik een nieuwe/andere ervaring die kan ontstaan wanneer je dan bezig bent met het uitwerken van en het vormgeven aan een bepaald project en je bent gemotiveerd en je weet dat je het kan. Deze ervaring is iets wat ik zelf heb ondervonden nadat ik mezelf heb toegepast in het doorzetten en het doorbreken van de cyclus van opgeven.

Ik merkte dat ik mij opgejaagd en gehaast begon te ervaren en gedragen in relatie tot het project waaraan ik aan het werken was en dat ik stress aan het produceren was in mezelf. En toen ik via schrijven onderzocht wat die stress was en wat er dus in mijn geest aan het gebeuren was, ondervondt ik dat ik mezelf aan het opjagen was door allerlei beelden naar mijn hoofd te slingeren in verband met wat ik allemaal gedaan moet krijgen.

Ik dacht de hele tijd aan al de dingen die ik nog moest doen om dit project te kunnen afronden en daarin was ik mezelf stress aan het aanjagen, omdat ik in feite van mezelf verwachtte dat ik al die dingen onmiddellijk gedaan zou krijgen, ook al is dat fysiek gewoon onmogelijk.

Mijn geest was geen rekening aan het houden met de fysieke realiteit die zich maar stap voor stap en adem voor adem kan ontvouwen, en was eerder bezig met constant te zeggen van 'komaan, kijk naar al de dingen die je nog moet doen!', en was me zelfs bijna een schuldgevoel aan het aanpraten over mijn onvermogen om alles onmiddellijk gedaan te krijgen.

Deze ervaring is problematisch, omdat ik mij uiteindelijk gestresseerd voel en niet enkel dat, maar ik ben soms meer bezig met het denken aan al de dingen die ik gedaan moet krijgen dan dat ik mij concentreer op waar ik praktisch gezien mee bezig ben in het moment zelf. Die stress is dus niet enkel onaangenaam maar ook afleidend en zelf-saboterend.

In de volgende blog bekijk ik hoe het is dat de geest zo'n ervaring creëert, hoe het functioneert en wat er eigenlijk werkelijk gebeurt in die ervaring van opgejaagdheid en stress.

Dag 685: Van Opgeven naar Zelf-Uitbreiding

Als verderzetting op de voorgaande blogs in verband met het beginnen aan iets nieuw, zoals een nieuw project of een taak die je nog nooit eerder uitgevoerd hebt, ga ik in deze blog verder met een praktisch voorbeeld.

De reden waarom dit het onderwerp geweest is van mijn blogs de laatste tijd, is omdat ik zelf een nieuw project begonnen ben en omdat wat ik in de voorgaande blogs omschreven heb in verband met de zelf-saboterende patronen in de geest die zich kunnen afspelen ook is wat ik heb ondervonden en gerealiseerd terwijl ik dit nieuwe project stap voor stap begon uit te voeren.

En ik ben mezelf enorm dankbaar dat ik mijn proces bewandeld heb om te onderzoeken wat er in mijn geest omgaat omdat het me in staat gesteld heeft om de patronen in de geest de bovenhand niet te laten nemen en om ervoor te zorgen dat ik dit nieuwe project niet uiteindelijk zal opgeven maar dat ik in de plaats daarvan net doorzet wanneer er obstakels op mijn weg komen.

In het verleden had ik telkens opnieuw opgegeven wanneer ik iets nieuws was begonnen, en dat werd voor mij een vicieuze cyclus waarin mijn constante opgeven mijn zelf-beeld bepaalde en mijn negatieve zelf-beeld dan op zich weer ervoor zorgde dat ik uiteindelijk opgaf waar ik aan begonnen was.

Nu ben ik mij echter zoveel meer bewust van de patronen die zich in mijn geest afspelen, en van hoe het is dat de positieve gevoelens en gedachten de negatieve emoties en gedachten vormgeven en hoe dat dan invloed kan hebben op mijn fysieke gedrag. En daardoor kon ik, mits een het toepassen van het gereedschap van schrijven, zelf-vergeving en zelf-correctie, het patroon van opgeven zien aankomen lang voordat het zich zou uitdrukken in fysiek gedrag en had ik dus het vermogen en de macht om het patroon te stoppen en dus te voorkomen dat ik dit nieuwe project zou opgeven.

Hier eindigt het verhaal echter niet, omdat beginnen aan iets nieuws en jezelf uitdagen met het leren en ontwikkelen van een nieuwe vaardigheid, brengt zoveel meer in jezelf naar boven. Je plaatst jezelf immers in een proces van zelf-verandering omdat je, naarmate je vaardigheden, vermogens en inzichten uitbreiden, zelf als individu ook gaat uitbreiden. Je kan dus haast niet anders dan veranderen wanneer je nieuwe richtingen uitslaagt in je leven en wanneer je nieuwe dingen leert.

Daarom is het ook zo moeilijk eens we volwassen zijn om werkelijk nieuwe dingen te leren en om onszelf als individue werkelijk nog te veranderen of uit te breiden. We hebben tegen die tijd namelijk al een bepaalde 'identiteit' ontwikkeld gebaseerd op de relaties die we gevormd hebben, het werk dat we doen of de richting die we hebben uitgeslagen in ons leven.

In de volgende blog deel ik welke nieuwe ervaring in mezelf naar boven kwam eens ik de beslissing gemaakt had om 'ervoor te gaan' om iets nieuws te creëren zonder op te geven.

Dag 684: Het Veranderen van Opgeven naar Doorzetten in Bewustzijn en Praktisch Leven

Deze blog is ter conclusie van de voorgaande blogs waarin we het proces doorlopen en besproken hebben van hoe het is dat je soms vol enthousiasme aan iets nieuws kan beginnen om je dan na een poosje helemaal gedemotiveerd te voelen en zelfs op te geven.

Het is dus nu een kwestie om dat bewustzijn te ontwikkelen in verband met de momenten wanneer je aan iets begint en je ziet dat je je opgewonden en enthousiast voelt, om dan even te stoppen in jezelf en te kijken naar wat er eigenlijk aan het gebeuren is in je geest.

En je stelt jezelf dan de vraag: 'is dit enthousiasme dat ik ervaar gebaseerd op gedachten en projecties en verbeelding in mijn geest?', omdat je nu weet dat wanneer je aan iets begint en je daarbij al gedachten en projecties in je geest vormt in verband met hoe het zal verlopen en hoe je het zal afwerken dat dat uiteindelijk kan leiden tot de tegenovergestelde gedachten in je geest.

Je bent je nu bewust van hoe die polariteit werkt in je geest waarin je van een positieve energie en positief geladen gedachten naar negatieve gedachten en ervaringen kan overschakelen in relatie tot eenzelfde project/taak. Dus is het nu een kwestie van je bewust worden wanneer die positieve gedachten en energieën in je geest naar boven komen.

Het zal aanvankelijk misschien niet zo evident zijn om dat soort bewustzijn en gewaarzijn te kweken in relatie tot je eigen gedachten, maar uiteindelijk zal je beginnen zien hoe dit patroon in actie schiet vanaf het moment je aan iets nieuws begint. Je geest wilt meteen toekomstprojecties vormen en ideëen en ideaalbeelden vormen in je geest om datgene waar je aan wilt beginnen of waar je al mee bezig bent te kunnen 'vastpinnen' als het ware, om te kunnen weten waar je je mag aan verwachten en wat er op je te wachten staat en hoe het zal zijn en verlopen in de toekomst.

Dus nu is het aan jou om in die momenten waarin je je daarvan bewust wordt jezelf te stabiliseren en te kalmeren als het ware zodat je ervoor zorgt dat je met beide voeten stevig op de grond staat, in het besef dat wat er in je geest naar boven komt aan projecties, ideëen, ideaalbeelden en verbeelding, geen weergave is van de eigenlijke realiteit. De eigenlijke realiteit die kom je pas te weten en leer je pas kennen wanneer je stap voor stap een project of taak bewandelt zonder vooroordelen, zonder ideëen en zonder verwachtingen - maar in de fysieke werkelijkheid die zich in elk moment afspeelt en waarin zich zoveel meer afspeelt dan wat er in je geest bestaat.

Dus, stel jezelf open voor kansen, mogelijkheden en potentieel dat zich in elk moment openbaart door je bewustzijn en gewaarzijn van je geest en gedachten naar de fysieke werkelijkheid te verschuiven - zodat je jezelf niet gaat tegenhouden in het bereiken van success en resultaat wanneer je begint aan een nieuw project.

Dag 683: Wat is het Verschil tussen de Visies in onze Geest en de fysieke realiteit?

Een interessant feit dat de meesten onder ons vreemd genoeg echter niet begrijpen of inzien, is dat de fysieke werkelijkheid goed noch fout is. De dingen die we doen zijn nooit louter goed of slecht, juist of fout of positief of negatief. Wanneer we iets gaan bestempelen of definieren als goed of slecht, dan zijn we daar immers een zeer kortzichtige en gelimiteerde beoordeling  over aan het maken en de eigenlijke fysieke realiteit en de technische details van hoe de realiteit in elkaar zit en functioneert is nooit zo simpel of eendimensioneel en kortzichtig als een beoordeling zoals goed of slecht.  Dag 682: Gedachten zijn een Eénduidige en Kortzichtige Weergave van de Realiteit

Stel bijvoorbeeld dat je begint aan een project vol goede moed en motivatie en al snel begin je het gevoel te krijgen dat het toch niet zo gemakkelijk is, en de gedachten beginnen in je achterhoofd naar boven te kruipen die zeggen van 'ik kan dit niet', 'het lukt me niet', 'ik geef beter gewoon op', 'dit is een slecht idee'. En dan plots voel je je negatief in relatie tot dat project waar je je voorheen nog positief over voelde en je gelooft die gedachten die je vertellen dat dit project een 'slecht idee' is.

De 'realiteit' in deze situatie zou bijvoorbeeld zijn dat dit project hetgeen aanvankelijk een beeld, een idee en een concept in je geest was, op zich geen 'goed' of 'slecht' idee is. Dat is het eerste punt om je van bewust te worden. De realiteit is dat je een idee had, je had een bepaalde 'visie' om iets te doen of te maken.

En, in de realiteit is het potentieel van die visie en die idee om succesvol te worden niet gedetermineerd of bepaald door of het al dan niet een 'goed' of een 'slecht' idee is. Het success van een visie of een idee is enkel en alleen bepaald door de stappen die jij zelf onderneemt in je uitvoering van dat idee of de visie.

Als jij gaat denken dat het idee dat je probeert uit te voeren 'slecht' is vanaf het moment dat je obstakels tegenkomt en het gevoel krijgt dat het moeilijker is dan je had verwacht of vanaf het moment dat je niet meteen weet of ziet hoe je verder moet, dan wil dat zeggen dat je je realiteit aan het bekijken en het benaderen bent vanuit jouw gevoelens en emoties en dat je vertrouwen plaatst in die gevoelens en emoties in de plaats van je vertrouwen te plaatsen in de eigenlijke toestand en functionaliteit van de realiteit.

En die eigenlijke toestand en functionaliteit van de realiteit is namelijk dat:

1. Ten eerste: Als jij opgeeft, dan zal je uiteraard niet slagen of succesvol zijn in je project, idee of visie - dan is het ermee gedaan en dan zal jij ook de ervaring en het geloof binnenin jezelf meedragen dat je 'het niet kan' en dat je 'er niet toe in staat bent'
2. Ten tweede: Je ziet misschien niet onmiddellijk een oplossing voor het probleem waar je voor staat in relatie tot je volgende stap in het uitwerken van je project/idee/visie, maar dat is enkel omdat je bron van informatie en oplossingen gelimiteerd is tot wat jij persoonlijk hebt geleerd en/of hebt meegemaakt in jouw persoonlijke leven. Als je te rade gaat bij andere mensen of andere bronnen van informatie consulteerd dan zal je vast en zeker perspectieven en oplossingen kunnen vinden om het probleem op een manier te benaderen die je zelf nog nooit hebt uitgeprobeerd. De gedachten dat je 'het niet kan' of dat het 'onmogelijk is', is dus niet relevant en zeker geen excuus of reden om op te geven.
3. Ten derde: zolang jij doorzet in je project en zolang jij manieren vindt om oplossingen te vinden voor de problemen die je op je weg tegenkomt, zal je 'iets' bereiken. En dat 'iets', zal waarschijnlijk niet precies hetzelfde zijn als wat je aanvankelijk in gedachten had, maar het zal een uitvoering zijn van je project in de fysieke werkelijkheid. Het beeld dat jij aanvankelijk van dat project in je geest had, was immers maar een hersenspinsel, een beeld, een idee, als iets dat op zich niet echt bestaat. Uiteraard zal het resultaat in de fysieke werkelijkheid er anders gaan uitzien dat het idee en de visie die je had.

Hier zie je dus hoe het is dat wat onze gedachten, gevoelens en emoties ons vertellen over waar we mee bezig zijn niet overeenkomt met de realiteit en met het eigenlijke potentieel van de dingen die we doen en ons ware potentieel om een idee en een visie te verwezenlijken in de fysieke werkelijkheid.

Dag 680: Hoe zit het Conflict tussen wie we zijn in onze Verbeelding en wie we zijn in de Realiteit in Elkaar?

In de voorgaande blog hebben we besproken en bekeken hoe het is dat je soms wanneer je aan een nieuw project begint je enthousiast en opgeladen en energetisch voelt en dat je op de achtergrond in je geest 'in het geheim' je begint in te beelden hoe je het project zal uitwerken en aanvatten en hoe je het al zal afwerken. Je ziet jezelf met andere woorden al alsof je het project al helemaal succesvol afgelegd hebt en alsof je al aan de eindmeet staat.

En dat beeld kan soms heel helder in je geest staan in die mate dat je in dat moment al het gevoel krijgt in jezelf dat je successvol bent. Je ervaar een soort van voldoening en tevredenheid en positieve ervaringen over jezelf omdat je jezelf in je eigen geest successvol ziet zijn. Dat is dus waar de ervaring van 'motivatie' en enthousiasme' op gebaseerd is wanneer je aan dat nieuwe project begint. Je voelt je energetisch opgeladen omdat al die beelden, verbeelding en projecties in je geest je een goed gevoel geven over jezelf.

Maar hier ligt dan echter het gevaar, omdat die beelden in je geest uiteraard niet echt zijn. Ze hebben niets te maken met de fysieke werkelijkheid omdat je in de realiteit nog niet eens begonnen bent aan het project. Wat zal er dus noodgedwongen gebeuren?

Je zal uiteindelijk beginnen aan het project, je zet de eerste stappen, en al snel merk je op dat het project in de realiteit heel anders is dan het beeld dat je in je geest hebt. Plots ervaar je dat het moeilijk is en dat je misschien niet meteen weet hoe je eraan moet beginnen of waar je eigenlijk volledig mee bezig bent.

Dit is dan waar de ervaring van desillusie komt aanzetten, wanneer je inziet en opmerkt dat de eigenlijke realiteit helemaal niet overeenkomt met dat prachtige beeld van jezelf in je verbeelding. En dit is waar je dan zo'n gedachten begint te ervaren zoals 'ik kan dit niet', 'wie houdt ik voor de gek', 'ik zal het nooit kunnen', 'ik kan niet successvol zijn', 'ik ben er niet toe in staat', omdat je fysieke werkelijkheid je nu als het ware laat zien dat je uitvoering van dit project helemaal niet overeenkomt met het beeld in je geest waarin je zo succesvol bent.

En omdat de fysieke werkelijkheid niet overeenkomt met het beeld van success in je geest, ga je dan geloven dat je niet in staat bent om success te bereiken en om het project op een succesvolle manier ten einde te brengen.

Wat we echter in de volgende blog zullen zien is hoe deze ervaring van desillusie op zich ook deel uitmaakt van de ware illusie die zich hier in dit scenario aan het afspelen is.

Dag 679: Hoe kunnen we de Positieve Gedachten Ontcijferen die Schuilen achter Negatieve Gedachten?

Om verder te zetten op Dag 678: Waarom is het nodig het Positieve te onderzoeken om het Negatieve te Veranderen?

Als we dus de negatief geladen en zelf-saboterende gedachten  en emoties bekijken die ons soms doen opgeven in het uitvoeren van een nieuw project, dan krijgen ook de sleutel in het ontcijferen welke positieve gedachten de revue gepasseerd zijn in het aanvangen van dit project, omdat de negatieve kant enkel een consequentie en gevolg is van de positieve kant van dit muntstuk.

We kunnen bijvoorbeeld bemerken dat onze negatief getinte gedachten gingen van 'ik zal dit nooit kunnen', 'wie houdt ik voor de gek', 'ik ben zoveel minder dan andere mensen', 'ik heb hier de vaardigheden niet voor', etcetera. En de ervaring die we binnenin onszelf voelen is er één van verslagenheid, gedemotiveerd zijn, inferioriteit en minderwaardigheid.

Dan nemen we deze gedachten en deze ervaringen en we kijken nu naar welke positieve gedachten en ervaringen er aan de andere kant van de weegschaal kunnen liggen. We kijken met andere woorden naar wat het tegenovergestelde zou zijn van die negatieve gedachten en ervaringen.

En wat we dan bijvoorbeeld kunnen opmerken is dat we inderdaad bij de aanvang van het project onszelf hebben bezig gehouden in onze geest (al dan niet op bewust niveau) met gedachten waarin we onszelf al inbeeldden dat we het project al helemaal hadden afgewerkt, of dat we al complimenten aan het krijgen waren van andere mensen en dat we al konden laten zien wat we gecreëerd hebben alvorens we er nog maar aan begonnen waren.

En verbonden met die gedachten voelden we ons goed over onszelf, we hadden het gevoel alsof we iets belangrijk gedaan of bereikt hebben. We ervoeren als het waren een vals gevoel van beloning gebaseerd op verbeelding en projecties in onze geest.

In de volgende blog zullen we zien hoe het is dat dit valse gevoel van beloning uiteindelijk kan leiden tot een schommelbeweging naar de tegenovergestelde ervaring en tot een uiteindelijk opgeven van het project.

Dag 678: Waarom is het nodig het Positieve te onderzoeken om het Negatieve te Veranderen?

Wanneer we weten van onszelf dat we de neiging hebben om in het patroon te stappen van zelf-twijfel, zelf-onzekerheid en opgeven in relatie tot projecten waar we aanvankelijk met motivatie en goede moed aan beginnen, is het belangrijk om te zien en te detecteren welke gedachten aanvankelijk onze geest binnenkomen die de positieve ervaringen van motivatie en drijfkracht en enthousiasme creëren in relatie tot het project.

En dit zodat we de wortel van het kwaad als zijnde de negatief geladen gedachten en emoties die nadien opkomen en ons volledig van ons stuk kunnen brengen tot zoverre dat we soms zelfs volledig opgeven, als het ware in de kiem kunnen smoren. Als we die negatieve ervaringen immers willen stoppen, zullen we ook de positieve kant ervan moeten stoppen.

En om die positieve gedachten te zien en detecteren heb je enkel zelf-eerlijkheid nodig als namelijk de integriteit en openheid en intimiteit met jezelf om werkelijk eerlijk te zijn met jezelf over wat het precies is dat door je geest gaat in die momenten waarin je je gemotiveerd en enthousiast voelt over iets.

Stel jezelf de vraag: Waarom voel je je gemotiveerd en waar ben je precies enthousiast over? Wat is het eigenlijk dat je zo een energetisch hoog opgeladen en opgewonden gevoel geeft in relatie tot dit project. En als je die vragen in zelf-eerlijkheid kan beantwoorden, dan zal je iets eigenaardig opmerken wanneer je kijkt naar de negatief geladen gedachten en emoties.

Wordt Vervolgd in de volgende Blog

Dg 677: Hoe en Waarom zijn Positieve Gedachten en Gevoelens de Wortel van het Kwaad in Onszelf?

Deze blog is ter verderzetting op Dag 676: Waarom voelen we ons plots slecht over iets waar we met goede moed aan begonnen waren?

Wanneer we gaan beginnen onderzoeken wat de wortel van het kwaad in onszelf is als het ware in relatie tot waarom het is dat we ons soms zo onzeker en twijfelachtig en moedeloos kunnen voelen tegenover het aanvangen van een project waar we ons voordien nochthans gemotiveerd over voelde, is het voornamelijk belangrijk om in te zien en te begrijpen dat die wortel van het kwaad in onszelf in wezen niet alleen bestaat en gepaard gaat met allerlei positieve ervaringen in onszelf.

Het enige probleem echter, alsook de reden waarom we dit verband tussen het negatieve en het positieve in onszelf niet inzien, is dat we ons niet zozeer bewust zijn van de positieve ervaringen en gedachten in onze geest dan de negatieve ervaringen en gedachten. De negatief getinte ervaringen en gedachten zijn immers zoveel meer oncomfortabel dan de positieve ervaringen in onszelf.

Daarom is het zo makkelijk om positieve gevoelens in onszelf op te wekken en die zolang in onszelf af te spelen en te ervaren tot het niet meer kan, tot met andere woorden de negatieve ervaringen de kop beginnen opsteken. Dit klinkt misschien vreemd, maar als je jezelf begint te observeren en voornamelijk observeert wat er in je geest gebeurt voordat er negatieve emoties en gedachten opkomen, dan zal je gaan merken dat het positieve altijd eerst is en dat daarna het negatieve naarboven komt.

Het is zelfs zo dat het positieve het negatieve voedt en energie geeft. Als voorbeeld nemen we de ervaringen die we doormaken in relatie tot het uitvoeren van een nieuw project en als ingangspunt nemen we de negatieve ervaringen die we plots ervaren in onszelf waarin we ons plots twijfelachtig en onzeker voelen en plots krijgen we de indruk dat we toch niet zo goed zijn in het uitvoeren van dit project als we aanvankelijk dachten.

We zijn ons doorgaans bewust van die negatieve gedachten en gevoelens omdat dat net de meest saboterende en compromitterende zijn. Ze kunnen namelijk leiden tot opgeef of uitstelgedrag of andere vormen van gedrag waarin we onszelf tegenhouden of verminderen in ons potentieel en onze expressie. Maar de positieve gedachten en gevoelens, die gebeuren ogenschijnlijk op de achtergrond, in het geheim in onze geest zonder onmiddellijke en automatische gevolgen in ons gedrag, waardoor ze ook zoveel moeilijker zijn om op te merken.

Maar die positieve gevoelens en gedachten zijn echter de ware wortel van het kwaad in onszelf omdat ze het startpunt en de oorsprong zijn van de negatieve saboterende gedachten en ervaringen in onszelf. Het is dus belangrijk dat we gewaarzijn beginnen kweken in relatie tot de positief geladen gedachten die we in de achtergrond van onze geest doorgaans laten afspelen, omdat we nooit hebben beseft wat de werkelijke gevolgen zijn van de gedachten en gevoelens in onze eigen geest.

Wordt vervolgd in Dag 678

Dag 676: Waarom voelen we ons plots slecht over iets waar we met goede moed aan begonnen waren?

Uit de voorgaande blog, Dag 675: Wanneer is Gemotiveerd en Enthousiast zijn over Iets in Wezen een Illusie?:

Wat zijn dus die positief geladen gedachtenpatronen die bij het beginnen aan een project in onze geest de kop kunnen opsteken en die in feite een 'valse' ervaring van motivatie en enthousiasme en zelf-vertrouwen creëren in onszelf? 'Valse' ervaringen, aangezien het ervaringen zijn die niet stabiel blijven, en zo kunnen omkantelen naar ervaringen van gedemotiveerd zijn, verslagenheid en onzelfzekerheid.

Is het immers niet vreemd hoe we ons soms in de compleet tegenovergestelde ervaring kunnen voelen van de ervaring waar me mee begonnen waren wanneer we het project aanvangden? Het is zelfs vreemder dat we ons hier doorgaans geen vragen bij stellen en dat we die ervaring die plots van een positieve, namelijk motivatie en enthousiasme en goede moed, naar een negatieve, zoals verslagenheid en moedeloosheid, overschakelde zomaar aanvaarden en dat we er dus zomaar vanuit gaan dat waar we ons aanvankelijk positief over voelden, we ons nu negatief over voelen.

Soms is het maar een kwestie van dagen of zelfs uren eer die ervaring omschakelt en we zo een bruuske en plotsklapse verandering van mening en visie ervaren op waar we mee bezig zijn. Dus hoe en waarom is het dat we zo makkelijk onszelf met die stroom laten meevoeren en dat we niet even stilstaan bij wat er aan het gebeuren is binnenin onszelf en zeggen van 'hej wacht eens, een moment geleden was ik hier nog aan begonnen met volle moed en voelde ik me zelf-zeker en had ik er het volste vertrouwen in dat ik dit zal kunnen, en nu plots ben ik al klaar om volledig op te geven en voel ik mij alsof ik tot helemaal niets in staat ben'?

We laten onze interne ervaringen en gedachten zo makkelijk bepalen hoe we een situatie zullen aanpakken en hoe we onszelf ook zien en definieren in relatie tot die situatie, dat we vaak niet zien dat die interne ervaringen en gedachten niet helemaal gebaseerd zijn op de realiteit die zich eigenlijk aan het afspelen is en dus ook niet al te betrouwbaar zijn.

Om te kunnen zien hoe de positieve ervaringen van motivatie en enthousiasme wanneer we aan iets beginnen een illusie kunnen zijn, is het maar een kwestie om de negatieve ervaringen die later volgen te onderzoeken en specifiek gezien te kijken naar het soort gedachten dat in onze geest opkomen. Hieruit kunnen we afleiden welke schommelbeweging zich in feite aan het afspelen is in onze geest en wat als het ware het 'thema' is waar die schommelbeweging zich op baseert.

Wordt verdergezet in de volgende blog...

Dag 675: Wanneer is Gemotiveerd en Enthousiast zijn over Iets in Wezen een Illusie?

Ter verderzetting op Dag 674: Waarom onderdrukken we onze expressie?  - hoe werkt die dynamiek waarin we soms met goede moed, motivatie en enthousiasme aan een project kunnen beginnen om binnen de kortste keren op tegeven omdat we ons verslagen, gedemotiveerd en gedesillusioneerd voelen?

In de voorgaande blog wees ik al op het woord 'gedesillusioneerd' en het feit dat dit woord zeer specifiek is in deze context, in de zin van dat de ervaring van desillusie enkel afkomstig kan zijn van een illusie waar we ons in bevonden. Als we ons gedesillusioneerd kunnen voelen wil dat uiteraard zeggen dat we ergens in onszelf in een illusie bestonden in relatie tot dagene waar we ons nu gedesillusioneerd over voelen, hetgeen in dit geval dus ons nieuwe project is waar we aan willen beginnen en waar we vol goede moed aan begonnen waren.

Hier is het dan een kwestie om te onderzoeken hoe het is dat we een 'illusie' gevormd hadden in onze geest in verband met het nieuwe project en in verband met datgene wat we willen uitvoeren en creëren in onze wereld. Wat was het dat het gevoel van motivatie en enthousiasme produceerde in de eerste plaats wanneer  en voordat we aan het project begonnen?

Energie werkt namelijk volgens een gepolariseerde wisselwerking tussen positieve en negative ervaringen zoals gevoelens en emoties die aangedreven worden door positieve en negatief geladen gedachten. We zouden onszelf dus enkel gelimiteerd houden als we die ervaring van verslagenheid en gedemotiveerd zijn zouden aannemen als echt en als we op basis van die ervaring een beslissing zouden nemen om bijvoorbeeld datgene op te geven waar we aan begonnen waren.

Want, het probleem is helemaal niet dat waar we mee bezig zijn. Het probleem is niet dat we niet weten wat we doen en dat we dan maar moeten opgeven, of dat we de vaardigheden niet hebben of dat ons project eigenlijk een 'dom idee' was. Het probleem is dat er iets in onze eigen geest is waarin we participeren, zoals bepaalde gedachtenpatronen en energetische reacties op die gedachtenpatronen, dat die schommeling in ons humeur en ingesteldheid aan het creëren is in relatie tot het project waar we mee bezig zijn.

En het feit dat we onze beslissingsmacht weggeven aan gedachtenpatronen en schommelende gevoelens en emotionele ervaringen is problematisch. Met onze vaardigheden of ideëen is op zich niets mis, het is wie we zijn in relatie tot wat we doen dat moet veranderen, omdat als we onszelf en onze neiging om te schommelen van positieve gevoelens en ingesteldheid naar negatieve ervaringen en ingesteldheid niet veranderen dan zullen we steeds in die cyclus blijven steken van het beginnen aan iets en dan uiteindelijk opgeven omdat we zogezegd niet geloven dat we zelf in staat zijn om erin te slagen.

Wat zijn dus die positief geladen gedachtenpatronen die bij het beginnen aan een project in onze geest de kop kunnen opsteken en die in feite een 'valse' ervaring van motivatie en enthousiasme en zelf-vertrouwen creëren in onszelf? 'Valse' ervaringen, aangezien het ervaringen zijn die niet stabiel blijven, en zo kunnen omkantelen naar ervaringen van gedemotiveerd zijn, verslagenheid en onzelfzekerheid.

Hierover meer in de volgende blog...

Dag 634: Hoe kan Prestatiegerichtheid leiden tot Uitstelgedrag?

In de voorgaande blog hebben we vastgesteld dat de kernoorzaak of eerder het kernprobleem dat ligt in het gedrags- en ervaringspatroon van zelf-twijfel, stagnatie en onzekerheid in het maken van beslissingen en het motiveren en bewegen van jezelf in je leven - is niet zozeer het stagneren  en gebrek aan motivatie of zelf-beweging op zich, maar eerder de emotionele patronen die er aan de grondslag van liggen -- namelijk de zelf-twijfel en zelf-onzekerheid die een gevolg en resultaat zijn van het identificeren van jezelf met wat je 'doet' en wat je 'presteert' en 'produceert' en neerzet in de fysieke werkelijkheid.

Het probleem ligt in het geloven dat sommige dingen beter zijn dan andere dingen, en dat je dus wanneer je sommige dingen doet beter bent dan wanneer je andere dingen doet. Op die manier creëer je immers een angst in jezelf van de dingen die je beoordeeld hebt als zijnde zogezegd 'minder' of van mindere waarde dan de dingen die je hebt gecategoriseerd als zijnde 'beter' of van superieure waarde - omdat je jezelf identificeert met die beoordelingen in je geest over wat je 'doet'.

De gevolgen die dit gedachtenpatroon dan creëert is dat je, als je bijvoorbeeld 'stillzitten en niets doen' hebt beoordeeld in je geest als iets negatiefs en iets slecht en van mindere waarde dan 'productief zijn', 'dingen doen' , 'presteren' en 'dingen creëren/maken' - dan ga je uiteindelijk gestresseerd rondlopen omdat je angst hebt van het 'niets doen' en van het 'stilzitten', want waar je in feite angst van hebt is van je eigen beoordelingen over dat 'niets doen' en 'stilzitten' en dus van jezelf als je zou 'niets doen en stilzitten'.

Die ervaring van stress creëert uiteindelijk een onaangenaam gevoel in jezelf waardoor je uiteindelijk 'geen zin' gaat hebben in het 'doen' en 'maken' en 'presteren' omdat je je alleen maar onder druk gezet voelt en al wat je eigenlijk nog wil is om je gewoon een beetje beter te kunnen voelen.

Dit verlangen om je gewoon een beetje beter te kunnen voelen en in feite de stress die je ervaart in jezelf te ontvluchten, resulteert dan in wat men noemt 'uitstelgedrag' en snel afgeleid zijn door kortstondig entertainment. Je zal je namelijk willen 'verliezen' in iets, zodat je voor een moment gewoon weg kan geraken van de stress, angst en druk die je voelt vanbinnen, hetgeen je makkelijk kan doen door bijvoorbeeld op het internet te surfen of een film te kijken of een spelletje te spelen op je telefoon.

En dit is hoe het beoordelen van wat je doet en jezelf identificeren met hoe je je 'prestaties' beoordeelt, kan leiden tot uitstelgedrag en stagnatie en 'gebrek aan motivatie' -- hetgeen in wezen gewoon uitvloeisels zijn van de angst die je voelt vanbinnen in relatie tot je eigen beoordelingen over jezelf. En de oplossing hier ligt dus in het veranderen van die relatie die je met jezelf gevormt hebt zodat je tot rust kan komen en stabiliteit en kalmte kan ervaren wat je ook doet - of je nu 'stilzit en niets doet' of druk bezig bent aan een groot project.

Dag 608: Genot en de Zelf-Sabotage Mechanismen van de Geest

Dag 608: Genot en de Zelf-Sabotage Mechanismen van de Geest

 Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Een interessant punt dat mij in mijn proces in zekere zin heeft 'tegen gehouden' en dat aan het startpunt lag van veel weerstand die ik ervoer in mezelf in relatie tot het bewandelen van mijn proces - in relatie met andere woorden schrijven, bloggen, vloggen, zelf-vergeving toepassen en in feite het werken en bouwen aan mezelf - en dat punt is vreemd genoeg een gebrek aan genot en genieten van de dingen die ik doe in deze werkelijkheid.

Ik bedoel, wat ik gemerkt heb is dat wanneer het aankomt op dingen die eigenlijk goed zijn voor mezelf, zoals schoolgaan en huistaken en schrijven, bloggen, communiceren en het toepassen van zelf-vergeving -- dan is er een weerstand die opkomt in mezelf, in tegenstelling tot wanneer ik bijvoorbeeld dingen doe die eerder gedefinieerd zouden worden als 'tijdverdrijf', dingen waarin ik uiteindelijk vergeet dat ik besta en dus vergeet om voor mezelf te zorgen in en als mijn fysieke bestaan en fysieke leven.

En waarom is het dat er geen genot ondervonden wordt aan het werken aan mezelf en het ontwikkelen van mezelf en doen wat het beste is voor mezelf?  Ik bedoel, welke zijn de componenten van dit specifieke 'construct' en intern 'systeem' dat bestaat en functioneert als een vorm van zelf-sabotage in de zin van het vermoeilijken van mijn proces van zelf-ontwikkeling. En waarom is zelf-afbreking en zelf-vermindering zo veel makkelijker en genotvoller dan zelf-opbouwing en zelf-uitbreiding.

Wat ik heb ondervonden is dat er veel mechanismen in de geest aanwezig zijn  die de ervaring van weerstand creëren in relatie tot het fysiek bewandelen van het zelf-ontwikkelings en zelf-ontdekkings process - mechanismen die als het ware de 'wil' en 'motivatie' breken om meer te zijn en uit te drukken dan wat en hoe men zich doorgaans uitdrukt en ervaart in en als het dagelijkse leven en die zelf-onderdrukking en zelf-vermindering beter doet uitschijnen dan zelf-ontwikkeling en zelf-verbetering.

Als ik terugkijk op mijn leven dan zie en besef ik dat ik in veel aspecten van mijn leven heb opgegeven in mijn proces van zelf-verbetering en dat ik steeds gekozen heb voor zelf-vermindering - en dat omdat ik de sabotage mechanismen in en van de geest vertrouwde in het sturen van mijn expressie en bestaan in deze wereld en omdat ik nooit zelf begrepen heb hoe de geest in feite bestaat als een systeem van zelf-onderdrukking en zelf-vermindering en dat het aan mij is om op te staan tegenover mijn geest en door de mechanismen van de geest te breken om te ontdekken welk mijn echte potentieel is in mijn proces van zelf-verbetering.

Dag 579: Eenheid en Gelijkheid met het Lichaam - een Gereedschap in het Stoppen van Verslaving

 Dag 579: Eenheid en Gelijkheid met het Lichaam - een Gereedschap in het Stoppen van Verslaving

Het Proces van Zelf-Verandering

Deze blog is een verderzetting op de voorgaande blog Dag 578: Hoe Fysieke Substantie een Schaakstuk wordt in de Relatie met Onszelf:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien, te beseffen en te begrijpen dat wanneer en als ik eet vanuit gevoel en verlangen en gedachten, dat ik dan mijn lichaam aan het misbruiken en aan het schaden ben omdat ik geen rekening houdt met wat mijn lichaam wil, nodig heeft of zelfs aankan wanneer ik eet op basis van gevoel en energie - en wanneer ik gevoel gebruik als mijn maatstaf om mij te laten weten wanneer, hoe, wat en hoeveel ik zal eten

In de vorige blogs heb ik het precieze probleem aangekaart in relatie tot het uitleven van en participeren in een 'eetverslaving' - en dus met andere woorden het gebruiken en misbruiken van fysieke substantie, met name het lichaam,  etenswaren en de relatie tussen lichamelijke chemische reacties en het voedsel dat ik consumeer. Het probleem zijnde specifiek dat ik een absolute onderdrukking gecreëerd heb in mezelf in relatie tot mijn lichaam door voedsel en eten louter te benaderen vanuit mijn geest in en als en op basis van een conflict en polariteit van emoties en gevoelens in mezelf --- en dat ik door die onderdrukking dus absoluut niet zie of besef wat het voedsel dat ik eet en de kwantiteit ervan eigenlijk doet met mijn lichaam en welke consequenties is eigenlijk creëer op fysiek niveau door mijn fysieke realiteit te benaderen vanuit gevoelens en niet vanuit eenheid en gelijkheid met het fysieke lichaam.

Eenheid en gelijkheid - met andere woorden: een constante en consistente erkenning en overweging van mezelf als een puur fysiek organisme en van dus de fysieke benodigdheden en noden van mezelf in en als het fysieke lichaam - in tegenstelling tot hoe ik besta en wie ik ben in en als de geest, als een soort parasiet van het lichaam, gebruik makend van de natuurlijke chemische processen en reacties van het lichaam om mezelf te entertainen in gevoelens en emoties in mijn geest - en mijn eigen zelf-oneerlijkheid en gebrek aan zelf-verantwoordelijkheid te onderhouden.

Door middel van zelf-vergeving heb in in de voorgaande blog dit zelf-misbruikende patroon opengetrokken voor mezelf  en heb ik de relatie die ik had aanvaard in mezelf tussen mezelf en dat patroon 'losgemaakt', zodat ik nu kan beginnen aan het formuleren van correctieve stellingen om een 'script' te formuleren waarin ik het patroon kan veranderen en dus mijn relatie met voedsel en met mijn lichaam kan corrigeren en veranderen tot een zelf-ondersteunende en voedende relatie die werkelijk het beste is voor mezelf in termen van dat het niet enkel het beste is voor mezelf als een gevoel en gedachte in mijn geest dat gebaseerd is op een 'positief gevoel' van verlangen - maar het beste voor mezelf op vlak van dat het gebaseerd is op een zorg, erkenning en ontzag voor mijn lichaam en een oprechte consideratie voor wat mijn lichaam wil en nodig heeft.

Dag 439: Hoe is de Reactie van Opgeven, een Consequentie van de Competitie die in Mezelf Bestaat?

Dit is een verderzetting van "Dag 438: Het Veranderen van een Reactie van Opgeven - Deel 3" - waarin ik de stap heb bewandeld van het onderzoek doen naar hoe de ervaring/reactie van Opgeven werkt, functioneert en in elkaar zit - welke met andere woorden de specifieke gedachten, backchat en verbeelding zijn die in mijn geest naar boven komen en die mij uiteindelijk tot een punt in mezelf drijven waarin ik wil 'Opgeven'.

 Ook heb ik in Dag 437 vastgesteld dat het punt van 'Opgeven' niet zou bestaan in mezelf indien het punt van Competitie en Vergelijking niet bestond in mezelf - en dat ik dus enkel in een ervaring van 'Opgeven' zal gaan omdat ik in mijn geest mezelf in competitie plaatste met de mensen of met één specifieke persoon om mij heen en daarin mezelf definiëerde in een polariteitservaring van het verlangen om te Winnen en mij superieur te voelen langs de ene kant, en de Angst om te Verliezen en mij Inferieur te voelen langs de andere kant. De reactie van Opgeven komt dan specifiek naar boven wanneer ik vaststel in en vanuit hoe ik de situatie beoordeel in mijn gedachten, dat ik niet zal kunnen winnen - omdat ik denk en geloof van, 'als ik opgeef dan zal ik mij tenminste geen Verliezer moeten voelen', omdat, door op te geven, zeg ik eigenlijk in mezelf van 'ik doe niet meer mee', 'ik speel dit spel niet meer'. En, in die reactie kan ik mij nog steeds machtig en superieur voelen in mezelf, omdat ik de 'macht' heb om 'uit het spel te stappen' en om te zeggen van 'Fuck You spel, ik geef niet meer om jou!'.

Maar, ik bedoel, dat zogezegde 'opgeven van het spel' en 'uit het spel stappen' geldt enkel voor dat ene moment waarin ik zie of vaststel in mijn geest dat ik niet zal kunnen winnen van de mensen in mijn omgeving of van de specifieke persoon waarmee ik mezelf in competitie heb geplaatst in mijn geest -- het is maar één moment waarin ik zeg van 'ik wil niet competeren/wedijveren', omdat ik in dat ene moment zie dat dat mijn enige optie is om toch nog een gevoel van macht en superioriteit in mezelf te kunnen behouden, door in feite te zeggen van 'fuck you'. Daarna gaat alles echter weer zijn gewone gang, tot het volgende moment waarin ik mezelf in dezelfde situatie bevindt waarin ik in mijn geest aan het competeren/wedijveren ben met iemand in mijn omgeving en ik de indruk krijg dat ik niet aan het 'winnen' ben, en ik in precies dezelfde reactie van 'opgeven' zal gaan. Dus, ik heb nooit werkelijk 'het spel opgegeven', dat was in wezen maar een schijnmanoever dat in werkelijkheid ook gewoon deel uitmaakte van het 'spel' waarin het doel is dat ik krijg wat ik wil en dat ik mij belangrijk, speciaal, superieur, machtig en positief kan voelen.

Dus, in dit proces dat ik hier bewandel, van het veranderen en corrigeren van de Emotionele Reactie van Opgeven, is mijn doel om voor mezelf te onderzoeken en bepalen wat het werkelijk wil zeggen om 'het spel op te geven', om met andere woorden te leven en te bestaan op een manier waarin ik niet in elke beweging die ik maak in competitie sta met andere mensen, waarin ik niet streef naar persoonlijke overwinning, macht, controle of superioriteit en waarin ik dus mezelf de vrijheid, de kans en de mogelijkheid geef om niet enkel mezelf maar ook andere mensen te leren kennen als wie ze eigenlijk zijn. Omdat, zolang ik in competitie besta, zie, erken of apprecieer ik de eigenlijke uniekheid van elk wezen niet, al wat ik zie is beoordelingen van 'superieur' of 'inferieur', 'beter' of 'minder' en 'positief' of 'negatief' - en mijn eigen persoonlijke interne emotionele en gevoelens- reacties op die beoordelingen.


Ik zet dit proces verder in Dag 440

Dag 258: De Positieve Illusie en de Negatieve Motivatie

Dit is een verderzetting van "Dag 257: De Eeuwige Zoektocht naar Het Positieve"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien dat alles in mezelf in wezen negatief is en dat ik continu wanhopig op zoek ben naar iets 'positief' in en als de geest als gedachten en verbeelding

 ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te ontkennen dat negatiefheid bestaat in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben dat mensen zich niet aangetrokken zullen voelen tot mij als ze zouden zien dat negatiefheid bestaat in mij - en daarom de negatiefheid in mezelf proberen te verbergen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet eerlijk te zijn met mezelf over de negatiefheid die bestaat in mezelf door tegen die negatiefheid te vechten en die negatiefheid te ontkennen in en als het verlangen naar positiefheid

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te vechten tegen de negatiefheid in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de positiefheid die ik zie in mensen en in de samenleving die mensen hebben geconstrueerd, maar een facade is voor de negatiefheid die, zowel in de mens als in de samenleving, erachter schuilt - maar dat ik dat nooit heb ingezien omdat ik mezelf heb toegestaan de negatiefheid in mezelf te verbergen achter een 'positieve uitstraling' om mensen te manipuleren en te misleiden, waarin ik dus eigenlijk mezelf heb gemanipuleerd en misleidt

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien dat 'positiefheid' als waar ik naar op zoek ben in gedachten en gevoelens, eigenlijk niet echt bestaat - en dat het een opzettelijk zelf-gefabriceerde alternatieve realiteit is in en als de geest waarin ik probeer weg te vluchten van het 'negatieve' in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het positieve en het negatieve te 'externaliseren', door 'positief' en 'negatief' te projecteren' op wat ik zie met mijn ogen in en als deze realiteit --- en daarin mijn vlucht van het negatieve in het positieve 'uit te leven' in en als de fysieke werkelijkheid, en de fysieke substantie te gebruiken en misbruiken --- en daarin een fysieke realiteit te hebben gemanifesteerd van extreme negatieven en extreme positieven in en als het geld-systeem van de mensheid -- in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor wat ik heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf als een energetisch systeem van positieve en negatieve energie en in te zien dat dat systeem niet eens echt is en dat het enige dat echt is, is de fysieke werkelijkheid die HIER is

ik vergeef mezelf dat ik een economisch systeem heb toegestaan te bestaan in het leven op aarde dat de fysieke substantie gebruikt en misbruikt om een illusie in en als de geest van de mens te voeden en in stand te houden - ondanks het lijden dat dat systeem creëert in en als het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat hoe meer de mens het positieve najaagt, hoe meer hij het negatieve manifesteert in en als de fysieke realiteit - en hoe meer hij dan van die negatieve consequenties gaat willen vluchten, in en als een vicieuze cyclus die zal eindigen in absolute zelf-vernietiging

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het 'positieve' in en als de 'glitter en glamour' in de samenleving en de 'schoonheid' en het 'success' - altijd een leugen/illusie is waarin mensen elkaars goedgelovigheid in en als het verlangen naar positieve gevoelens bespelen in en als een persoonlijke zoektocht naar success/geld/seks en vlucht van het negatieve in zichzelf en de wereld

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat wanneer en als ik mezelf definieer in en als wat hier bestaat in deze realiteit als de menselijke samenleving - dat ik mezelf dan definieer als een product dat gebruikt/misbruikt wordt door mensen in en als de hebzucht en het verlangen van mensen naar een positief gevoel, waarin de waarde van 'wie ik ben' als een wezen hier op aarde bepaald wordt door of mensen zich al dan niet positief voelen wanneer ze mij zien --- in de plaats van alleen te staan/bestaan in en als mezelf, in en als onvoorwaardelijke zelf-waardering als wat het beste is voor allen

ik vergeef mezelf dat ik een systeem heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan op aarde dat het leven 'waardeert' op basis van of het bewustzijnssysteem in en als de mens het al dan niet ervaart als 'positief' in en als gedachten en gevoelens --- waarin het leven gebruikt wordt als consumptie-product voor het energetische systeem in en als de menselijke geest -- door mezelf te hebben toegestaan mezelf te definieren in en als dat energetische systeem van het verlangen naar positieve en angst van negatieve energie en nooit te hebben ingezien dat de fysieke werkelijkheid altijd een manifestatie is van wie ik ben in en als mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat wanneer en als ik het verlangen om positieve waardering te krijgen van mensen zodat ik mij positief en 'waardevol' kan voelen in en als het wereld-systeem toesta te bestaan in mezelf - dat ik dan ook de tegengestelde pool manifesteer in mezelf als de realiteit, als de ervaring van afwijzing en afkeuring en 'minderwaardigheid', waarin ik mij 'waardeloos' voel --- in de plaats van constant en stabiel te staan/bestaan in en als onvoorwaadelijke zelf-waardering als wat het beste is voor allen en in te zien dat het GEVOEL van 'waardevol' zijn, maar een vluchtige energetische ervaring gebaseerd op een gedachte/geloof is en dus niet eens echt is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf als het leven zelf te laten gebruiken, misbruiken en consumeren door het systeem in en als de menselijke geest - door 'waarde' en 'waardering' te definieren in en als het verlangen naar een positief gevoel, waarin ik mezelf heb herleid en verminderd tot een product, waarvan de waarde bepaald wordt door of 'andere mensen' mij al dan niet willen/verlangen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat het verlangen naar een GEVOEL van waarde - door 'gewaardeerd' te worden door mensen in en als de menselijke samenleving -- een teken is dat ik mezelf heb 'verminderd' en 'weggegeven' en dat ik de waarde van wie ik ben als het leven zelf als de enige waarde die echt is en kan zijn heb onderdrukt -- en dat de oplossing niet is om te verlangen en op zoek te gaan naar een GEVOEL van waarde, maar om de negatieve gevoelens in en als zelf-vermindering in mezelf te stoppen en te vergeven en op te staan in en als onvoorwaardelijke zelf-waardering

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd zelfs maar te overwegen dat het participeren in het verlangen naar positieve gevoelens, als het opzettelijk verblinden van mezelf met het 'licht' om het 'negatieve' in de wereld niet te zien - niet de oplossing is voor de problemen die zich opstapelen in de wereld om mij heen --- maar net de oorzaak is van die problemen - en dat de enige echte oplossing is dat ik STOP, HIER, kijk naar wat hier bestaat in en als het leven op aarde, zonder wat ik zie te beoordelen als positief dan wel negatief, en mezelf beweeg om de problemen op een praktische manier op te lossen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de mensheid nog nooit werkelijk probleemoplossend te werk gegaan is in de samenleving en in en als politieke en economische en sociale beslissingen -- omdat de mens in en als de menselijke geest niet in staat is om echt naar de problemen te kijken en ze te zien zoals ze zijn, omdat de mens bestaat in en als een innerlijke energetische polariteit van negatieve en positieve energie, en de 'problemen' altijd zal beoordelen als 'negatief' en daarom altijd manieren zal proberen te vinden om de problemen eerder te onderdrukken, ontkennen en negeren, door zichzelf af te leiden met 'positieve' gevoelens/energie, dan ze daadwerkelijk op te lossen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat zolang het verlangen naar positieve gevoelens bestaat in mezelf, ik nooit in staat zal zijn de problemen in mijn leven en in de wereld om mij heen aan te pakken en op te lossen --- omdat ik, in en als het verlangen naar 'positiefheid', niet werkelijk direct zal willen geconfronteerd worden met de problemen en dus niet zal kunnen inzien hoe de problemen werkelijk in elkaar steken, waardoor ik dus ook niet in staat zal zijn om ze op te lossen

ik vergeef mezelf dat ik de wet van de aantrekking heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf, waarin ik probeer om 'positieve' dingen tot mij aan te trekken door zelf positieve energie te genereren, waarin ik het principe van 'gelijken trekken elkaar aan' misbruik --- in de plaats van in te zien hoe ik hierin de fysieke realiteit misbruik om een persoonlijk verlangen te bevredigen, zonder dat ik zelfs enig benul heb van hoe de fysieke realiteit echt functioneert en wat de consequenties zijn van wat ik manifesteer in mijn leven/wereld

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat de 'positieve' gevoelens waar ik naar verlang - in mij geprogrammeerd zijn vanaf mijn kindertijd door mijn omgeving - waarin ik geleerd heb om, net zoals de mensen om mij heen, te verlangen naar specifieke beelden die ik zie met mijn ogen en specifieke beelden te associeren met positieve beoordelingen en gevoelens --- en dus in te zien dat het verlangen naar positieve gevoelens niet is wie ik werkelijk ben, maar een voorgeprogrammeerd systeem is dat niet het beste is voor allen als mezelf



Wordt vervolgd in Dag 259