Dag 176: Media-brainwashing en Relaties

Dit is een verderzetting van "Dag 175: De Media en een Relatie"

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door de media in en als hoe ik 'vrouwen' en 'vrouwelijkheid' definieer

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door de media in en als het definieren van 'vrouwen' als beelden die in vergelijking met elkaar staan

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het vergelijken van mijn uiterlijk met het uiterlijk van andere vrouwen -- door mezelf te definieren in en als de beelden die ik zag in de media als hoe 'de vrouw' werd voorgesteld

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren als 'vrouw' op basis van de definities die gegeven werden aan dit woord door de media - in en als 'hoe 'de vrouw' zich moet gedragen en eruit moet zien', in functie van het 'aantrekkelijk zijn voor mannen' en dus het creëren van een relatie met een man

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door de media in en als het verlangen om een relatie te hebben met een man - op basis van de beelden die ik heb gezien van 'koppels' op televisie en in magazines, als hoe 'relaties' voorgesteld worden door de media

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen om een relatie te 'hebben' als het beeld dat ik zag op televisie en in magazines -- door mezelf in en als de geest te hebben laten programmeren door beelden en woorden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de beelden die ik zag op televisie in mijn geest te programmeren en te projecteren door erop te reageren met gevoelens en emoties - en daarin mezelf te identificeren met de beelden die ik zag --- waarin ik mezelf heb toegestaan te geloven dat ik als het fysieke lichaam als zelf-expressie 'niet goed genoeg' ben en dat ik er moet uitzien als en dat mijn leven er moet uitzien als wat ik zag op televisie en in magazines

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van de beelden die ik zag op televisie van 'koppels' als 'relaties tussen man en vrouw' door erop te reageren met verlangen/opwinding --- als een voorgeprogrammeerde reactie die gestuurd werd door hoe dat beeld van 'relaties' in/op televisie en in magazines werd gepresenteerd als 'positief' en 'goed' en 'juist'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het beeld van 'een relatie' als hoe het gepresenteerd werd in de media te beoordelen/definieren als 'goed' en 'positief' en 'juist' -- en niet in te zien dat dit voorgeprogrammeerde beoordelingen/definities zijn die ik in mezelf heb laten programmeren door de media en mijn omgeving

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een verlangen te verbinden met het beeld van 'een koppel' dat ik zag in de media en in mijn omgeving door het te beoordelen als 'positief' als een voorgeprogrammeerde beoordeling

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd werkelijk te geloven dat ik 'niet goed genoeg' ben als wie ik ben als een fysieke natuurlijke expressie die alleen bestaat op/als zichzelf -- door mezelf te hebben laten programmeren door de media en mijn omgeving in en als het verlangen naar een relatie, als wat mij voorgeschoteld werd als 'positief' en 'goed'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren in en als het geloof dat als ik alleen ben en dus geen relatie heb, dat ik dan 'niet echt besta' - omdat ik dan niet voldoe aan het beeld van 'een relatie' en 'een koppel' dat mij werd gepresenteerd door de media als 'positief' en 'goed' --- door mezelf te hebben toegestaan mezelf te laten programmeren door de media in en als beelden en woorden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd relaties te creëren op basis van het geloof dat ik een relatie MOET 'hebben' met een man om 'compleet', 'volledig' en 'echt' te zijn

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als het geloof dat ik neit 'echt' ben en dat ik niet echt besta als ik geen relatie heb met een man --- in de plaats van in te zien dat ik in en als dat geloof  en in en als het verlangen naar een relatie nooit echt bestaan heb, omdat ik een voorgeprogrammeerde machine was die handelde op basis van voorgeprogrammeerde gedachten, gevoelens en emoties - en in de plaats van mezelf te erkennen als HET BESTAAN in en als mezelf, ongedefinieerd als wat werkelijk ECHT is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in en als een voorgeprogrammeerde machine van gedachten, gevoelens en emoties, in en als geloofsystemen over 'wat het leven is' en 'wie ik ben' als 'mens' --- en daarin mezelf als het leven zelf als wat ECHT is te hebben onderdrukt, door nooit te hebben ingezien dat het concept van 'een relatie' als een beeld en de ervaring van 'verlangen' als 'positieve gevoelens' een programma is dat ik heb aanvaard als 'de realiteit', door mezelf te hebben toegestaan te bestaan in en als de menselijke geest als een programma van beelden en woorden,  in de plaats van in elk moment te bestaan in en als mezelf als wie ik werkelijk ben als het leven/het bestaan zelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet in te zien dat dat wat ECHT is, bestaat onvoorwaardelijk, en heeft geen geloofsystemen nodig om te bestaan --- en dat het geloof dat als ik geen relatie heb dat ik dan 'niet besta' dus een illusie is - en dat wie ik werkelijk ben als ECHT, is HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een positieve energetische waarde/ervaring te verbinden met het woord 'relatie' en het beeld van 'een relatie'/'een koppel' als wat ik heb gezien in de media en in mijn omgeving --- en daarin te verlangen naar 'het hebben van een relatie' om die positieve gevoelens te kunnen ervaren als wat ik mezelf heb toegestaan te definieren als 'het leven' -- in de plaats van in te zien en te beseffen dat het maar energie is, en dat energie niet ECHT is, omdat het kortstondig/vluchtig is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de positieve energetische ervaring die ik heb verbonden met het beeld van 'een relatie' en het woord 'relatie' te definieren als 'het leven', en daarin te geloven dat ik niet echt leef/besta als ik geen relatie heb en als ik dus die energie niet kan ervaren --- in de plaats van in te zien en te beseffen dat die energie niet eens echt bestaat omdat het zal eindigen wanneer het fysieke lichaam sterft

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn leven/bestaan HIER te verspillen aan het verlangen/zoeken naar een energie die ik heb gedefinieerd als 'het leven', zonder ooit te hebben ingezien dat die energie niet echt bestaat en dus niet 'het leven' is omdat het niet eeuwig is, omdat het vluchtig/vergankelijk is, aangezien het zal eindigen/stoppen wanneer ik als het fysieke lichaam sterf --- in de plaats van werkelijk te bestaan als wie ik werkelijk ben als wat ECHT is, in en als de constantheid en stabiliteit van ademhaling, als 'simpelweg mezelf', als wat zal blijven bestaan tot in de eeuwigheid, fysieke lichaam of niet, of ik nu hier op aarde ben of in de 'hemel'/het hiernamaals - en hierin dus in te zien dat al wat te maken heeft met energie op basis van beelden en woorden, niet echt is en dus niet 'mezelf' is als het leven zelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd de consequenties in te zien van het volgen van energie en mezelf definieren in en als verlangens als energie - namelijk dat ik mezelf zal verliezen in een illusie en zal bestaan alsof het 'echt' is, en zal sterven met een ervaring van SPIJT omdat ik zal inzien dat al wat ik ooit heb gelooft over 'het leven' en 'wat echt is', een grote leugen geweest is - en dat ik wat echt is als het leven zelf heb verspilt/vergooit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren in en als promiscuiteit door de media - door het geloof te hebben laten programmeren in mezelf dat ik een relatie MOET hebben om te 'bestaan' --- waarin ik alles in het werk stel, en mezelf daarin compleet compromitteer, om 'een man aan de haak te slaan', waarin ik mannen vrij spel geef om misbruik van mij te maken --- door automatisch mijn vertrouwen weg te geven aan elke man, die min of meer beantwoord aan het 'ideaalbeeld' van 'de man' als gepresenteerd door de media, die mij aandacht geeft en interesse in mij toont

ik vergeef mezelf dat ik mijn expressie tegenover mannen heb laten programmeren door mezelf te definieren in en als de beelden die ik zag op televisie van hoe een vrouw zich gedraagt tegenover een man en daarin een persoonlijkheid te hebben gecreëerd in mijn geest als een beeld van mezelf als een kopie van wat de expressie van vrouwen die ik zag op televisie, in functie van het verleiden van een man zodat ik een relatie kan hebben als het beeld dat ik zag op televisie --- in de plaats van in te zien dat het leven op aarde geen televisie-programma is, het is niet zomaar beelden - de beelden bestaan enkel in mijn geest als wat ik in mezelf heb laten programmeren - mannen en vrouwen als levende wezens zijn één en gelijk in en als hun bestaan op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te laten programmeren door televisie in en als het afscheiden van mezelf van de mannelijke expressie als het beeld dat ik zie met mijn ogen --- door te verwachten dat 'een man' zich op een bepaalde manier uitdrukt en er op een bepaalde manier uitziet, in tegenstelling tot mijn verwachtingen over hoe ik als 'vrouw' mezelf zou moeten uitdrukken en er zou moeten uitzien - als de voorgeprogrammeerde persoonlijkheden die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf als de geest als rolpatronen en verwachtingspatronen van 'mannen' en 'vrouwen' --- in de plaats van ECHT te zijn, als het leven zelf als zelf-eerlijkheid als zelf-expressie in het besef dat alle 'persoonlijkheden' en 'persoonlijkheidskenmerken' die ik heb toegeschreven aan 'mannen' en 'vrouwen' als beelden die ik zie met mijn ogen, een voorgeprogrammeerd programma zijn en dus niet het leven

Wordt vervolgd in Dag 177

Dag 163: De Hel van Hoop en Verwachting

Dit is een verderzetting van "Dag 162: Misschien op een Dag"


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd een achterdeurtje van hoop en verwachting te creëren in mezelf om mezelf in mijn proces van zelf-verandering te ondermijnen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn proces van zelf-verandering en het nemen van zelf-verantwoordelijkheid te ondermijnen door hoop en verwachting toe te staan in mezelf in en als toekomstbeelden en -projecties in mijn geest/gedachten waarin ik de mogelijkheid toesta te bestaan dat ik ooit nog bepaalde verlangens zal kunnen uitvoeren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het proces van zelf-verandering door middel van zelf-vergeving inhoud dat ik ALLES stop in mezelf, dat ik mezelf als het automatische voorgeprogrammeerde systeem van de geest als gedachten, gevoelens en emoties dat ik mezelf heb toegestaan blindelings te aanvaarden als 'wie ik ben' en als 'de realiteit' volledig stop om dan op te staan in en als mezelf als een zelf-verantwoordelijk wezen, om mezelf te herprogrammeren tot wat het beste is voor het bestaan op aarde - en dat daarom elke toekomstprojectie waarin ik verlangens projecteer in en als hoop en verwachting een opzettelijke zelf-sabotage is waarin ik ervoor zorg dat ik niet werkelijk zal veranderen, door niet werkelijk te willen volledig los te laten van bepaalde verlangens en dus het voorgeprogrammeerde systeem niet werkelijk volledig te willen stoppen

ik vergeef mezelf dat ik openingen heb toegestaan te bestaan in mijn leven/mezelf, bvb wanneer ik mijn ex-partner zie, waarin ik besta in hoop en verwachting om nog een verlangen te kunnen bevredigen/uitvoeren, zoals het ooit nog misschien kunnen samenkomen met hem in een relatie, en zo niet volledig zelf-eerlijk te staan in mijn proces van het nemen van complete zelf-verantwoordelijkheid - door in die momenten mijn macht weg te geven aan de ervaring van hoop en verwachting in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn macht weg te geven aan de ervaring van hoop en verwachting als reactie op de gedachte aan een bepaald verlangen dat ik maar niet wil loslaten - en aan de backchat in mijn geest waarin ik denk dat ik 'misschien ooit nog' zal kunnen krijgen wat ik wil, en dat ik misschien ooit nog die ervaring zal kunnen beleven waar ik naar op zoek ben -- in de plaats van duidelijk te zijn met mezelf in en als wie ik ben als de beslissing die ik heb gemaakt voor mezelf om ALLE voorgeprogrammeerde systemen van de geest als gedachten, gevoelens en emoties te stoppen en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als het leven zelf en mezelf te herprogrammeren vanuit de nietsheid van mezelf tot een wezen dat staat en bestaat als de levende statement van wat het beste is voor al het leven op aarde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet onvoorwaardelijk ALLES los te laten zodat enkel de nietsheid, de leegte overblijft in mezelf, vanwaar ik mezelf dan kan herprogrammeren tot wat het beste is voor allen -- om er op die manier zeker van te zijn dat er geen enkel punt van eigenbelang of persoonlijke verlangens bestaat in mezelf dat zou kunnen in de weg staan van het absoluut staan en bestaan als het leven zelf als wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd het verleden te projecteren in de toekomst door te bestaan in en als hoop en verwachting - en mezelf daarin in een gevangenis te zetten van het eindeloos blijven herhalen van patronen uit het verleden, en er zo voor te zorgen dat ik nooit werkelijk zal veranderen -- in de plaats van onvoorwaardelijk los te laten van het verleden en dus van hoop en dus van de toekomst en mezelf te realiseren als HIER, volledig ongedefinieerd in en als het moment van ademhaling

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien, beseft en begrepen dat het is door te bestaan in HOOP dat de mensheid nooit in staat geweest is om de patronen van misbruik van het verleden onvoorwaardelijk los te laten en werkelijk te veranderen tot een mensheid van levende wezens die staan als de Hoeders voor/van het leven op aarde in de plaats van de misbruikers -- omdat de mens telkens blijft bestaan in de HOOP dat hij bepaalde verlangens/gevoelens/ervaringen uit het verleden nog zal kunnen beleven/uitvoeren/ervaren in de toekomst, zonder ooit in te zien of stil te staan bij de zelf-destructieve consequenties die daarmee gepaard gaan

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien en te beseffen dat de weigering van de mensheid om het economisch systeem voor eens en voor altijd te veranderen tot een systeem dat het beste werkt voor allen gebaseerd is op de HOOP van elk individu, waarin het individu hoopt dat zijn persoonlijke leven nog goed/positief/successvol zal zijn en blijven in de toekomst - en waarin niemand ooit werkelijk stilstaat bij de desastreuse consequenties van het huidige systeem in de levens van anderen

ik vergeef mezelf dat ik hoop als eigenbelang en persoonlijke verlangens als individualisme heb toegestaan te bestaan in mezelf - waarin ik geconsumeerd ben door het vasthouden aan persoonlijke verlangens en gevoelens als MIJN verleden en toekomst en geen rekening houdt met mijn omgeving en hoe mijn daden consequenties/gevolgen hebben op het leven op aarde van alle wezens -- waardoor ik een wereld heb toegestaan te bestaan die niet het beste is voor allen


Wordt vervolgd in Dag 164

Dag 137: HerFormatteren van het Leven - Van Geest naar Gewaarzijn

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements van "Dag 136: Het Format van het Leven"


Ik stel mij tot doel om te bestaan als 'de enige echte' in en als mezelf als het zelf-bepaalde, zelf-directieve format van het leven in en als het principe van wat het beste is voor allen als wie ik werkelijk ben

ik stel mij tot doel om alle relaties in mijn leven te transformeren van gevangenissen van angst, onzekerheid, spanning, onveiligheid en misbruik tot voedingsbodems van zelf-eerlijkheid, zelf-respect, vertrouwen, veiligheid, zekerheid en communicatie -- door mezelf te transformeren in mezelf van een zelf-oneerlijk wezen tot een wezen dat staat in absolute zelf-stabiliteit en zelf-zekerheid in en als het besef dat ik compleet verantwoordelijk ben voor mijn bestaan op elke manier

Ik stel mij tot doel mezelf niet zomaar te laten meeslepen door het voorontworpen 'format' van 'hoe relaties zijn/functioneren' als innerlijke ervaringen van angst en opwinding -- maar om in elk moment aanwezig en gewaar te zijn van mezelf als wie ik werkelijk ben, en te beseffen in elk moment dat ik ALLEEN compleet verantwoordelijk ben voor mijn leven/bestaan, en dat ik compleet ALLEEN verantwoordelijk ben voor het veranderen en transformeren en herformatteren en herdefinieren van het relatieconstruct om te staan als wat het beste is voor allen

ik stel mij tot doel om mezelf niet te laten tegenhouden en saboteren in het opstaan in de relatie als wie ik werkelijk ben als de levende statement van zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen, door angst --- omdat ik besef dat die angst een creatie is van mezelf die ik altijd OPZETTELIJK gebruikt heb als een excuus om niet te veranderen, een excuus om niet verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, een excuus om mezelf klein en onderdrukt te houden en mijn macht te blijven weggeven aan mijn omgeving

hierin besef ik dat angst geen macht heeft over mij behalve de macht die ik er ZELF aan heb gegeven in mijn verlangen om te kunnen geloven dat ik 'te zwak' en 'te machteloos' en 'inferieur' ben om mezelf en mijn wereld te veranderen --- en ik besef dat de waarheid van mezelf is dat ik gewoon mezelf en mijn wereld nooit WILDE veranderen, en dat ik dus angst altijd gebruikt heb als een excuus om dat verlangen te rechtvaardigen

wanneer en als ik angst zie opkomen in mijn interactie met mijn partner, dan stop ik en ik adem, en ik besef dat angst in wezen een teken is dat er een verlangen is in mezelf, als een punt van zelf-oneerlijkheid, waar ik niet van wil loslaten -- en dus, in de plaats van mijn macht weg te geven aan angst en te participeren in backchat, gedachten en gevoelens en dus consequenties te creëren, sta ik op in dat moment in mezelf en onderzoek ik wat het verlangen is dat ik niet wil loslaten, en ik laat onvoorwaardelijk los, om HIER te staan in het moment van ademhaling in mijn wereld te sturen en transformeren en veranderen in eenheid en gelijkheid met wie ik werkelijk ben als het leven zelf

wanneer en als ik angst om afgewezen te worden door mijn partner zie opkomen in mezelf, dan stop ik en ik adem, en ik sta mezelf niet toe mezelf in dat moment te onderdrukken en dus zomaar 'mee te vloeien met de stroom' en dus consequenties te creëren, omdat ik besef dat die angst altijd gebaseerd is op persoonlijke interpretaties, gedachten en ideëen van de realiteit die altijd draaien rond persoonlijke verlangens en niet zelf-eerlijkheid als wat het beste is voor allen -- en ik besef dat angst altijd angst zal bevestigen en voeden, omdat ik enkel mijn angst zal zien door te kijken naar mijn omgeving/wereld vanuit angst, en dat angst altijd een punt waarin ik opzettelijk een excuus creëer voor mezelf om niet te veranderen en om niet te doen wat ik eigenlijk wel weet wat ik moet doen en niet op te staan en mezelf te bewegen en uit te drukken in en als zelf-eerlijkheid

hierin besef ik dat de angst van verandering een voorgeprogrammeerd zelf-sabotage programma is van de geest die ervoor moet zorgen dat ik nooit zal veranderen, dat ik nooit zal opstaan, omdat ik in en als de angst van verandering mijn geest zal overspoelen met allerlei gedachten en beelden in mijn geest die mijn 'angst' enkel zullen bevestigen en voeden --- maar hierin besef ik dat ik altijd enkel zal zien en ervaren wat ik toesta te bestaan in mezelf, en dat als ik mezelf toesta angst te vertrouwen en te kijken naar mezelf en mijn wereld vanuit de bril van angst, ik enkel die angst gereflecteerd zal zien in mijn wereld en mij dus bevestigd zal voelen in mijn angst --- hierin stel ik mij tot doel om angst simpelweg te stoppen omdat ik besef dat angst niet echt is, het is maar een ervaring die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf als een punt van bescherming van mijn egoïsme als persoonlijke verlangens

wanneer en als ik de angst van verandering zie opkomen in mezelf wanneer ik geconfronteerd wordt met een punt van ego in mezelf, dan stop ik en ik adem door de angst in het besef dat angst een automatisch voorgeprogrammeerd ego-beschermingsmechanisme is dat ik zelf heb gecreëerd om er gewoon voor te zorgen dat ik NOOIT zal veranderen --- hierin besef ik dat die angst MAAR angst is, maar een gevoel/ervaring die in mezelf bestaat en op geen enkele manier relevant is, en dat ik volledig in staat ben om simpelweg te veranderen omdat angst op geen enkele manier een excuus is om niet te veranderen

ik stel mij tot doel om angst als excuus en rechtvaardiging voor egoïsme niet toe te staan te bestaan in mezelf, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn wereld en bestaan in elk moment van ademhaling -- omdat ik besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld en dat ik ALTIJD zal ervaren en zien wat ik toesta te bestaan in mezelf --- hierin sta ik mezelf niet toe mezelf af te scheiden van mijn wereld, van mijn partner, van mijn relatie

ik sta op als het zelf-directieve principe van en in de relatie in het besef dat ik één en gelijk ben met mijn wereld als mijn partner en mijn relatie, en dat ik het verantwoordelijke principe ben van mijn wereld en mijn relatie

ik sta op in en als het absolute besef dat ik alleen besta in mezelf, als een punt dat ik nooit heb willen inzien, en dat ik niet kan vluchten van zelf-verantwoordelijkheid en van de consequenties die ik mezelf heb toegestaan te creëren in mijn leven --- hierin stel ik mij tot doel om het proces te bewandelen van het verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven/wereld en consequenties en om te stoppen met het weggeven van verantwoordelijkheid in het verlangen naar erkenning en bevestiging van mijn partner

ik stel mij tot doel alle punten naar brengen en te beseffen dat 'een relatie' of 'de relatie' als een punt van 'positiviteit' en 'goede gevoelens' in mijn wereld op zich niet echt bestaat in afscheiding met mezelf, maar dat ik zelf die afscheiding heb gecreëerd in mezelf via mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties -- hierin sta ik mezelf niet toe te participeren in deze overduidelijke zelf-oneerlijkheid en zelf-deceptie, en om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn creatie door één en gelijk te staan met mijn relatie en partner en aldus mijn relatie te sturen en bewegen in eenheid en gelijkheid met mezelf als het beste voor allen

ik stel mij tot doel om voor eens en voor altijd verantwoordelijkheid te nemen voor mijn leven en mijn wereld door te staan en bestaan en mezelf uit te drukken zonder angst, en door te beseffen dat 'het leven' als 'wie ik ben', werkelijk zo simpel is, het is simpele, eenvoudige communicatie, interactie, beweging en expressie zonder angst --- en ik besef dat ANGST het enige is dat ik altijd in mijn weg heb laten staan van werkelijk te leven/bestaan in zelf-eerlijkheid, en dat dit punt van ANGST in wezen een compleet verwaarloosbaar punt is, omdat angst niet eens echt bestaat, omdat het mijn eigen creatie is --- en dat daarom zelf-verandering in wezen uiterst simplistisch is, en dat de geest altijd alles, door middel van angst, meer 'complex' doet lijken dan wat het eigenlijk is

Dag 126: Manipulatie

Ik stel mij tot doel om, wanneer en als ik merk dat ik de ander persoon probeer te manipuleren, om een beeld in mijn geest als een verlangen te vervullen, waarin ik mijn expressie verander en onderdruk door 'rekening te houden' met hoe de ander persoon zou/zal reageren op mij in en als gedachten, gevoelens en emoties - te stoppen en te ademen en te beseffen dat verlangens niet het leven is, dat verlangens niet zijn wie ik ben, maar een voorgeprogrammeerd systeem is in en als de geest -- en ik stel mij tot doel om mezelf onvoorwaardelijk, zonder vooropstellingen, zonder verwachtingen, zonder gedachten, uit te drukken, te zeggen wat ik werkelijk te zeggen heb en aldus het zelf-directieve principe te zijn van mijn leven als mezelf

ik stel mij tot doel te stoppen met het mezelf laten meevoeren door de stroom als mijn omgeving - door verlangens te stoppen in mezelf, omdat ik besef dat ik, door mezelf te definieren in en als verlangens, mezelf enkel zal compromitteren en onderdrukken en mijn macht zal weggeven aan mijn omgeving, om toch maar te krijgen wat ik wil, om de verlangens te bevredigen --- waarin ik maar een slaaf ben van mijn omgeving, makkelijk bestuurbaar, altijd veranderend van karakter/persoonlijkheid, naargelang hoe ik mijn omgeving kan gebruiken en manipuleren om te krijgen wat ik wil - waarin ik dus het gevoel heb dat ik controle heb over mijn omgeving, terwijl het net andersom is, ik heb mijn zelf-controle weggegeven aan mijn omgeving door dingen te verlangen van mijn omgeving

wanneer en als ik merk dat ik verwachtingen als beelden aan het creëren ben over een situatie en/of een persoon, dan stop ik en ik adem - en ik besef dat ik hierin mezelf in een gevangenis aan het steken ben, waarin ik een slaaf ben van mijn omgeving, geketend door het verlangen/de verwachtingen in mezelf - die ik koste wat kost wil bevredigd zien, waardoor ik dan mezelf extensief compromitteer en onderdruk, om mijn omgeving te kunnen manipuleren en controleren door mijn gedrag/expressie continu te veranderen en aan te passen

ik besef dat zolang er verlangens bestaan in mezelf, ik niet werkelijk besta, en ik onmogelijk zelf-eerlijk kan zijn, en ik mezelf nooit werkelijk zal uitdrukken als wie ik werkelijk ben -- omdat ik mij steeds zal laten sturen en beinvloeden door de angst om te verliezen of niet te krijgen wat ik wil als een verlangen/beeld in mijn geest

ik stel mij tot doel om praktische fysieke communicatie te ontwikkelen - en mezelf te ondersteunen in mijn proces om te leren om mezelf uit te drukken als wie ik werkelijk ben, onvoorwaardelijk en op te staan in en voor en als mezelf -- door rekening te houden met de fysieke realiteit, en door via schrijven een punt volledig te bekijken en zo praktisch mogelijk uitvoerbaar te maken -- en op die manier zelf-vertrouwen op te bouwen, om mezelf niet meer te communiceren/uit te drukken vanuit angst van verlies, maar vanuit zelf-expressie

ik stel mij tot doel om steeds te doen wat het beste is voor allen als het leven in en als mezelf - en ik besef dat ik manipulatie hiervoor niet kan gebruiken - en dat ik werkelijk 'kwetsbaar', 'nederig' en 'alleen' sta in en als zelf-eerlijkheid -- en hierin stel ik mij tot doel te vertrouwen op ademhaling in het uitdrukken van mezelf op een heldere, duidelijke en oprechte manier -- als wat het beste is voor allen, omdat ik besef dat 'eerlijkheid het langst duurt', en dat leugens en zelf-onderdrukking alleen maar onaangename consequenities creëren in de toekomst

Dag 107: Verlangen naar erkenning: "Ik geef het op"

 Art by Marlen Vargas Del Razo



Het "ik geef het op" karakter komt op in mezelf wanneer ik iets in gedachten heb, een beeld van 'wat ik wil/zal doen', waarin ik mezelf in die gedachte/dat beeld een bepaalde taak zie uitvoeren, iets bepaald zie doen, en mij daar opgewonden/verwachtingsvol bij voel - omdat ik in mijn gedachten al in de toekomst zit waarin ik die taak al heb uitgevoerd, omdat ik het mezelf zie doen in mijn gedachten, alsof ik het dus werkelijk aan het doen ben en gedaan heb, waarin ik mij al inbeeld dat ik erkenning krijg voor die taak die ik in mijn gedachten al gedaan heb.

Dit is waar het "ik geef het op" karakter zijn intrede doet, omdat ik besef dat de fysieke realiteit niet overeenkomt met de realiteit in mijn gedachten, en ik dus niet in werkelijkheid die taak heb uitgevoerd, en dus ook nog niet van de erkenning kan genieten - dus begin ik mij gefrustreerd te voelen in mezelf, als een gevoel dat ik 'vast zit' in mijn fysieke lichaam --- omdat ik dus verlang naar de realiteit in mijn geest waarin ik al vanalles gedaan heb en een soort 'ideaalbeeld' van mezelf heb gecreëerd op basis van al die dingen die ik al 'heb gedaan' in mijn geest, maar dat beeld niet kan bereiken/worden/zijn omdat ik nog steeds hier zit, in de fysieke realiteit, waarin ik maar niet lijk te kunnen 'voldoen' aan dat ideaalbeeld in mijn gedachten dat ik voor mezelf gecreëerd heb als 'wie ik denk dat ik moet zijn' volgens allerlei geloofsystemen, normen en waarden die ik gezien/gekopieerd heb van mijn omgeving als de mensen waar ik mezelf heb toegestaan een 'speciale relatie' mee te creëren.

Die frustratie met de ervaring van mijn zogezegde 'fysieke gelimiteerdheid', als de frictie/conflict die ik heb gecreëerd in mezelf in het willen bereiken/worden/zijn van een beeld in mijn gedachten als wat ik DENK dat ik moet doen, en wat/wie ik DENK dat ik moet zijn/worden op basis van wat ik doe, bouwt zich dan op in mezelf  omdat ik langs de ene kant mezelf zit te duwen richting dat ideaalbeeld als 'mijn doel', als wat ik denk/geloof dat ik MOET worden/doen, en langs de andere kant wordt ik telkens 'afgeremd'/'gelimiteerd' door de fysieke realiteit waarin ik maar niet 'van hier tot daar' lijk te geraken, de fysieke realiteit die 'niet wil meewerken' om van mijn gedachte/beeld een realiteit te maken, zodat ik die erkenning kan krijgen waar ik naar verlang in  en als het vervullen van dat 'doel'.

Uiteindelijk kom ik op het punt waarin ik denk 'ik geef het op', gestaafd door allerlei backchat die bevestigt dat ik moet opgeven, zoals 'ik ben ook nergens goed in', 'ik zal het nooit kunnen', 'het is ook altijd hetzelfde', 'ik ben werkelijk gewoonweg dom', 'het is niet eerlijk', etcetera, alvorens ik ook maar ergens werkelijk aan begonnen ben - alleen omdat ik het beeld dat ik voor mezelf in mijn gedachten had gecreëerd als 'mijn doel' niet kon/kan bereiken en omdat ik hierin niet besefte dat een beeld op zich zowieso niets te maken heeft met de fysieke realiteit die hier is in elk moment van ademhaling, en ik aldus gedoemd ben om te 'falen' in het proberen te verwezenlijken/verwerkelijken van een beeld in en als de fysieke realiteit.

In het proces van zelf-realisatie steekt dit karakter nogal vaak de kop op omdat ik de neiging heb om, in mijn geest, telkens een projectie te maken als een ideaalbeeld van 'wie ik moet/zal zijn in de toekomst' en van welke stappen ik moet ondernemen en hoe ik dat moet doen om te bereiken wat ik geloof dat ik moet bereiken en te zijn/worden wie ik geloof dat ik moet zijn/worden - omdat ik eigenlijk nooit werkelijk heb geleerd om simpelweg te leven en in het moment mezelf uit te drukken in en als zelf-vertrouwen - ik heb altijd 'geleefd' vanuit de geest als toekomstbeelden, waardoor ik uiteraard vaak dingen heb opgegeven en mezelf enorm heb gelimiteerd in mijn expressie door veel dingen niet te doen door te veronderstellen dat ik 'toch zal falen' nog voordat ik eraan begonnen ben, door dus de beelden/backchat in en als mijn geest te vertrouwen.



Ik vergeef mezelf dat ik het "ik geef het op" karakter heb gecreëerd in mezelf door mezelf te proberen te bewegen in de fysieke realiteit vanuit gedachten als beelden als projecties in de toekomst - en door niet te beseffen dat de fysieke realiteit GEEN BEELD IS, maar DE realiteit die HIER is in elk moment van ademhaling, die zich ook niet laat limiteren tot een beeld in de geest

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te participeren in de ervaring van opwinding/verwachtingsvolheid/verlangen op basis van een beeld/gedachte in mijn geest waarin ik mezelf iets zie doen en mij inbeeld dat ik erkenning krijg voor wat ik doe/heb gedaan in mijn geest - en niet te beseffen dat dit de oorsprong/bron is van het karakter van "ik geef het op", waarin ik dan naar de negatieve tegenpool beweeg in mezelf, door nooit te hebben beseft dat dit is hoe de geest werkt in en als positieve en negatieve ervaringen die elkaar steeds afwisselen, omdat ik mezelf heb toegestaan te bestaan in de valse realiteit van beelden in de geest, een realiteit die niet eens echt is en die enkel in functie bestaat van het genereren van energie in mezelf, waarin ik mij in het ene moment positief opgeladen zal voelen door 'positieve' beelden op te roepen in mijn geest en de andere moment voel ik mij negatief, met 'negatieve' beelden/gedachten/backchat die opkomt in mijn geest --- terwijl ik op geen enkel punt heb beseft dat die beeldenrealiteit in en als de geest op geen enkele manier ook maar iets te maken heeft met de fysieke realiteit en ik aldus gedoemd ben om steeds 'op en neer' te gaan in en als energetische ervaringen als ik mezelf toesta mezelf te definieren in en als de geest als beelden/gedachten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat wanneer en als ik mezelf ervaar in het "ik geef het op"-karakter als een negatieve ervaring in mezelf op basis van negatieve gedachten en backchat, dit een teken is dat ik mezelf heb toegestaan te participeren in het creëren van een positieve energetische ervaring in mezelf op basis van positieve gedachten en backchat - als het mij inbeelden en projecteren in de toekomst in en als een 'ideaalbeeld' wat ik wil 'worden/hebben/doen' in en als het verlangen om mij belangrijk/speciaal/meer/beter te voelen -- en dat de sleutel van het stoppen van het "ik geef het op"-karakter dus het stoppen is van het positieve karakter van het verlangen naar erkenning in en als beelden in mijn geest

ik vergeef mezelf dat ik een beeld heb toegestaan te bestaan in mezelf waarin ik mezelf een taak zie uitvoeren, op basis van het verlangen naar erkenning dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, waarin ik verlang om, aan de hand van wat ik DOE, 'meer'/'beter'/'belangrijker' te zijn dan wie ik ben in dit moment HIER, in en als beoordelingen over wat ik 'heb gedaan' in het beeld in mijn geest - in de plaats van mezelf te aanvaarden als wie ik ben HIER, en te beseffen dat 'God' in de kleine dingen zit, wat betekent dat het stoppen van de geest en het proces van zelf-realisatie net het tegenovergestelde is van het beeld dat ik creëer in mijn geest, omdat de geest telkens een 'groots' tafereel zal schetsen en mij zal ophemelen in en als een 'karakter', terwijl het leven zelf net 'minder' is, het stoppen van alle grootheidswaanzin als de beelden in en als de geest en naar de fysieke realiteit 'terug te keren' als de details/kleine dingen als het moment van ademhaling, in en als het besef dat het 'kleine', de 'details' net de bron/oorsprong is van het leven, van al wat hier bestaat, omdat alles altijd klein begint --- waarin ik aldus enkel de oorsprong/bron van mezelf als het leven zal ontdekken als en wanneer ik terugwandel in en als nederigheid naar/tot het allerkleinste zaadje/begin en aldus het bestaan als mezelf 'ontrafel'

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het "ik geef het op"-karakter enkel kan bestaan in mezelf wanneer en als ik mezelf heb toegestaan de positieve energetische ervaring  in en als positieve gedachten/backchat te laten opbouwen/cumuleren in mezelf, zonder te beseffen dat elke positieve ervaring altijd een negatieve ervaring met zich meezeult en dat ik vroeg of laat zal vallen in de negatieve ervaringen - waarin het "ik geef het op"- karakter dus bestaat in mezelf om mij duidelijk te maken dat ik mezelf heb toegestaan te participeren in de grootheidswaanzin van de geest en het tijd is om terug te keren naar/tot nederigheid als het fysieke bestaan/lichaam in en als het moment HIER

ik vergeef mezelf dat ik het "ik geef het op"-karakter heb toegestaan te bestaan in mezelf als een zelf-sabotage techniek van het ego van de geest, door mezelf te laten meeslepen in emotionele ervaringen van depressie, zelf-medelijden, frustratie en  irritatie als reactie op de gedachte/het beeld dat opkomt in mijn geest van herinneringen waarin ik mezelf ervoer als 'gefaald' zoals een loopwedstrijd waarin mijn vader mij had ingeschreven, waarin ik had opgegeven omdat ik niet verder kon lopen en ik mij  teleurgesteld, inferieur en machteloos voelde omdat ik mezelf beoordeelde als 'gefaald' in de ogen van mijn vader, als een herinnering/beeld die dan de backchat in mezelf in gang zet waarin ik tegen mezelf zeg dat ik 'een mislukkeling ben', 'niets kan', 'niet goed genoeg ben', 'het mij toch nooit zal lukken', 'het altijd hetzelfde is met mij' en 'er iets mis is met mij', waarin ik mezelf letterlijk een depressie in praat als een neerwaartse spiraal van 'negatieve', 'zelf-beoordelende', 'zelf-beschuldigende' gedachten

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als die herinnering waarin ik had opgegeven en mezelf beoordeelde als 'mislukkeling' en 'niet goed genoeg' en reageerde met de emotionele ervaring van inferioriteit, machteloosheid en teleurstelling - in de plaats van te beseffen dat ik mij in die herinnering enkel zo ervoer omdat ik VERLANGDE naar de erkenning van mijn vader, zonder te beseffen dat als ik het positieve punt van 'erkenning' toesta te bestaan in mezelf, ik tegelijkertijd ook het negatieve punt van 'afwijzing'/'mislukking' toesta te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor de ervaring van mezelf in en als die herinnering, die opkomt als mijn 'bevestiging' dat ik 'een mislukkeling ben' als mijn excuus om op te geven wanneer iets mij niet lukt -- door nooit te hebben beseft dat ik die ervaring zelf had gecreëerd door een relatie te vormen met mijn vader waarin ik iets van hem verwachtte, namelijk erkenning en dat dus het 'niet lukken' van iets, altijd gebaseerd is op en afkomstig is van het verlangen om te 'slagen' in iets, om erkenning te krijgen voor mijn daden, als een beeld in mijn geest dat ik wil uitvoeren en verwezenlijken in de fysieke realiteit met het achterliggend motief om er erkenning voor te krijgen --- en dus nooit te hebben beseft dat deze ervaring van 'een mislukkeling' te zijn niet is wie ik werkelijk ben, maar enkel bestaat in de energetische polariteit van het verlangen om te 'slagen' en de angst om te 'falen', in en als de beoordelingen van 'positief'/'geslaagd'/'gelukt'/'goed' en 'negatief'/'mislukt'/'gefaald'/'slecht', hetgeen in wezen allemaal enkel beelden zijn in en als de geest als het ego en niets te maken hebben met de fysieke realiteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen om te 'slagen' in wat ik doe, en aldus al wat ik doe eerst in mijn geest in te beelden als mijn 'doel', als een 'ideaalbeeld', gebaseerd op het verlangen naar erkenning, waarin ik steeds mezelf zal vergelijken met andere mensen om een beeld te kunnen vormen van wat 'het beste' is, wat 'beter' zou zijn dan de expressie van andere mensen, om dat dan als een beeld in mijn gedachten te projecteren als 'wat ik moet bereiken om erkenning te krijgen' - en aldus de ervaring van 'falen' te creëren in mezelf, als een ervaring van willen opgeven omdat het mij 'niet zal lukken' om dat beeld in mijn geest te bereiken/verwezenlijken in de fysieke realiteit, als een complete emotionele zenuwinzinking --- in de plaats van in dat moment simpelweg het verlangen om te 'slagen' te stoppen in mezelf en te beseffen dat dat niet is wie ik werkelijk ben, maar een ervaring die ik heb gekopieerd van mijn omgeving tijdens mijn kindertijd, waarin ik merkte dat ik door middel van het krijgen van erkenning van mijn omgeving  kon krijgen wat ik wilde/verlangde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te participeren in het creëren van beelden in mijn gedachten als 'ideaalbeelden' van hoe ik wil dat mijn expressie eruit ziet, op basis van de vergelijking met de expressie van andere mensen, als hoe mijn omgeving mij vroeger vergeleek met andere mensen en mij aldus liet weten dat ik 'beter'/'meer' moest zijn dan wie ik was, dat ik mezelf moest bewijzen door vanalles te 'doen'/behalen/bereiken --- in de plaats van te beseffen dat dit niet is wie ik werkelijk ben, maar enkel hoe ik mezelf heb laten programmeren door mijn omgeving tijdens mijn kindertijd, waarin ik op zoek ging naar een 'beloning' als een positief gevoel in mezelf, in en als het wegvluchten/vermijden van straf/angst ---hetgeen ik dus bereikte door mijn expressie te vormen naargelang het 'erkenning' krijgen van mijn omgeving, en dus moeite te gaan doen om 'goed te zijn' in al wat ik doe, in vergelijking met andere mensen, om aldus te bewijzen aan mijn omgeving dat ik 'goed genoeg' ben en ik de erkenning zou krijgen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van mijn expressie door mezelf uit te drukken vanuit een beeld in mijn geest als een 'ideaalbeeld' als wat ik denk dat ik moet zijn/bereiken/behalen/doen/hebben - en mij dan gefrustreerd te voelen wanneer ik dat beeld niet uitgevoerd krijg in en als de fysieke realiteit -- in de plaats van te kijken naar de oorsprong van dit verlangen/construct in mezelf, en te beseffen dat de basis van dit construct een angst is van mijn omgeving, in en als een herinnering uit mijn kindertijd waarin ik mij angstig voelde wanneer mijn omgeving mij had beoordeeld op mijn expressie die zij toevallig 'niet goed' vonden naargelang hun verlangens en ik dus de overlevingstechniek ontwikkelde in mezelf om steeds rekening te houden met wat mijn omgeving van mij wil/verlangd, wat zij goed vinden, en mijn expressie daaraan aan te passen, om steeds hun erkenning te krijgen, zodat ik mij veilig kon voelen in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat mijn expressie altijd al heel 'frustrerend' geweest is voor mezelf omdat ik mezelf altijd wil uitdrukken vanuit de geest als 'ideaalbeelden' in mijn gedachten, in en als het verlangen naar erkenning als de angst van afwijzing/afkeuring/beoordeling, op basis van een herinnering - in de plaats van mezelf uit te drukken als wie ik ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als die herinnering waarin ik mij aangevallen en beoordeeld voelde in en als de emotionele ervaring van angst, wanneer mijn omgeving mij beoordeelde op mijn expressie - in de plaats van te beseffen dat ik mij op dat moment enkel angstig voelde omdat ik mezelf al had toegestaan een relatie te creëren met die specifieke mensen in mijn omgeving, waarin ik verlangde naar hun aandacht en ondersteuning, en aldus mezelf al in een inferieure positie had geplaatst tegenover hen - en dat die reactie van angst een ego-beschermingsreactie was waarin ik eigenlijk angst had om te verliezen wat ik van hen wilde/verwachtte/velangde, namelijk aandacht, liefde en ondersteuning


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het gevoel dat ik iets 'moet' doen/bereiken/behalen/worden/zijn als een beeld in mijn gedachten, waarin ik mij gefrustreerd en geirriteerd voel in mezelf als en wanneer ik dat beeld niet kan bereiken/behalen, gebaseerd is op en afkomstig is uit ANGST - als een emotionele reactie die gebaseerd is op herinneringen uit mijn kindertijd waarin ik reageerde met angst op de beoordelingen/expressie/woorden van mijn omgeving tegenover mij --- en dus niet is wie ik werkelijk ben, omdat angst een ego-beschermings en overlevings mechanisme is, en ik ben geen ego, ik ben het leven zelf, als de statement die ik maak van mezelf


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het gevoel in mezelf dat ik constant bekeken en beoordeeld wordt, afkomstig is uit een herinnering van mijn kindertijd waarin ik gereageerd heb op angst op de beoordelingen van mijn omgeving, door geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en voor mijn innerlijke ervaringen, omdat ik mezelf had toegestaan een relatie te creëren met de mensen in mijn omgeving en daarin/daarom mezelf heb laten beinvloeden door hun expressie - in de plaats van te beseffen dat beoordelingen ALTIJD afkomstig zijn vanuit angst, en dat de mensen in mijn omgeving mij beoordeelden toen ik een kind was, vanuit ANGST, waarin ik hen een deel van zichzelf liet zien waar ze angst van hadden, waarin ze mij dan gingen beoordelen en aanvallen in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor zichzelf en zelf-eerlijk te zijn en te beseffen dat wat ze zien in mij zichzelf is, één en gelijk

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet te beseffen dat het leven als wie ik werkelijk ben als zelf-expressie, absolute simpliciteit is in elk moment van ademhaling, en totaal geen enkel moeite vergt, ik moet niet nadenken of beelden creëren in mijn geest bij mijn fysieke beweging/daden, ik moet geen moeite doen, mij gefrustreerd voelen, proberen, trachten, pogen, bereiken, behalen en forceren - fysieke expressie als wie ik ben in het moment is moeiteloos -- elke moeite is ik die mezelf toesta in de geest te bestaan, iemand/iets willen zijn dat ik niet ben uit ANGST



Zelf-correctieve Statements volgen in Dag 108