Dag 730: Zonder zelf-verantwoordelijkheid is een Conflict nooit Echt Opgelost

Deze blog is een verderzetting op Dag 729: Hoe Communicatie Helpt met het Loslaten van een Reactie op een Ander. In het onderzoeken en verkennen van communicatie als oplossing van conflicten is het belangrijk om tegelijkertijd in te zien en te begrijpen  dat communicatie op zich niet genoeg is. Communicatie - uiteraard vanuit oprechtheid en openheid - is een gereedschap dat je kan gebruiken om conflicten binnenin jezelf in relatie tot een persoon of tot jezelf op te lossen.

Maar als jij daarnaast niet met je eigen reacties werkt die zich afspelen in je geest tegenover de ander, dan zal je merken dat de communicatie uiteindelijk enkel meer conflict met zich zal meebrengen.  Open durven praten en je innerlijke wereld delen met een ander kan een therapeutisch effect hebben, maar niet zozeer omwille van het open en eerlijk zijn met een ander persoon. Het therapeutisch effect is wat je zelf creëert doordat jij de stap gezet hebt om de dingen die je vaak onderdrukt en verborgen zou houden in jezelf te openbaren en bloot te leggen. Het is die stap die jij in dat moment voor jezelf zet om het conflict dat jij in jezelf ervaart op te lossen en de nederigheid die in die stap geborgen ligt, die de verlossing van het conflict teweeg brengt.

De echte sleutel tot het oplossen van een conflict ligt in het toepassen van nederigheid en verantwoordelijkheid nemen voor je eigen ervaringen in relatie tot het conflict en de betrokken personen. Het is immers pas wanneer je jezelf in die positie van verantwoordelijkheid plaatst dat je een zekere stabiliteit in jezelf creëert die ervoor zorgt dat, wanneer je dan over het conflict gaat communiceren met een ander, dat je niet opnieuw in conflict gaat wanneer de ander niet reageert op jouw openheid als jij had verwacht of gewild.

Wanneer we zelf niet eerst onszelf in zelf-verantwoordelijkheid plaatsen, zullen we bijvoorbeeld verwachten dat wanneer we gaan communiceren met de persoon waar we conflict tegenover ervoeren, dat die persoon ook openstaat tot communicatie of dat ze onze eerlijkheid, openheid en oprechtheid zullen apprecieren en zelf ook zichzelf zullen delen in kwetsbaarheid en oprechtheid.

Als dan blijkt dat dit niet het geval is en dat ze bijvoorbeeld eerder in beschuldiging en reactie gaan, dan zullen we zelf ook in reactie schieten omdat we die verantwoordelijkheid nog niet genomen hebben voor onze eigen ervaring van en bijdrage tot het conflict. Achter onze aanvankelijke externe  'openheid' en 'oprechtheid' en 'kalmte' schuilt dus in wezen nog beschuldiging en victimisatie in relatie tot de situatie en persoon die we als conflictueus ervoeren.

Wanneer wij echter zelf staan in het punt van zelf-verantwoordelijkheid zal het niet uitmaken hoe de ander op ons reageert en zal onze stap van het blootleggen en delen van onszelf meer symbool staan voor onszelf, als een stelling die we maken waarin we zeggen tegen onszelf 'ik ben hier en ik heb geen angst om eerlijk en open te zijn over wie ik ben', zonder daarin verwachtingen te hebben in relatie tot hoe de ander op ons zou moeten reageren.

Als je ziet of merkt dat wanneer jij met iemand wil communiceren of iets wil uitpraten en je bepaalde verwachtingen hebt  van de persoon zoals de verwachting dat zij je op dezelfde manier zullen toetreden, dan zou dat een teken moeten zijn dat jij diep vanbinnen nog niet werkelijk verantwoordelijkheid genomen hebt voor de situatie, dat je in verborgen beschuldiging verkeert tegenover de persoon  en dat je niet stabiel staat in jezelf.

Dag 702: Wat is het Nut en Doel van Zelf-Vergeving?

Ter verderzetting van Dag 701: Wat is het Nut of Doel van Dagelijks Schrijven?, beschrijf ik in deze blog de toepassing 'zelf-vergeving', hetgeen ik naast schrijven 's avonds ook toepas. Wat ik doorheen mijn proces van zelf-verandering en het leren kennen van mezelf immers heb opgemerkt, is dat schrijven op zich goed werkt om even te ontstressen door de ervaringen en dingen die je in je geest bezig houden open te trekken en als het ware aan de lucht bloot te stellen.

Maar schrijven alleen, en dat momentaire loslaten van de stress die je ervaart is niet voldoende om die stress of die emotionele of gevoelsmatige ervaring ook te verwerken op een manier die jou de kracht geeft ervoor te zorgen dat dezelfde ervaring je geen tweede of derde keer overrompelt op dezefde manier en dat je je uiteindelijk niet in hetzelfde schuitje bevindt. Wat schrijven over je ervaringen en over wat je meegemaakt hebt tijdens je dag vanuit het perspectief van het onderzoeken wat er in je eigen geest naar boven kwam in gedachten, gevoelens en emoties doet is dat het je even een inzicht geeft in wat er precies gebeurt is.

Schrijven helpt je om tot een realisatie of inzicht te komen in relatie tot het gebeurde. En het is dat inzicht dat je in het moment waarin je aan het schrijven bent opdoet dat je even een ervaring geeft dat er iets in jezelf losgeweekt wordt en dat de ervaring die je nu meer begrijpt en waar je over tot inzicht gekomen bent opgelost of verdwenen is.

Wat ik echter heb ondervonden in mijn proces is dat zolang je geen zelf-vergeving toepast en gebruikt, de ervaringen steeds opnieuw zullen terugkomen en je je in precies dezelfde positie zal bevinden, ondanks het feit dat je misschien wel inziet en begrijpt hoe het allemaal werkt. Wat zelf-vergeving doet en waar het je mee helpt, is om je eigen kracht en je eigen 'standpunt' - waar je 'staat' - te vinden in relatie tot de specifieke ervaring waar je over geschreven hebt en waar je binnenin jezelf mee worstelt.

Wanneer je zelf-vergeving doet, en dus 'jezelf vergeeft' voor de ervaring en voor de gedachten en reactiepatronen die verbonden zijn aan de ervaring en de ervaring in stand houden, dan neem je 'verantwoordelijkheid' voor die ervaringen en gedachten in jezelf. En 'verantwoordelijkheid' is hier het magische woord. In de woorden 'ik vergeef mezelf', ligt de stelling verborgen dat 'ik zie, besef en begrijp dat geen God of mens of ander wezen de macht heeft om mij vergeving te schenken en mij te verlossen van hoe ik mij nu voel en van deze worsteling in mezelf' en dat 'ik als de verantwoordelijke macht/kracht/entiteit van hoe ik mij voel vanbinnen, vergeef/verlos mezelf van deze last die ik ervaar'.

En dit is zeer effectief wanneer het aankomt op je interne ervaringen, omdat wanneer je even stilstaat bij waarom het in de eerste plaats is dat je je bijvoorbeeld gestresseerd voelt, of angstig, gespannen, kwaad, gefrustreerd, depressief, enzovoort...  Dan kom je tot een eigenaardige bemerking. En dat is dat die interne ervaringen die op zich aanvoelen als een last en zelfs als een soort van pijniging of straf omdat het erg onaangenaam is om je bijvoorbeeld angstig of gestresseerd of depressief of kwaad te voelen. Dus, stel je dan eens de vraag, wie heeft die last gecreëerd? Wie zorgt ervoor dat jij die last ervaart?

Het feit dat we zo gemakkelijk die 'last' ervaren binnenin onszelf en dat we eronder gebukt gaan alsof het 'normaal' is dat we ons vaak zo voelen, toont aan dat we ergens in onze geest geloven dat wij onszelf niet zo doen voelen. Het ziet ernaar uit dat er ergens in onszelf de overtuiging bestaat dat hoe we onszelf ervaren, dat de stress en de last en de zorgen die we voelen vanbinnen van ergens anders komen en op ons gelegd geweest zijn door... Wie weet door wie. God misschien? Of andere mensen? De samenleving? Onze ouders? ...

En het is dit subtiele geloof dat in de achterliggende dimensies van je geest bestaat dat bijdraagt tot waarom je vaak het gevoel hebt dat je je eigen interne ervaringen niet zomaar kunt veranderen, en dat je 'hulp' nodig hebt, zoals therapie of medicatie of affirmaties om de ervaringen oftewel te onderdrukken, of te 'kaderen' of om er op de één of andere manier mee te kunnen 'omgaan'.

Hier brengt zelf-vergeving, het schrijven en spreken van zelf-vergevings stellingen, verandering in, omdat jij in het toepassen van zelf-vergeving de stelling maakt, en in feite zegt tegen jezelf, tegen je eigen geest, dat jij nu verantwoordelijkheid neemt voor wat er binnenin jezelf bestaat en dat jij in de positie staat als de authoriteit over jezelf, over je eigen geest en lichaam.

Om te zien en ervaren hoe dit werkt en de kracht van zelf-vergeving te ondervinden, daag ik je uit om het uit te proberen. Het kost niets behalve tijd en moeite. Je bent aan niets of niemand iets verplicht behalve aan jezelf om jezelf te bewijzen dat jij de macht en het potentieel hebt om je eigen interne ervaringen in handen te nemen en vorm te geven op een manier die het beste is voor jezelf.

Leer over de praktische toepassing van schrijven en zelf-vergeving in de DIP Lite cursus.

Dag 607: Hoe Kan door de Oppervlakkigheid van het Ego Gebroken worden door te Schrijven?

 Dag 607: Hoe Kan door de Oppervlakkigheid van het Ego Gebroken worden door te Schrijven?

 Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Hierdoor assisteert het schrijven dus met het ontwikkelen van zelf-eerlijkheid. Zelf-eerlijkheid zijnde het 'lef' als je wil om daadwerkelijk te kijken naar jezelf. Het lef en de moed om dingen niet zomaar te blijven verbergen of onderdrukken of ontkennen in je geest, maar je eigen preoccupaties in gedachten, gevoelens en emoties neer te schrijven en eerlijk te zijn met jezelf in het besef dat dat is wie je bent en wat in jezelf bestaat. Geen leugens meer, geen onderdrukking, geen doen alsof. Dag 606: De Macht van het Geschreven Woord en het Ontwikkelen van Zelf-Eerlijkheid

Hoe ik het schrijven naar vrijheid voor mezelf heb toegepast is dat ik in mijn schrijven mezelf opzettelijk uitdaagde om zo eerlijk mogelijk te zijn met mezelf in het neerschrijven van de gedachten die door mijn geest gaan en de gevoelens en emoties die ik ervaar in mezelf. En om specifiek te zoeken naar waar en hoe ik opzettelijk dingen probeer te onderdrukken en verbergen in mijn geest, niet enkel van andere mensen maar van mezelf tegelijkertijd.

Want, wat ik heb beseft is dat ook al schrijf ik voor mezelf en ook al ben ik alleen en ben ik de enige die mijn schrijven zal lezen, dan nog heb ik de neiging om te schrijven met in mijn achterhoofd een personage dat zit mee te kijken als zijnde de representatie van 'andere mensen' en 'wat mensen zullen denken van mij' -- hetgeen dus wil zeggen dat ik mijn schrijven beperk en limiteer tot wat 'aanvaardbaar' zou zijn 'in de ogen van anderen', alsof ik niet alleen besta in mezelf en alsof ik het niet gewoon tegen mezelf heb in mijn schrijven over mezelf.

Wanneer ik dus die afscheiding in mezelf detecteerde, als een ervaring van controle in relatie tot mijn schrijven, verbonden met de angst van wat mensen hun mening is over mij, dan besliste ik om opzettelijk op zoek te gaan naar wat er onder die angst ligt en mezelf aan te zetten om het op te schrijven. Ik maakte dus opzettelijk de beslissing om mijn schrijven dieper te doen gaan dan het oppervlak als het imago en het beeld dat ik van mezelf doorgaans presenteer naar de buitenwereld toe, en om voor mezelf te ontdekken wat er onder dat oppervlak ligt omdat ik die oppervlakkige idee van mezelf zelf ben gaan geloven gedurende mijn leven vanuit het perspectief dat ik mij zelf niet meer gewaar ben van wat er eigenlijk werkelijk in mezelf bestaat als al de delen van mezelf die ik ben gaan zien als 'onaanvaardbaar','slecht', 'negatief' of 'fout'.

Dit omdat ik zag en besefte dat als ik mezelf toesta te schrijven vanuit die zelf-limitatie die ik in mijn dagelijkse leven ervaar binnenin mezelf en uitdruk in relatie tot mijn wereld en realiteit, dan zal ik nooit beseffen of zien welk mijn eigenlijke potentieel is om meer te worden dan wie ik ben of altijd gelooft heb te zijn. Als ik niet in de eerste plaats eerlijk kan zijn met wie ik werkelijk ben in dit moment, niet wie ik denk en geloof dat ik ben maar wat er echt bestaat in mezelf onder het oppervlakkige imago, hoe kan ik dan verwachten dat ik in staat ben om te groeien en te ontwikkelen - ik zal steeds 'gedoemd' blijven om de gelimiteerde vorm aan te nemen die ik gebruik om de realiteit van mezelf in en achter weg te steken en te verbergen.

Dag 516: Wat is Leven in Oprechtheid? - De Praktische Realiteit van Principieel Leven

Dag 516: Wat is Leven in Oprechtheid? 

De Praktische Realiteit van Principieel Leven

In "Dag 515: Wat is Leven in Oprechtheid? - Als ik Zelf-Onoprecht ben, Dan ben ik Makkelijk te Bespelen" had ik de sluier al een beetje gelicht in relatie tot wat een praktische uitvoering en toepassing zou zijn van het Principe van zelf-oprechtheid in en als mijn proces van het leven aan de hand van en op basis van Principe.

Dit proces van het onderzoeken hoe ik een principe kan toepassen in de fysieke dagelijkse realiteit is het belangrijkste deel van het leven in en als Principe. Ik bedoel, dit zou voor de hand moeten liggen, dat iets in wezen niet Echt en Waarachtig kan zijn als ik het niet op een praktische manier leef in en als mijn fysieke bestaan, omdat mijn fysieke bestaan nu eenmaal het enige 'echte' is aan wie ik ben.

Ik heb doorheen mijn leven echter dit simpele concept nooit gezien of begrepen omdat ik mijn leven en 'wie ik ben' definieerde als zijnde meer in mijn geest. Op de één of andere manier was ik zomaar uit het oog verloren dat ik een fysiek wezen ben en dat mijn bestaan zich afspeelt in de fysieke werkelijkheid - omdat ik mijn aandacht meer plaatste in mijn interne 'realiteit', namelijk mijn 'ervaringen', zoals mijn gevoelens en emoties, en mijn fantasie, en gedachten --- al de dingen die op zich in feite niet fysiek en dus niet echt zijn.

En dus, ik heb vaak stellingen gemaakt over 'wie ik ben' of wie ik wil zijn en hoe ik wil dat mijn leven verloopt, maar die stellingen hebben nooit verder gereikt dan de het gelimiteerde rijk in en van mijn eigen geest. Ik heb nooit werkelijk de moeite gedaan om te onderzoeken of de ideëen die ik in mijn gedachten vorm over mezelf en mijn realiteit wel realistisch zijn of hoe ik deze ideëen eigenlijk leef in en als mijn dagelijkse realiteit -- omdat, de enige 'realiteit' die ik zag, dat was mijn geest als mijn gevoelens, emoties en gedachten.

Het is pas door een proces te beginnen wandelen om uit te geest te stappen dat ik langzaam maar zeker ben gaan inzien dat de eigenlijke werkelijkheid van wie ik ben in wezen de fysieke realiteit is en dat de geest een illusie is die ik zelf heb opgebouwd door ideëen te vormen in en als mijn 'gedachten' en die ideëen nooit te toetsen aan de fysieke realiteit.

Ik bedoel, ik geloofde bijvoorbeeld altijd dat ik een 'oprecht' individu ben en dat ik in alle vormen en maten een 'goed' persoon ben, maar ik stond nooit stil bij de eigenlijke realiteit van wie ik ben. Ik zag bijvoorbeeld niet in dat ik mij niet steeds gedraag zoals ik denk over mezelf en dat mijn externe en interne wereld niet volledig op één lijn staan. Ik bedoel, ik kan wel denken van mezelf dat ik een 'oprecht' persoon ben, maar zolang ik geen exacte definitie heb van wat het eigenlijk wil zeggen om daadwerkelijk 'oprecht' te zijn, en het woord 'oprechtheid' te leven, dan kan ik mezelf evengoed voor de gek houden en mezelf wijsmaken dat ik 'oprecht' ben zonder werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor mijn fysieke expressie in en als de fysieke werkelijkheid.

Omdat, als ik geen soliede definitie heb van een woord zoals 'oprechtheid', maar ik beweer wel een 'oprecht' persoon te zijn - dan kan ik in feite eender wat doen en zijn en dan kan ik nog steeds ervan overtuigd zijn dat ik 'oprecht' ben --- omdat het woord 'oprechtheid' enkel bestaat als een leeg en betekenisloos idee in mijn geest dat als enige doel dient om mij positief te voelen over mezelf.

Terwijl, om waarachtig te bestaan in en als oprechtheid - moet ik het woord 'oprechtheid' ten eerste grondig onderzoeken in termen van wat de praktische implicaties zijn van dit woord en wie en hoe ik met andere woorden zou moeten zijn en worden in en als mijn fysieke dagelijkse bestaan en interacties met mijn fysieke dagelijkse wereld en omgeving -- om werkelijk te leven en te bestaan als een levend bewijs en een levend voorbeeld van het woord 'Oprechtheid'. Enkel dan kan ik spreken over mezelf als een 'oprecht' individu --- wanneer ik bereid ben om dit proces te bewandelen voor mezelf van het onderzoeken van hoe ik besta in en als mezelf en het transformeren en veranderen van mijn interne wereld en realiteit van een betekenisloos, onoprecht bestaan - naar een zelf-gecreëerd, zelf-verantwoordelijk en zelf-oprecht bestaan -- door middel van bijvoorbeeld het herdefiniëren van de woorden die ik leef en/of wil leven.

Dit is in essentie wat ik ben beginnen doen in mijn Reis naar Leven en in mijn Verklaring van Mijn Toewijding aan Principes die ik Integreer in mijn Leven en Bestaan - is dat ik eerst en vooral die principes onderzoek en voor mezelf grondig afbaken en definieer zodat ik een 'platform' en 'structuur' heb en mezelf dus de kans of de ruimte niet geef om de principes te 'interpreteren' -- omdat, zoals ik in deze blog aangetoond heb, creëert dit het probleem dat het principe dan enkel in functie bestaat van mijn persoonlijke 'feel-good' interne realiteit en dan is het principe op zich dus 'niets waard' in termen van hoe en waarom ik het Leef en Toepas in mijn dagelijkse Fysieke Bestaan - namelijk daar waar het Echt is en kan zijn.

Wordt Vervolgd in Dag 517

Dag 243: Hoe hebben we collectief Slavernij aanvaard door te Geloven in 'Vrijheid'?

Dit is een vervolg op "Dag 242: Hoe creëert een Gefaalde Economie Gefaalde Kinderen?" - waarin ik het probleem heb besproken van de achterwaardse redenering in onze samenleving waarin we bijvoorbeeld het onderwijsprogramma dat instaat voor het ondersteunen van onze kinderen in hun ontwikkeling tot stabiele, verantwoordelijke volwassenen, secundair gaan plaatsen aan het geld-systeem en het in stand houden van het huidige geld-systeem --- in de plaats van in te zien dat het huidige systeem simpelweg niet werkt, en dat basis-noodzakelijkheden in het leven zoals onderwijs en ondersteuning voor kinderen nu eenmaal op de eerste plaats zouden moeten komen en niet ten koste zouden moeten gaan aan een gebrek aan 'geld'.

Want, wat is 'geld' behalve dan een verzonnen 'waarde' die uitgevonden is door de mens zelf -- waarbij sommige mensen zichzelf meer 'waarde' toegeëigend hebben dan andere mensen, en de rest van de mensheid successvol gehersenspoeld hebben om te geloven dat die zogezegde onderscheid in 'waarde' op basis van 'geld' werkelijk bestaat --- het bewijs waarvan we terugvinden in hoe we nog steeds, generatie na generatie, het geld-systeem aanvaarden in zijn huidige vorm, ondanks het feit dat we kunnen zien dat de meerderheid eronder lijdt op vaak onmenselijke manieren.

We zijn zelfs zo successvol gehersenspoeld in de idee dat 'slavernij' aan 'geld' is wie we zijn en dat het de 'normale gang van zaken' is, dat we het systeem nog steeds niet veranderen zelfs nu we de kans krijgen in een 'democratisch' stelsel --- we zijn blijkbaar meer tevreden met de illusie van vrijheid dan ware vrijheid.

Dit punt van hoe we, sinds de intrede van 'democratie' en 'vrije markt kapitalisme', het 'gevecht' tegen de 'bourgoisie', de 'rijke elite' hebben 'opgegeven' omdat we plots GELOVEN dat 'vrijheid' en gelijkheid bestaat omdat er 'democratie' is - en hoe we daarin onszelf verblind hebben van de REALITEIT, en dus simpelweg niet meer inzien dat slavernij en ongelijkheid nog steeds bestaat, zelfs meer dan ooit. We zijn gewoon opgevoed om het niet meer te ZIEN door te GELOVEN in concepten als 'democratie' en het 'vrije markt ideaal' van zogezegde 'kapitalistische vrijheid voor iedereen'.

Hetgeen niet wil zeggen dat de oplossing is om in opstand te komen of onszelf te verzetten - maar eerder om onszelf te onderwijzen, zoals we onszelf nooit eerder onderwezen hebben, om in te zien hoe deze realiteit tot stand gekomen is in de eerste plaats --- zodat we werkelijk, elk individueel, verantwoordelijkheid kunnen nemen voor het systeem, en zodoende de bestaande structuren van democratie, kunnen gebruiken om voor de eerste keer in de menselijke geschiedenis, werkelijk een systeem in te voeren dat het beste voor heeft met elk individu in de samenleving --- een absolute afschaffing van (economische) slavernij voor eens en altijd. (Ik zou hier ook voorstellen om het interview met Noam Chomsky "Propaganda and Control of the Public Mind" te beluisteren om een zicht te krijgen in hoe dit proces van onbewuste aanvaarding van ongelijkheid en slavernij in en als de samenleving tot stand gekomen is).


In deze blog wil ik thans kijken naar het punt van hoe we blijkbaar lijdzaam aanvaarden en er 'ons bij neerleggen' dat blijkbaar 'het economische systeem' een afgescheiden 'entiteit' is waar wij allen voor moeten 'boeten', door bijvoorbeeld een schuld af te betalen waar we zelf geen herinnering van hebben waar ze eigenlijk vandaan komt - en dat ons leven en het welzijn van onze kinderen op de tweede plaats komt --- hetgeen, als je erbij stilstaat, neerkomt op het onszelf aanvaarden als slaven van het geld-systeem, zonder ons vragen te stellen bij het hoe en waarom van de kwestie.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit te hebben ingezien hoe ik, door te geloven in concepten als 'vrijheid' en 'democratie', nooit vragen heb gesteld bij mijn leven en nooit heb ingezien dat mijn positie in de samenleving en hoe ik in wezen nooit enige vorm van 'vrijheid' heb ervaren in het maken van beslissingen in de samenleving en mijn leven, eigenlijk meer weg heeft van 'slavernij'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat het normaal is om gezondheidszorg en onderwijs en het algemeen welzijn van de mensen in de samenleving op de tweede plaats te zetten en 'geld', als iets dat op zich niet echt 'leeft', op de eerste plaats te zetten - en daarin te geloven dat het ok is dat levens misbruikt en verbruikt worden in deze wereld als wegwerp-producten ter ere van het 'geld-systeem' en het principe van 'winnaar neemt/krijgt alles'

ik vergeef mezelf dat ik een systeem heb toegestaan te bestaan dat het leven als dat wat echt is, secundair waardeerd aan 'geld' als dat wat niet echt 'leeft'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik altijd eerst moet denken aan 'hoeveel iets mij zal kosten' voordat ik een beslissing maak - in de plaats van in te zien hoe mijn beslissingen en de uitkomst van mijn beslissingen altijd inferieur zal zijn omdat het gelimiteerd is tot wat ik kan 'bereiken' in het geldsysteem door middel van de hoeveelheid geld ik heb --- en dat dat de manier is waarop het geld-systeem bepaalde mensen 'verdoemt' tot een leven van 'minderwaardigheid' en/of 'middelmatigheid'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'gelijke kansen' en 'gelijkheid' niet werkelijk bestaat in het huidige geld-systeem, omdat de 'kansen' die mensen kunnen benutten en de manier waarop mensen die 'kansen' kunnen invullen altijd overheerst wordt door de hoeveelheid geld ze hebben  --- en dat daardoor 'vrijheid' ook niet werkelijk kan bestaan in dit systeem omdat elk aspect van het leven en de standaard van het leven van een individu op elke manier gecontroleerd en bepaald wordt door de hoeveelheid geld dat individu heeft

ik vergeef mezelf dat ik een systeem heb toegestaan te bestaan dat mensen hersenspoelt om te GELOVEN in concepten van 'vrijheid' en 'gelijkheid', zodat ze het systeem en hun leven niet zullen bevragen - ondanks het FEIT dat die 'vrijheid' en 'gelijkheid' op geen enkele werkelijke praktische manier GELEEFD worden in en als het systeem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd blindelings te GELOVEN dat 'vrijheid' en 'gelijkheid' bestaat - omdat dat is wat mij via de media en het schoolsysteem steeds opnieuw ingelepeld werd als de 'visie' die mij aangeleerd werd te hebben over de 'realiteit'  --- zonder ooit voor mezelf te kijken naar de realiteit en inzicht te ontwikkelen in mezelf als een deel van deze realiteit - en zo in te zien hoe 'vrijheid' en 'gelijkheid' altijd maar concepten/begrippen geweest zijn, als een RELIGIE, die nooit werkelijk toegepast werden in de samenleving, en dat hoe de samenleving werkelijk functioneert in wezen het tegenovergestelde is van die 'vrijheid' en 'gelijkheid'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik door het schoolsysteem en de media opzettelijk geprogrammeerd geweest ben om 'het systeem' nooit te bevragen, en te aanvaarden dat de huidige samenlevings-vorm het 'beste' is dat we kunnen en dat het  nooit zal kunnen veranderen - en dat dat een bewijs is dat 'vrijheid' niet werkelijk bestaat in deze samenleving en dat ik successvol gehersenspoeld ben als een slaaf van dit systeem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien dat 'evolutie' in en als 'menselijk bewustzijn en de menselijke samenleving onmogelijk is wanneer de ontwikkeling en opvoeding van de kinderen gecontroleerd wordt door GELD waardoor er geen vrijheid is om te 'evolueren' en uitbreiden in inzicht in de realiteit --- en dat kinderen daardoor gedoemd zijn om op te groeien als inferieure wezens, gevormd door een inferieur onderwijssysteem, en bijgevolg een inferieure realiteit zullen creëren

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe we kinderen impliciet aanleren dat ze slaven zijn van geld - door de opvoeding van kinderen in te perken en te limiteren tot hoeveel geld er ter beschikking is en door daarin dus geld primair en superieur te plaatsen boven opvoeding en onderwijs en de ontwikkeling en het leven van onze kinderen en onszelf

Dag 209: Slaaf van Angst en Verbeelding

Dit is een verderzetting van "Dag 207: Een Virus genaamd 'Angst'" en "Dag 208: De Angst van Onwetendheid en Goedgelovigheid"


ik realiseer mij dat ik mezelf heb laten programmeren met ANGST in en als mijn VERBEELDING en dat ik mezelf daarin heb toegestaan een slaaf te worden van mijn omgeving

ik stel mezelf tot doel om, in de plaats van die ervaring van angst als inferioriteit in mezelf te onderdrukken en ontkennen door te bestaan in en als het 'ego' als het geloof dat ik 'superieur' ben over de werkelijkheid die ik zie met mijn ogen - eerlijk te zijn met mezelf en in te zien dat het ego als het geloof dat ik superieur ben tegenover wat ik zie met mijn ogen in en als 'beoordelingen' in wezen gebaseerd is op ANGST --- en van daaruit op te staan in en als mezelf, in eenheid en gelijkheid met angst en te staan/bestaan als een zelf-directief wezen, in en als zelf-vertrouwen

ik realiseer mij dat de menselijke geest als 'verbeelding'/gedachten compleet gebaseerd is op de voorgeprogrammeerde ervaring van ANGST - en hierin stel ik mezelf tot doel om het proces van zelf-eerlijkheid, zelf vergeving en zelf correctie te bewandelen en mezelf als wie/wat ik mezelf heb toegestaan te worden als het PROGRAMMA van de geest te leren kennen om dan op te staan en het proces te bewandelen van het herprogrammeren van de wereld/realiteit als mezelf --- omdat ik inzie en besef dat verandering niet mogelijk is zonder inzicht in de oorsprong van de problematiek

ik stel mezelf tot doel om een wereld te creëren waarin kinderen niet gecontrolleerd en gemanipuleerd worden door hun omgeving door middel van ANGST, en gevormd worden tot 'slaven' van hun omgeving die geen enkel gewaarzijn hebben van wie zij zijn als levende wezens op aarde, als co-creators van het leven op aarde --- omdat ik inzie en besef dat een mens in en als 'de geest' niets meer is dan het product en resultaat van zijn 'programmering' als zijn 'opvoeding', en dat het dus van uiterste belang is om dit 'programma' en de functie en werking ervan volledig te leren kennen, en er één en gelijk mee te staan, om het programma te kunnen veranderen en vormgeven tot een programma dat functionneert en werkt volgens wat het beste is voor allen altijd

ik stel mezelf tot doel om bij te dragen aan het onderwijzen en ondersteunen van ouders in en als het ontwikkelen van zelf-inzicht door middel van zelf-eerlijkheid -- omdat ik besef en inzie dat de menselijke geest een programma/computer is waarbij de 'output' gelijk is aan de 'input' - en dat alle 'problemen', zowel psychisch, emotioneel als fysiek, voor het grootste deel een gevolg zijn van ouders die geen verantwoordelijkheid hebben genomen voor hun creatie als hun kind, door zich niet toe te leggen op het begrijpen van hoe creatie in z'n werk gaat en door deze laksheid te rechtvaardigen door te zeggen dat ouderschap iets 'natuurlijks' is en dus geen zelf-onderzoek, zelf-bevraging of discipline vergt -- als een 'excuus' om dom, blind en onwetend te blijven en dus nooit werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor hun kind, omdat 'verantwoordelijkheid nemen' onmogelijk is zonder het nodige inzicht in hoe alles werkt en functionneert

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat er niets 'natuurlijks' is aan de mens en dat het woord 'natuurlijk' in wezen een concept is dat enkel bestaat zodat de mens een excuus heeft om zichzelf niet te onderzoeken, door niet te willen aanvaarden en inzien dat alles aan de realiteit/het bestaan een 'programma' is en dat 'natuur', als zogezegd iets 'vanzelfsprekends' waar wij geen verantwoordelijkheid voor moeten nemen, niet eens echt bestaat --- en dat de mens zelfs, door zich te verschuilen achter het concept van 'natuurlijkheid'/'natuur'/'vanzelfsprekendheid', zijn wandaden en de desastreuse consequenties op aarde heeft 'goedgepraat', door te weigeren om te onderzoeken hoe creatie in z'n werk gaat en hoe wij in feite 'de hand van God' zijn die het leven op aarde vormgeeft --- om aan te tonen hoe belangrijk en essentieel het is dat ouders hun kind opvoeden vanuit zelf-inzicht in en als het besef/begrip dat het kind een 'programma'/systeem is dat functionneert volgens bepaalde codes, en dat er enkel een mens geproduceerd zal worden die bestaat als zijn beste potentieel, als en wanneer de ouders de codes leren kennen door een proces te bewandelen van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie - waarin ze leren om zelf te staan/bestaan als de 'codes' en 'het programma' dat het beste is voor het leven op aarde, als het levende voorbeeld voor hun kinderen

ik stel mezelf tot doel om het proces te bewandelen van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie - om alle voorgeprogrammeerde en 'gecaptiveerde' verbeelding in mezelf te stoppen als de 'motor'/'generator' van de ANGSTEN die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf, zodat ik kan opstaan en bestaan als een zelf-verantwoordelijk en zelf-directief wezen en kan handelen/bewegen in deze wereld op basis van inzicht in hoe creatie functionneert en dus niet gestuurd/bestuurd door energetische ervaringen gebaseerd op verbeelding/gedachten/geloofsystemen