Dag 732: Wat Als we even enthousiast zouden zijn over het creëeren van een betere wereld als over kerstmis?

De Kerstdagen is iets waar we elk jaar veel aandacht aan besteden. Aandacht in de vorm van spanning, opwinding, afwachting maar ook stress en andere emotionele en gevoels-ervaringen die in wezen laten zien hoeveel waarde we hechten aan de feestdagen en aan al wat de feestdagen voor ons representeren.

Maar als we dan eens een blik werpen op het hoe en waarom van die 'waarde' en waar die waarde vandaan komt dan is het vrij vreemd om te bemerken dat de schijnbare 'waarde' die ons 'kerst-vreugde' geeft en die ons aanspoort om pakjes, een kerstboom en kerstverlichting te gaan kopen, en uitgebreide maaltijden voor te bereiden voor familie en vrienden om dan vuurwerk te gaan aansteken, in wezen volledig gefabriceerd is.

'gefabriceerd' in de zin van als je kijkt naar waarom het is dat we doen wat we doen tijdens de feestdagen, waarom het volgen van die traditionele handelingen ons zo makkelijk afgaat, dan wordt het duidelijk dat dat in wezen al is waar het om draait. Dat is al wat het is: traditie. Met andere woorden letterlijk het navolgen van generaties die ons zijn voorgegaan. We doen letterlijk dingen zomaar omdat anderen het ook doen.

En dat is net wat eigenlijk schokkerend is als je erbij stilstaat. Het feit dat iets wat vaak het hoogtepunt is in het hele jaar, namelijk de feestdagen en de dingen die we kunnen doen tijdens de feestdagen, puur gebaseerd is op die 'aangeboren' en onderbewuste neiging om onze omgeving te kopiëren en te doen wat andere mensen doen. Het is dus niet gebaseerd op een inzicht in waar we mee bezig zijn, een zelf-eerlijk stilstaan bij het waarom van die handelingen en van die tradities of een begrip van de eigenlijke noodzaak aan het bestaan ervan.

Als we daarbij zouden stilstaan dan zouden we immers al snel tot de conclusie komen dat de feestdagen, althans als hoe ze gevierd en geleeft worden door de meesten onder ons, niet enkel overbodig maar zelfs schadelijk zijn. De feestdagen is wanneer er het meest aan verspilling gedaan wordt, van consumptiegoederen en van voedsel. Het is wanneer er zich het meeste dronkenschap en dus ook ongelukken voordoen (Hier in Zuid-Afrika is het zelfs algemeen geweten dat je  best extra veiligheidsvoorzorgen neemt omdat de criminaliteit drastisch toeneemt tijdens de feestdagen). En door het vuurwerk is het ook dé tijd van het jaar waarin de meeste dieren verdwijnen/weglopen/gekwetst geraken.

Ik bedoel dat laatste punt op zich zou voor ons een alarmerend teken moeten zijn dat onze participatie in de 'feestdagen' en de manier waarop we dat fenomeen beleven niet best is. Maar toch lijkt die aantrekkingskracht om, ondanks al deze duidelijke tekenen dat we niet aan het participeren zijn in iets dat eigenlijk op welke manier dan ook ondersteunend is voor onze realiteit en dus onszelf, er toch in te participeren veel sterker te zijn dan ons gezond verstand en ons vermogen om te doen wat het beste is voor iedereen.

En het is precies dit fenomeen dat aan de grondslag ligt van waarom het is dat er maar geen verandering plaats vindt in onze realiteit, ook al zien we dat het noodzakelijk is en ook al hebben we absoluut het vermogen en de mogelijkheid om verandering teweeg te brengen en onze manier van leven te herschikken en te veranderen teneinde een wereld te vormen die het beste is voor iedereen. En daardoor is het belangrijk om te onderzoeken wat het dus precies is dat ervoor zorgt dat we meer enthousiast zijn voor het doen van dingen die schadelijk zijn voor onze realiteit dan voor het doen van de dingen die we werkelijk nodig hebben en die verbetering zouden brengen.

Meer in de volgende blog.

Dag 651: Hoe zit de Dadersmentaliteit verscholen in de Slachtoffersmentaliteit?

Uit Dag 650: Waarom Verdedigen we Onze Geconditioneerde Identiteit

Is depressie het beste voor onszelf? Zijn emotionele ervaringen zoals woede, frustratie, wanhoop, twijfel of onzekerheid het beste voor onszelf? Absoluut niet, maar toch zetten we een gevecht op om onze emotionele ervaringen in stand te houden enkel en alleen omdat we onszelf ervan hebben laten overtuigen dat we nu eenmaal onderhevig zijn aan de emotionele schommelingen in onze eigen geest en dat dit 'nu eenmaal' een deel uitmaakt van onze menselijke identiteit. Hoe vreemd toch…

Dit verlangen en de beslissing om onszelf in een slachtofferrol te plaatsen speelt zich op interessante wijze af in onszelf.  Ieder mens heeft wel zijn eigen interne strijd of probleem waar hij/zij zich tegen verzet. We hebben allemaal wel momenten in ons leven waarin we ons wanhopig of hopeloos voelen en er die 'waarom?!' vraag in ons opkomt, zoals 'waarom voel ik mij depressief?!', 'waarom kan ik niet zijn zoals hem/haar?!', 'waarom overkomt dit mij?!', of 'waarom voel ik mij zus of zo?!', waarin we onszelf aanvaarden als het slachtoffer van datgene waar onze waarom vraag naar gericht is.

En het fenomeen dat ik in deze blog naar voren wil brengen is een weinig begrepen realiteit die ligt achter onze 'slachtoffer' ervaring, en dat is namelijk dat deze slachtoffersmentaliteit tegelijkertijd verantwoordelijk is voor het bestaan van de 'dadersmentaliteit'. Daarmee wil ik zeggen dat we ons heel makkelijk en heel snel een slachtoffer wanen van een specifieke situatie en/of ervaring, en omdat we zo gewenteld zijn in die overtuiging dat wij het slachtoffer zijn, zien en bemerken we absoluut niet wat de gevolgen zijn van de handelingen die we uitvoeren vanuit dit zogezegde slachtoffers-standpunt.

De 'waarom' vragen die we ons stellen vanuit een ervaring van wanhoop, verlorenheid, verwarring, machteloosheid en angst dragen met zich mee een verborgen beschuldiging naar datgene waar onze 'waarom' naar gericht is. Een beschuldiging die zegt van "jij hebt mij dit aangedaan! Jij bent verantwoordelijk voor hoe ik mij nu voel en de situatie waarin ik mij bevindt!". En dit is waarom we heel makkelijk van die machteloosheid en verlorenheid overschakelen naar woede, kwaadheid en haat. Het zijn dan deze specifieke emotionele ervaringen van boosheid die de drijvende kracht vormen van de daders-mentaliteit.

Waarom worden mensen moordenaars of verkrachters? Waarom doen mensen andere wezens pijn en waarom vallen mensen andere wezens aan? Dat is omwille van de haat, woede en boosheid die we voelen tegenover een ander. En die boosheid is afkomstig van het geloof in onze geest dat we het slachtoffer zijn van anderen en dat het andere wezens zijn die ons dingen hebben aangedaan. De moordenaar voelt zich gerechtvaardigd in het vermoorden van een ander wezen omdat hij/zij ervan overtuigd is dat hij/zij het slachtoffer is in de situatie en dat de persoon die vermoord wordt op de één of andere manier verantwoordelijk is voor de situatie waar de moordenaar zich een slachtoffer van en in voelt en waant.

We kunnen ons ongetwijfeld wel één of meerdere situaties voor de geest halen waarin we ons verblind voelde van woede tegenover een ander omdat we er zo hartstochtelijk van overtuigd waren dat die individu ons iets had aangedaan en dat we het slachtoffer waren van de daden van een ander. En ongetwijfeld gingen er in dat moment van woede en haat tegenover die persoon allerhande gedachten door onze geest waarin we ons verbeeldden die persoon pijn te doen of zelfs te vermoordden. In dat moment bevonden wij ons in de slachtoffersmentaliteit en tegelijkertijd in de dadersmentaliteit binnenin onszelf. In dat moment waren we een moordenaar in onze eigen geest, en die drang om te moorden was volledig gebaseerd op de overtuiging dat wij het slachtoffer waren.

Het punt dat ik in deze blog via het bovenstaande wil overbrengen, is dat er gevolgen verbonden zijn aan ons gebrek aan inzicht in hoe we bestaan vanbinnen en in hoe onze geest en onze realiteit eigenlijk werkt en functioneert. Wanneer we bijvoorbeeld een ander beschuldigen en het geloof dat we het slachtoffer zijn in en van een situatie gebruiken om onze daden tegenover dit individu te rechtvaardigen, dan negeren we het feit dat wij zelf bezig zijn met het creëren van haat in deze wereld door te handelen vanuit haat binnenin onszelf terwijl we onszelf verschuilen achter een ervaring van machteloosheid en inferioriteit als de slachtoffers-positie.

In werkelijkheid hebben we zelf de macht om conflict, moord, oorlog, enzoverder - als de fysieke belichamingen en uitdrukkingen van haat - te stoppen door rekenschap te nemen van de haat die binnenin onszelf bestaat en te stoppen met onszelf voor te liegen dat we steeds het slachtoffer zijn in elke situatie. We moeten gaan beseffen dat dader en slachtoffer in de realiteit niet bestaat omdat het hand in hand gaat. We zijn dader zowel als slachtoffer en kort gezegt betekent dit dat we verantwoordelijk zijn voor al wat bestaat in deze wereld omdat niemand enkel dader is en niemand enkel slachtoffer is, we zijn allemaal evenveel verantwoordelijk voor hoe onze wereld en realiteit bestaat.

 Dit wil zeggen dat als wij een wereld willen zonder oorlog, moord en misbruik, dat wij dan als eerste een levend voorbeeld moeten zijn van ons vermogen als mens om deze dader-slachtoffer dynamiek stop te zetten en te transformeren tot Verantwoordelijkheid door middel van het onderzoeken van onszelf en onze realiteit  en het actief vormgeven van oplossingen voor de problemen die we detecteren.

Dag 516: Wat is Leven in Oprechtheid? - De Praktische Realiteit van Principieel Leven

Dag 516: Wat is Leven in Oprechtheid? 

De Praktische Realiteit van Principieel Leven

In "Dag 515: Wat is Leven in Oprechtheid? - Als ik Zelf-Onoprecht ben, Dan ben ik Makkelijk te Bespelen" had ik de sluier al een beetje gelicht in relatie tot wat een praktische uitvoering en toepassing zou zijn van het Principe van zelf-oprechtheid in en als mijn proces van het leven aan de hand van en op basis van Principe.

Dit proces van het onderzoeken hoe ik een principe kan toepassen in de fysieke dagelijkse realiteit is het belangrijkste deel van het leven in en als Principe. Ik bedoel, dit zou voor de hand moeten liggen, dat iets in wezen niet Echt en Waarachtig kan zijn als ik het niet op een praktische manier leef in en als mijn fysieke bestaan, omdat mijn fysieke bestaan nu eenmaal het enige 'echte' is aan wie ik ben.

Ik heb doorheen mijn leven echter dit simpele concept nooit gezien of begrepen omdat ik mijn leven en 'wie ik ben' definieerde als zijnde meer in mijn geest. Op de één of andere manier was ik zomaar uit het oog verloren dat ik een fysiek wezen ben en dat mijn bestaan zich afspeelt in de fysieke werkelijkheid - omdat ik mijn aandacht meer plaatste in mijn interne 'realiteit', namelijk mijn 'ervaringen', zoals mijn gevoelens en emoties, en mijn fantasie, en gedachten --- al de dingen die op zich in feite niet fysiek en dus niet echt zijn.

En dus, ik heb vaak stellingen gemaakt over 'wie ik ben' of wie ik wil zijn en hoe ik wil dat mijn leven verloopt, maar die stellingen hebben nooit verder gereikt dan de het gelimiteerde rijk in en van mijn eigen geest. Ik heb nooit werkelijk de moeite gedaan om te onderzoeken of de ideëen die ik in mijn gedachten vorm over mezelf en mijn realiteit wel realistisch zijn of hoe ik deze ideëen eigenlijk leef in en als mijn dagelijkse realiteit -- omdat, de enige 'realiteit' die ik zag, dat was mijn geest als mijn gevoelens, emoties en gedachten.

Het is pas door een proces te beginnen wandelen om uit te geest te stappen dat ik langzaam maar zeker ben gaan inzien dat de eigenlijke werkelijkheid van wie ik ben in wezen de fysieke realiteit is en dat de geest een illusie is die ik zelf heb opgebouwd door ideëen te vormen in en als mijn 'gedachten' en die ideëen nooit te toetsen aan de fysieke realiteit.

Ik bedoel, ik geloofde bijvoorbeeld altijd dat ik een 'oprecht' individu ben en dat ik in alle vormen en maten een 'goed' persoon ben, maar ik stond nooit stil bij de eigenlijke realiteit van wie ik ben. Ik zag bijvoorbeeld niet in dat ik mij niet steeds gedraag zoals ik denk over mezelf en dat mijn externe en interne wereld niet volledig op één lijn staan. Ik bedoel, ik kan wel denken van mezelf dat ik een 'oprecht' persoon ben, maar zolang ik geen exacte definitie heb van wat het eigenlijk wil zeggen om daadwerkelijk 'oprecht' te zijn, en het woord 'oprechtheid' te leven, dan kan ik mezelf evengoed voor de gek houden en mezelf wijsmaken dat ik 'oprecht' ben zonder werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor mijn fysieke expressie in en als de fysieke werkelijkheid.

Omdat, als ik geen soliede definitie heb van een woord zoals 'oprechtheid', maar ik beweer wel een 'oprecht' persoon te zijn - dan kan ik in feite eender wat doen en zijn en dan kan ik nog steeds ervan overtuigd zijn dat ik 'oprecht' ben --- omdat het woord 'oprechtheid' enkel bestaat als een leeg en betekenisloos idee in mijn geest dat als enige doel dient om mij positief te voelen over mezelf.

Terwijl, om waarachtig te bestaan in en als oprechtheid - moet ik het woord 'oprechtheid' ten eerste grondig onderzoeken in termen van wat de praktische implicaties zijn van dit woord en wie en hoe ik met andere woorden zou moeten zijn en worden in en als mijn fysieke dagelijkse bestaan en interacties met mijn fysieke dagelijkse wereld en omgeving -- om werkelijk te leven en te bestaan als een levend bewijs en een levend voorbeeld van het woord 'Oprechtheid'. Enkel dan kan ik spreken over mezelf als een 'oprecht' individu --- wanneer ik bereid ben om dit proces te bewandelen voor mezelf van het onderzoeken van hoe ik besta in en als mezelf en het transformeren en veranderen van mijn interne wereld en realiteit van een betekenisloos, onoprecht bestaan - naar een zelf-gecreëerd, zelf-verantwoordelijk en zelf-oprecht bestaan -- door middel van bijvoorbeeld het herdefiniëren van de woorden die ik leef en/of wil leven.

Dit is in essentie wat ik ben beginnen doen in mijn Reis naar Leven en in mijn Verklaring van Mijn Toewijding aan Principes die ik Integreer in mijn Leven en Bestaan - is dat ik eerst en vooral die principes onderzoek en voor mezelf grondig afbaken en definieer zodat ik een 'platform' en 'structuur' heb en mezelf dus de kans of de ruimte niet geef om de principes te 'interpreteren' -- omdat, zoals ik in deze blog aangetoond heb, creëert dit het probleem dat het principe dan enkel in functie bestaat van mijn persoonlijke 'feel-good' interne realiteit en dan is het principe op zich dus 'niets waard' in termen van hoe en waarom ik het Leef en Toepas in mijn dagelijkse Fysieke Bestaan - namelijk daar waar het Echt is en kan zijn.

Wordt Vervolgd in Dag 517

Dag 504: Leven Volgens het Principe van 'Wat het Beste is voor Iedereen'

 Dit is een Verderzetting van "Dag 503: De Bestemming van het Leven - Mijn Toewijding aan Principe" en specifiek van het Tweede Principe in de lijst:

"2.  Leven volgens het principe 'wat is het Beste voor Iedereen' wat mij leid in gedachten, woorden en daden om altijd op elke wijze problemen aan te pakken die de best mogelijke uitkomst bieden voor iedereen."

 Zoals ik in de vorige Dag had vermeld in mijn uitwijding over het eerste principe, is het leven volgens mijn hooste potentieel niet enkel individueel maar het gaat hand in hand met het leven en bereiken van het hoogste potentieel van elk ander levend wezen en van het bestaan als geheel - en daarin besef ik dat als de rest van het bestaan als andere wezens in mijn wereld en omgeving zichzelf niet kunnen ontplooien en ervaren in en als hun hoogste potentieel, dan kan ik dat ook niet en dan kan ik niet aanvaarden van mezelf dat ik het hoogste potentieel ben van wie ik ben als levensvorm.

Daaruit vloeit dan het Tweede Principe voort dat gebaseerd is op de realisatie dat, om het Eerste Principe te verwezenlijken, en dus het hoogste potentieel te manifesteren van Het Leven Op Aarde als Mezelf, dan is het noodzakelijk dat ik mijn interne en externe aanwezigheid en uitdrukking verander en transformeer van zijnde een aanwezigheid en uitdrukking gebaseerd op individualisme en ego-centrisme naar een aanwezigheid en uitdrukking die in het teken staat van wat het beste is voor elk levend wezen in mjin wereld en omgeving.

Dit wil niet zeggen dat ik altruistisch moet gaan worden of dat ik mij als deurmat moet laten behandelen of dat ik mezelf moet 'opgeven' om de verlangens en de wensen van andere mensen te behagen. Helemaal niet. Het wil zeggen dat ik ten eerste voor mezelf een inzicht verwerf in wat eigenlijk werkelijk 'Het Beste' is en zou zijn voor elk levend wezen door mezelf in de schoenen te verplaatsen van elk wezen en dan op te staan, te leven en te bestaan in deze wereld op een manier die dit inzicht eert --- waarin ik dus in mijn interactie met mijn omgeving, steeds het besef handhaaf van wat ik diep vanbinnen weet dat het beste is voor de wezens waar ik mee in interactie treed.

Omdat, ik bedoel, wat mensen 'willen' en 'verlangen' en 'wensen' is niet noodzakelijk wat het beste is voor hen als zijnde in lijn staand met hun hoogste potentieel. omdat, net zoals mijn hoogste potentieel verbonden is met het hoogste potentieel van al het leven op mij heen, is dat voor elk mens en voor elk ander levend wezen net zo. Dit wil zeggen dat als er verlangens zijn die huizen in de mens die eigenlijk, bij nader onderzoek, schadelijk blijken te zijn voor de omgeving van de mens, dat die verlangens dan niet werkelijk behoren tot 'het hoogste potentieel' van wie de mens werkelijk is en kan worden en dat die verlangens dus ook niet geëerd moeten worden.

Wat wel geëerd behoeft te worden als zijnde het hoogste potentieel van elk mens, is wat het beste is voor elk levend wezen -- en dat kan ik bijvoorbeeld leven en toepassen door mensen te laten zien hoe het precies is dat hun verlangens schade brengen aan hun omgeving en door te leven als een voorbeeld opdat mensen kunnen zien dat we niet hoeven leven op zulk 'n schadelijke manier, maar dat zelf-verandering wel degelijk mogelijk is en dat het zelfs zo is dat als we geloven van onszelf dat onze schadelijke verlangens zijn 'wie we werkelijk zijn', dat we dan eigenlijk in een illusie leven en dat we dan eigenlijk niet werkelijk leven omdat we ons eigenste hoogste potentieel niet Eren en Leven, aangezien we het hoogste potentieel van deze wereld en realiteit niet Eren en Manifesteren.

Dus, leven volgens het principe van 'Wat het Beste is voor Allen' wil praktisch gezien zeggen dat ik in elk moment mijn persoonlijke verlangens, ervaringen, reacties en percepties in relatie tot situaties en manifestaties in mijn omgeving verander en transformeer tot het ontwikkelen van een gewaarzijn in relatie tot wat zich afspeelt in mijn omgeving en hoe ik mijn wereld, realiteit en omgeving kan richting geven op een manier die verzekerd dat ik een wereld en realiteit tot stand breng die het beste is voor elk levend wezen in die wereld en realiteit.

2       Leven volgens het principe 'wat is goed voor iedereen' wat mij leid in gedachten, woorden en daden om altijd op elke wijze problemen aan te pakken die de best mogelijke uitkomst bieden voor iedereen. - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/2014/05/de-bestemming-van-het-leven-mijn.html#sthash.ycFdk62K.dpuf

Dag 484: Wat Wil het Zeggen om de Woorden die je Spreekt ook te Leven?

In mijn vorige blog, "Dag 483: Verbergen mijn Gewoontes Wie ik Werkelijk Ben Vanbinnen" heb ik geschreven over het punt van hoe ik van mijn reis naar leven schrijven een gewoonte gemaakt had en hoe ik die gewoonte begon te gebruiken om niet werkelijk zelf-eerlijk te zijn met mezelf. En dus ben ik tot de conclusie gekomen dat ik voor mezelf opnieuw moet kijken naar wat zelf-eerlijkheid wil zeggen en wat het wil zeggen om een reis naar leven te wandelen.

Omdat, het wandelen van de Reis naar Leven is een tweezijdig proces, waarin ik langs de ene kant mijn reis naar leven enkel voor mezelf wandel, omdat het een persoonlijk proces is - het is immers MIJN reis naar leven - maar langs de andere kant bewandel ik die reis op een openbare en publieke manier, door mijn schrijfsels op het internet te posten en te delen en bewandel ik het dus voor alles en iedereen zowel als voor mezelf.

Dus, wat ik had gemerkt is dat ik de twee had afgescheiden van en in mezelf omdat ik mijn reis naar leven meer aan het schrijven was vanuit het perspectief van 'wat zullen andere mensen denken over mij en over wat ik schrijf?', waardoor het moeilijk werd voor mij om vloeiend te schrijven omdat ik mezelf continu angst aanjoeg in de zin van 'wat als mensen  dit denken of dat denken' en 'wat als ze dit niet boeiend genoeg vinden' of 'wat als ze mijn schrijfsels niet meer interessant vinden'. En dus was ik aan het schrijven vanuit het ego in de geest, als een idee dat ik van mezelf gemaakt heb in mijn geest, en dat gebaseerd is op wie ik wil zijn in de ogen van andere mensen en mijn verlangen om mij speciaal  en belangrijk te voelen. Maar hierin lette ik totaal niet meer op wie ik eigenlijk ben vanbinnen omdat ik mezelf compleet definieerde in en als hoe ik eruit zie langs buiten, gezien vanuit oppervlakkige beoordelingen waarvan ik veronderstel dat ze bestaan in de geest van andere mensen zoals ze ook in mijn geest bestaan.

Ik bedoel, door op deze manier mijn reis naar leven te bewandelen, creëer ik een valse representatie van mezelf in deze wereld en realiteit en zijn mijn woorden met andere woorden niet te vertrouwen omdat ze niet één en gelijk staan met wie ik ben vanbinnen aangezien ik niet werkelijk wil kijken naar wie ik ben vanbinnen, ik leg mijn focus liever op 'andere mensen' en 'hoe andere mensen mij zien', en 'wie ik ben vanbuiten, naar de buitenwereld toe'.

Dit is dus het punt dat ik moet transformeren en veranderen voor mezelf - het feit dat ik een afscheiding heb toegestaan te bestaan in mezelf tussen 'wie ik ben vanbinnen' en 'wie ik ben vanbuiten' --- hetgeen een afscheiding is tussen 'mezelf' en 'andere mensen', waarin 'andere mensen' in feite bestaan als de 'spiegels' voor mijn 'ego' als 'wie ik ben vanbuiten', of althans, 'wie ik denk en geloof dat ik ben vanbuiten' als de leugen die ik van mezelf probeer te verkopen.

Ik bedoel, dit is immers het punt waar al de 'wereldverbeteraars', activisten, politici en al de mensen die beweren dat ze een verschil willen maken in deze realiteit en dat ze het beste voorhebben met deze wereld en dat ze hun daden in het teken willen zetten van het veranderen van deze wereld, de mist ingaan - is dat ze in afscheiding leven van wie ze zijn vanbinnen, omdat ze zich focusen op hoe ze eruitzien langs buiten als het beeld dat ze representeren van zichzelf naar andere mensen toe. In de woorden die ze spreken is er steeds dat stemmetje in hun hoofd dat zich afvraagt wat andere mensen van hen zullen denken en hoe ze ervoor kunnen zorgen dat andere mensen een specifiek beeld/idee van hen geloven. Het punt dat ze missen is wie ze zijn vanbinnen en het punt van realisatie dat als je werkelijk een verschil wil maken in de wereld, als je werkelijk de wereld wil veranderen en als je werkelijk het beste voorhebt met deze wereld, dan moet je dat verschil leven langs binnen --- en dan kan er geen afscheiding bestaan tussen wie je bent 'langs binnen' en 'langs buiten' -- het is één en gelijk.

En zo leef je het voorbeeld , zo leef je de woorden die je spreekt en ben je de levende statement van de woorden die je spreekt. En dat is waar de reis naar leven om gaat - het leven van de woorden die je spreekt. Dat is wat Zelf-Eerlijkheid is, en Zelf-Verantwoordelijkheid. Je neemt verantwoordelijkheid voor elk woord dat je spreekt door te staan ALS de woorden, één en gelijk langs binnen en langs buiten.

Wordt Vervolgd in Dag 485

Dag 392: Als deze wereld een Film is, wie zijn dan de Slaven die het Scherm doen Oplichten?

Dit is een verderzetting van "Dag 392: Ben je een Personage of een Levend Wezen?".

Zolang we onszelf definieren als het 'hoofdpersonage' in ons leven en onze realiteit - creëren we een wereld vol consequenties - vol conflict, misbruik en lijden - omdat, dit idee in contradictie staat met de realiteit. In de realiteit zijn we niet zomaar 'personages' - maar levende wezens. We zijn niet meer of minder dan een ander, we zijn één en gelijk. En deze eenheid en gelijkheid kan enkel gemanifesteerd en gerealiseerd worden in de 'alleenheid' van onszelf - in zelf-eerlijkheid, zelf-verantwoordelijkheid, zelf-respect, zelf-vertrouwen en zelf-ondersteuning kunnen we ook eerlijk, verantwoordelijkheid, respectvol, vertrouwend en ondersteunend zijn tegenover een ander.

Zelf-Vergeving Dimensie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren als het hoofdpersonage in en van mijn wereld die ik zie met mijn ogen - en daarin andere mensen te definieren als de 'nevenpersonages' in mijn wereld/film -- waarin ik er vanuit ga dat andere mensen minder belangrijk/waardevol/hoofdzakelijk zijn dan ikzelf --- in de plaats van in te zien dat ik mensen niet eens werkelijk zie als wie ze werkelijk zijn, omdat ik op geen enkel moment heb moeite gedaan om hen te leren kennen, om de wereld die ik zie met mijn ogen te ontdekken en verkennen en leren kennen --- omdat ik vanaf het begin al geconsumeerd was met mijn eigenbelang door te geloven dat ik het 'hoofdpersonage' ben en dat de wereld die ik zie met mijn ogen hier bestaat om mijn belangen te dienen als mijn persoonlijke 'film'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd nooit in te zien hoe ik mezelf heb aangesteld als het hoofdpersonage in mijn wereld en realiteit, zonder op welke manier dan ook te beseffen of te zien hoe die wereld en realiteit in elkaar zit en functioneert --- en dat ik daardoor ook nooit heb ingezien dat ik mijn eigen 'film', als mijn 'Leven' waarvan ik zogezegd het 'hoofdpersonage ben', niet eens zelf in handen heb

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mij af te vragen hoe het mogelijk is dat ik mezelf ervaar als een 'hoofdpersonage' in 'mijn film', alsof mijn leven 'van mij' is, 'mijn creatie' -- maar dat ik zelfs niet kan zeggen hoe ik die 'film' of mezelf als het 'hoofdpersonage' in die 'film' heb gecreëerd --- of waar deze realiteit vandaan komt als het 'materiaal' en de 'grondstof' waarmee ik 'mijn film' gecreëerd heb --- en dat ik daardoor dus niet werkelijk zelfs besta in die 'film' --- omdat de 'film', als het 'leven', dat ik ervaar, en mezelf als het 'hoofdpersonage' in die film, geleid wordt door een voorontworpen 'programma' van energie - waarin ik in feite maar een volgeling ben, een slaaf, die blindelings het pad volgt waar de energie mij op leidt --- waardoor ik de illusie creëer dat mijn leven een 'verhaal' heeft, en dus een 'film' is - waar ik dan naar kijk, vol opwinding en denk van 'kijk, dat is MIJN film, MIJN leven, dat heb IK gedaan/gemaakt', maar nooit inzie en besef dat niets van wat ik ooit gedaan heb in die 'film' als mijn herinneringen ooit werkelijk mezelf geweest is, maar altijd een energetische beweging geweest is in mezelf die mij stuurde in een bepaalde richting

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd mij af te vragen wie of wat het is dat mijn 'film/leven' heeft ontworpen, door te gehypnotiseerd en bevangen te zijn door de mooie lichtjes en kleurtjes van het 'scherm' in mijn geest als de beelden van mijn herinneringen - als de 'scenes' in 'mijn film' - dat ik mij nooit heb beseft dat die herinneringen niet eens werkelijk van mezelf zijn, omdat ik nooit werkelijk aanwezig geweest ben in die momenten, ik heb mijn leven laten sturen door voorgeprogrammeerde energetische ervaringen in mezelf die ik blindelings volgde

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd in te zien hoe ik mijn macht heb weggegeven aan een voorgeprogrammeerd systeem/patroon/programma van energie om mijn leven te sturen en te bepalen hier op aarde -- door zo geconsumeerd te zijn door eigenbelang, als een gevoel van belangrijkheid en speciaalheid wanneer ik kijk naar mijn herinneringen als de lichtgevende en kleurrijke beeldjes in mijn geest als MIJN bezittingen/eigendom

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd de fysieke consequenties in te zien van het systeem van eigenbelang dat ik heb toegestaan te bestaan in mezelf - als het geloof dat ik het 'hoofdpersonage' ben en dat de wereld die ik zie om mij heen mijn persoonlijke 'filmwereld' is --- en dus nooit te hebben ingezien dat ik mijn omgeving als de fysieke werkelijkheid zodanig zal manipuleren, bedriegen en misleiden totdat ik zal krijgen wat ik wil en mijn wereld zich schikt naar de verlangens in mijn geest als hoe ik persoonlijk wil dat mijn film eruit ziet - waardoor ik een wereld heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan van manipulatie, leugens en bedrog waarin geen enkel mens in staat is om werkelijk te geven om een ander of te zien wat de consequenties zijn van onze woorden en daden in de levens van andere mensen - omdat we die 'andere mensen' zien als de 'nevenpersonages' in onze film, die enkel zoveel waard zijn als de waarde die ze kunnen brengen en toevoegen aan de creatie van onze persoonlijke filmwereld

ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan en geaccepteerd stil te staan bij de fysieke onpraktische en onmogelijke natuur van dit systeem van eigenbelang dat ik heb toegestaan te bestaan in en als mijn geest en gedachten, als het geloof dat deze wereld mijn film is en ik het hoofdpersonage - door zo geconsumeerd te zijn door de gevoelens die mijn herinneringen produceren, als de flikkerende lichtjes in mijn geest waar ik door gehypnotiseerd ben, dat ik niet eens inzie dat deze fysieke realiteit niet gemaakt is voor zo een ingesteldheid -- en dat de consequenties daarvan zullen zijn dat er veel mensen hun leven op aarde moeten opgeven als slaven, om de levens van een paar mensen op aarde te ondersteunen in hun creatie van hun persoonlijke filmwereld hier op aarde - en dat ik daardoor direct verantwoordelijk ben voor al het lijden in deze wereld als de consequenties van de verstoorde interne realiteit die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf


Wordt Vervolgd in Dag 393

Dag 199: Is de Mens een Intelligent Wezen - of eerder Verloren in de Waan van het Ego?

Dit is een verderzetting van "Dag 198: Ik loop rechtop en ik praat -- Ik ben een Intelligent Wezen!"


 ik realiseer mij dat het feit dat ik rechtop loop en praat, geen bewijs of indicator is van mijn 'intelligentie'

ik stel mezelf tot doel om de definitie van 'intelligentie' die ik blindelings heb aanvaard in mezelf te onderzoeken en te herbekijken - in het besef dat ik steeds blindelings heb aanvaard dat ik een 'intelligent wezen' ben gewoon omdat ik een 'mens' ben, hetgeen ik gebruikt heb als een excuus om mij superieur te voelen, in en als het geloof dat ik een 'hoger bewustzijn' ben, maar dat ik nooit werkelijk enig inzicht heb gehad in wat 'intelligentie' echt betekent en wat de functie van deze 'intelligentie' is in het leven op aarde

ik stel mezelf tot doel om mezelf te herdefinieren van 'intelligentie' als een excuus om mij superieur te voelen en daarin elk gezond vestand in het leven op aarde te negeren - tot 'intelligentie' als een praktisch werkbaar begrip dat rekening houdt met wat echt is als het dagelijkse leven op aarde in en als het creëren van een wereld die het beste is voor elke levensvorm

ik stel mezelf tot doel om 'wetenschap' en 'wetenschappers' niet zomaar te aanvaarden als een zogezegd bewijs van 'intelligentie' als 'hoger bewustzijn', maar om altijd te kijken naar de praktische kant van die 'wetenschappelijke onderzoeken/bevindingen' in het besef dat ware intelligentie afgemeten wordt aan de hand van hoe wetenschappelijke onderzoeken/bevindingen bijdragen tot het ondersteunen, bouwen en creëren van een wereld die het beste is voor al het leven

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat elke vorm van zogezegde 'intelligentie' compleet overbodig, waardeloos en nutteloos is als het niet praktisch is in het ondersteunen en creëren van een wereld die het beste is voor elk levend wezen

ik stel mezelf tot doel om te bestaan als een waarachtig intelligent wezen, als een wezen dat verantwoordelijkheid neemt voor haar omgeving, waar ik mij dan ook bevindt - een wezen dat aan zelf-onderzoek doet, om mezelf ervan te verzekeren dat ik niet zomaar besta/leef volgens aangenomen en gekopieerde kennis en informatie als geloofsystemen, omdat ik besef dat er steeds consequenties zijn aan mijn daden - en dat, als ik mezelf toesta te handelen op basis van GELOOF van goed/slecht, juist/fout en positief/negatief, ik in wezen bewijs dat ik geen interesse heb in het nemen van verantwoordelijkheid voor mijn bestaan als levend wezen op aarde en ik dus uiteindelijk consequenties zal manifesteren in en als het leven op aarde die niet het beste zijn voor allen

en ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor de consequenties van mijn daden, in en als ware 'intelligentie' - en daarin de mensheid uit te dagen om in te zien  hoe onze samenleving en de desastreuze gevolgen/consequenties van onze manier van leven het ultieme bewijs is dat wij nooit verantwoordelijkheid genomen hebben voor de consequenties van onze daden, en dat er daarom nooit zelfs één enkel werkelijk intelligent mens bestaan heeft --- en dat de mensheid enkel altijd heeft bestaan in en als de illusie van 'intelligentie' als de aangenomen en gekopieerde kennis van 'goed' en 'kwaad' in en als de menselijke geest als excuus om zich superieur te voelen tegenover de rest van het bestaan

ik stel mezelf tot doel om aan te tonen dat de enige werkelijk intelligente levensvormen hier aanwezig, de aarde, de dieren en het plantenrijk zijn - omdat zij de enigen zijn die hun plaats en functie realiseren en leven in het groter geheel van het 'leven op aarde' en die bestaan in en als het besef dat het leven op aarde een symbiotisch organisme is dat functioneert op basis van geven en nemen in en als eenheid en gelijkheid --- en dat de mens bij uitstek de minst intelligente levensvorm is die bestaat omdat de mens bestaat in en als 'individualisme', als een parasiet die zijn omgeving leegzuigt voor een ervaring van persoonlijke grootsheid, en zichzelf daarin boven zijn omgeving plaatst, zonder enig benul van het feit dat hij zonder die omgeving niet eens zou kunnen bestaan

ik besef, begrijp en realiseer mij dat echte 'intelligentie' in wezen 'zelf-onderzoek' is - vanuit het startpunt van het komen tot werkelijk inzicht in wie ik ben als het leven/bestaan zelf en wat hier bestaat als 'creatie' -- in en als het nemen van verantwoordelijkheid voor het feit dat ik HIER ben en het begrijpen dat daarom alles dat HIER bestaat, deel uitmaakt van mezelf

ik stel mij tot doel om 'intelligentie' te leven als de praktische toepassing van onvoorwaardelijk zelf-onderzoek en onderzoek van de realiteit als mezelf - omdat ik besef, begrijp en mij realiseer dat ik hier in en als deze realiteit besta en aldus het startpunt ben van al wat hier bestaat op dit moment en daarom verantwoordelijk ben voor al wat bestaat zoals het nu en hier bestaat --- hierin stel ik mij tot doel om 'intelligentie' als zelf-onderzoek te gebruiken en toe te passen in functie van het bewerkstelligen van een realiteit die het beste is voor elk levend wezen, in eenheid en gelijkheid met mezelf

ik besef, begrijp en realiseer mij dat echte 'intelligentie' het doorlopen van een proces van 'zelf-zuivering' is, als het realiseren van mezelf als één en gelijk met AL wat hier bestaat -- en aldus een volledig inzicht te hebben in wie ik ben als het BESTAAN --- om op die manier mezelf te manifesteren als een realiteit die de expressie/manifestatie is van wie ik werkelijk ben als vergeving, waarachtigheid, zelf-eerlijkheid, liefde, puurheid en integriteit --- omdat ik inzie, besef en begrijp dat het misbruik dat gemanifesteerd is in en als deze huidige realiteit, het resultaat/product is van de afscheiding als de geest/het ego die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf waarin ik als het bestaan/leven/creatie nooit verantwoordelijkheid heb genomen voor elk deel van mezelf in en als het bestaan

Dag 139: Het Desteni Personage - Van Religie naar Leven

Dit zijn de Zelf-Correctieve Statements voor "Dag 138: Het Desteni Personage"


Ik stel mij tot doel om uit het Desteni Personage te stappen door, wanneer en als ik gedachten zie opdoemen in mijn geest waarin ik mezelf en mijn participatie in Desteni en het process van zelf-realisatie ophemel door mij in te beelden hoe de wereld zal veranderen en hoe ik erkenning, appreciatie en aandacht krijg van 'de mensheid' voor mijn contributie aan die verandering, te stoppen en te ademen -- en te beseffen dat die gedachten enkel afkomstig zijn uit mijn persoonlijke verlangen om mij speciaal te voelen, en geen rekening houden met de fysieke, praktische, echte stappen die ondernomen moeten worden in de fysieke realiteit om tot die verandering te komen, hetgeen heel wat minder 'glamoureus' en 'speciaal' is en hetgeen van mij vergt om van mijn troon in mijn geest te komen en in elk moment gewaar te zijn van mezelf HIER, met beide voeten op de grond, in volledig besef van het feit dat de fysieke realiteit zich niet vanzelf zal bewegen/veranderen, maar dat ik in elk moment mezelf moet bewegen in eenheid en gelijkheid met de fysieke realiteit om die verandering zelf teweeg te brengen

ik stel mij tot doel aan te tonen waarom activisme of religie of spirituele overtuigingen nooit 'gewerkt' heeft in het veranderen van deze wereld - omdat de activist, de gelovige of de spirituele zijn verantwoordelijkheid afschuift op zijn 'groep'/'organisatie'/'religie'/'god'/'guru'/'overtuiging'/'Heilige Scripten'/'dimensionele wezens'/'Engelen'/'Gidsen' en enkel staat als representatieve voor die 'groep'/'organisatie'/'religie'/'god'/'guru'/'overtuiging'/'Heilige Scripten'/'dimensionele wezens'/'Engelen'/'Gidsen' waar hij in GELOOFT, maar hij staat niet ALS zijn 'overtuiging'/'geloof', hij staat/bestaat niet als het levende voorbeeld van datgene wat hij predikt, hij gebruikt enkel zijn geloof/overtuiging om zich hoopvol te voelen over zijn/het leven op aarde en over zijn eigen toekomst en het 'hiernamaals', waarin hij in wezen op geen enkele manier WIL stilstaan bij wat er werkelijk nodig zou zijn om de wereld te veranderen, omdat dat nooit het startpunt was van zijn participatie in zijn 'organisatie'/'groep'/'spirituele beweging'/'religie'

 ik stel mij tot doel aan te tonen dat als men zelf-eerlijk genoeg zou zijn om het startpunt van de participate van de activist/gelovige/spiritualist in zijn groep/organisatie/spirituele beweging/religie te onderzoeken, men zou inzien/beseffen dat het startpunt NIET het 'veranderen van de wereld' is tot een betere wereld voor allen, ondanks het feit dat men deze stelling wel zou gebruiken om hun daden te rechtvaardigen en te doen uitschijnen dat ze iets 'Heiligs'/onzelfzuchtigs aan het doen zijn, maar dat het startpunt ALTIJD ANGST is, als een persoonlijke overweging die altijd te maken heeft met het 'redden van het eigen hachje', om de simpele reden dat ELK MENS een voorgeprogrammeerd SYSTEEM is van overleving als de 'menselijke geest' en dat, zolang dit systeem niet volledig begrepen en veranderd is door het proces te bewandelen van zelf-realisatie, elke handeling van de mens gebaseerd is op en afkomstig is vanuit de instinctieve overlevingsANGST waarin de mens ALTIJD zichzelf eerst plaatst in zijn geest, ondanks al de woorden die verspild worden in het verpakken van hun daden en beslissingen als 'onzelfzuchtigheid' en zogezegd 'hoger bewustzijn' -- waarin de activist, de gelovige en de spiritualist gewoon de grootste leugenaars zijn die hun ware natuur van ANGST als ego-centrisme zullen ontkennen om zichzelf beter te doen uitschijnen dan alle andere mensen, hetgeen van hen, ironisch genoeg, net het grootste deel van het probleem op aarde maakt

ik stel mij tot doel om, in de plaats van te bestaan in mijn persoonlijke wereldje van persoonlijke meningen, opvattingen en visies op de wereld, waarin ik er ALTIJD van overtuigd ben dat ik GELIJK heb en dat ik juist ben, één en gelijk te staan met elk levend wezen op deze wereld, ongeacht ras, geslacht, soort, religie, overtuiging, leeftijd, uiterlijk en cultuur door het proces te doorlopen van het stoppen van de Geest als innerlijke afscheiding in en als zelf-verheerlijking en zelf-preservatie en te staan als het levende voorbeeld van wat werkelijk gevergd is van de mens om een andere wereld te creëren, een wereld die het beste is voor al het leven op Aard

ik stel mij tot doel te leven in en als het besef dat 'de Hel' enkel bestaat hier op aarde als wat ik heb toegestaan te bestaan door mijn verantwoordelijkheid voor Creatie in de handen van God en 'andere mensen' te leggen, en dat ik enkel 'naar de Hemel zal gaan' wanneer en als ik die hemel zelf manifesteer als een fysieke realiteit -- en dat ik in het 'hiernamaals enkel zal ervaren wat ik heb toegestaan te bestaan op aarde als MIJN CREATIE als gemanifesteerde consequentie --- en dat er dus waarlijk geen ontsnappen is aan wat ik heb toegestaan te bestaan in en als CREATIE, en dat ik op elke manier zal oog in oog komen te staan met al wat ik heb toegestaan op aarde als de gemanifesteerde HEL, door mijn participatie in de schijnHemel van de Geest waarin ik altijd enkel oog had voor mijn verlangen om mij speciaal te voelen

Ik stel mij tot doel de Hemel op aarde te creëren door te STAAN als Desteni en GelijkheidsGeld, als de levende statement van wie ik werkelijk ben in elk moment van ademhaling als de absolute toewijding om een wereld te creëren die het beste is voor elk levend wezen in eenheid en gelijkheid met mezelf -- en om zo te staan als het levende voorbeeld dat de mens wel degelijk in staat is om te veranderen tot een waarachtig, integer levend wezen dat het leven waard is