Dag 800: Wat je Zegt ben je Zelf: Hoe Oprecht ben je Werkelijk?

Onlangs heb ik tot het besef moeten komen dat een bepaald beeld en idee dat ik had van mezelf eigenlijk niet overeenkomt met de realiteit van wie ik over het algemeen ben. En tot dit besef kwam ik maar door het toepassen van het gereedschap van zelf-vergeving en zelf-eerlijkheid.

Ik heb mezelf altijd gezien als een zeer eerlijk en oprecht iemand. Op diep niveau was dit hoe ik mezelf zag, als iemand die steeds open, oprecht en eerlijk is. Dit was een idee dat ik ook steeds hoog hield in mijn relatie. Ik zag mezelf als eerlijk en oprecht omdat ik nooit aarzelde om alles te delen met mijn partner, in verband met hoe ik me voelde vanbinnen, welke gedachten er door mijn geest gingen, welke mijn angsten zijn, enzovoort.

Ik droeg het ideaal en principe van 'eerlijkheid' steeds hoog in het vaandel en was er dan ook van overtuigd dat ik die eerlijkheid belichaamde omdat ik doelbewust ervoor zorgde dat ik geen geheimen droeg en dat ik onvoorwaardelijk alles van mezelf deelde met mijn partner.

Wanneer dan soms bleek dat mijn partner niet alles van zichzelf deelde met mij op dezelfde manier, kwam een reactie van mij gekwetst en zelfs bedrogen voelen naar boven. Ik voelde me kwaad worden omdat ik mezelf met hem vergeleek en in de vergelijking de conclusie trok dat ik steeds eerlijk en oprecht geweest ben en hij niet - en dat ik daarin als het ware het slachtoffer was van de situatie.

Onlangs kwam deze reactie nog eens in mij naar boven, maar in de plaats van automatisch de reactie te vertrouwen en me erin te laten meevoeren en in beschuldiging te gaan tegenover mijn partner, keerde ik mijn blik eerder naar binnen toe. In de plaats van in dat moment die idee in mijn geest die zegde dat "ik altijd zo eerlijk en oprecht ben" en waarin ik de vinger wees naar mijn partner en hem beschuldigde van "onoprecht te zijn" te geloven, stelde ik die idee in vraag en vroeg ik me tegelijkertijd af of ik eigenlijk werkelijk zo compleet en absoluut 'eerlijk en oprecht' ben als hoe ik mezelf doe uitschijnen in mijn geest. Wat ik immers ondertussen al geleerd heb in verband met de geest is dat de ideeen die ik heb over mezelf in mijn geest vaak als doel hebben om de realiteit van mezelf te verbergen.

En het was maar omdat ik merkte dat de stelling in mezelf van "ik ben zo eerlijk en oprecht" geladen was met reacties - waarin ik mezelf zag als positief en mijn partner als negatief - dat ik besefte dat ik eigenlijk te maken had met een IDEE in mijn geest en dus niet noodzakelijk met een realistische representatie van wie ik in werkelijkheid ben.

In het onderzoeken van dit idee en door mezelf de vraag te stellen of ik wel daadwerkelijk de belichaming ben van eerlijkheid en oprechtheid realiseerde ik me dat de eerlijkheid die ik steeds toepaste nooit echte eerlijkheid was, maar in feite een schijn-eerlijkheid en valse eerlijkheid was. Mijn idee van eerlijkheid was het ongefilterd en automatisch delen van wat er allemaal omging in mijn geest met mijn partner en vaak was ik eigenlijk in een reactie terwijl ik mezelf aan het delen was.

Ik was bijvoorbeeld 'eerlijk' met mijn partner over bepaalde angsten die ik had, terwijl ik tegelijkertijd nog steeds die angst ervoer en het delen een vorm van manipulatie was waarin ik eigenlijk stiekem hoopte op een bepaald antwoord van mijn partner dat mij op mijn gemak zou stellen. Echte eerlijkheid zou niet bestaan in het zomaar delen van mijn reacties met mijn partner, maar eerder in het kijken naar en onderzoeken van wie ik eigenlijk ben in en als die reacties. Echte eerlijkheid bestaat met andere woorden op de eerste plaats in relatie tot mezelf.

Echte eerlijkheid wil zeggen dat ik een gewaarzijn ontwikkel in verband met hoe mijn reacties, mijn angsten, mijn gedachten en al wat er in mijn geest omgaat bestaan en wat er werkelijk gaande is 'achter de schermen in mijn geest'. En dit kan enkel wanneer ik niet automatisch mijn reacties volg en vertrouw en deel met mijn partner alsof het is 'wie ik ben', maar wanneer ik eerder een stap terug neem en vertraag in mezelf om voor mezelf eerst te onderzoeken wie ik eigenlijk werkelijk ben in en als de reacties die in mijn geest naar boven komen.

In deze situatie besefte ik dus dat de oneerlijkheid en onoprechtheid waar ik mijn partner van aan het beschuldigen was in feite in mezelf bestond, gewoon op een andere manier die ik niet zag of besefte tot ik mezelf ging onderzoeken.

Dat 786: De Onderdrukkende Effecten van het Handhaven van "Eerlijkheid"

Iets dat ik vaak hoor van verschillende mensen in mijn omgeving is dat er zich in hun werkomgeving bepaalde scenarios afspelen waarin er afbreuk gedaan wordt aan de privileges die men soms geniet omwille van het concept 'eerlijkheid' en hoe het benaderd en toegepast wordt. En dit concept is iets dat we allemaal zullen herkennen - het is zelfs iets dat zich duidelijk heeft afgespeeld doorheen mijn leven in relatie tot autoriteitsfiguren.

We zullen allemaal wel het scenario herkennen - vooral wanneer we als kind broers en/of zussen hadden - waarin we iets ontzegt worden ten gevolge van een fout die een ander gemaakt had of omdat 'als jij dit of dat krijgt dan zal je broer of zus het ook willen en moeten we het hen ook geven'. Het is het fenomeen van over dezelfde kam geschoren worden in het principe van 'eerlijkheid', als het geloof dat elk individu gelijk behandeld moet worden in de zin van hetzelfde moet krijgen of ontkent worden. Dit houdt dan ook in dat iedereen zal lijden onder de fout van één enkel individu omdat die ene individu en de fout die zij begaan hadden gezien wordt als maatstaf voor iedereen en hoe iedereen behandeld zal worden.

Dit kan uiteindelijk leiden tot het opgeven en weglaten van dingen die het leven aangenamer maken in bepaalde situaties, aangezien er allerhande regels en regulaties worden opgesteld die dan opgelegd worden aan iedereen gewoon om situaties te vermijden die in feite gecreëerd waren door één individu of een klein aantal individuen. Deze aanpak wordt over het algemeen gehandhaafd in situaties waarin je groepen van mensen hebt die werken in een hierarchische structuur en door die structuur gecontroleerd trachten te worden, zoals school, werk en familie.

Deze definitie en toepassing van 'eerlijkheid' is echter niet wat best is aangezien het deze situaties duidelijk eerder limiteert en beperkt in de plaats van dat het individuen de ondersteuning en vrijheid geeft om zichzelf te kunnen ontplooien en om te groeien. Het is bijvoorbeeld gebaseerd op een principe van bestraffing, namelijk in het wegnemen of beperken van bepaalde omstandigheden teneinde te voorkomen dat bepaalde problemen opnieuw de kop zouden opsteken. Dit principe zorgt echter niet voor oplossingen. Het is de reden waarom veel criminelen die door het strafsysteem gaan, steeds in dezelfde cyclus van criminaliteit blijven steken in de plaats van dat ze groeien, veranderen, leren uit hun fouten en zichzelf ontplooiien.

Het systeem van bestraffing zorgt voor een beperking, limitatie en inkrimping van het menselijk potentieel om te groeien en te veranderen. Het zoekt niet naar oplossingen voor de problemen, noch naar het ontwikkelen van inzicht in hoe de problemen ontstaan in de eerste plaats, maar wil de problemen enkel onderdrukken of vermijden via regulering en beperking van vrijheid.

Daarnaast is deze toepassing van 'eerlijkheid' als in het 'over dezelfde kam scheren' van iedereen nog gebrekkig omdat het niet berust op gezond verstand. Het gaat ervan uit dat 'eerlijkheid' een eendimensioneel concept is - namelijk de idee dat iedereen hetzelfde krijgt en behandeld wordt - zonder dat daarin gezond verstand wordt toegepast in de zin van het erkennen van de nuances die elke situatie en elk individu onderscheiden en daardoor steeds een unieke toepassing vereisen. Het concept van 'eerlijkheid' is in deze zin als het ware een vorm van luiheid aangezien men in wezen de moeite niet wil doen om te onderzoeken zowel als aan te tonen hoe en waarom de één anders behandeld wordt dan de ander. Het is immers gemakkelijker om iedereen over dezelfde kam te scheren of elk persoon dezelfde schoen aan te passen, dan om de uniekheid van elkeen te zien en te erkennen en elk individu te ondersteunen en te benaderen op basis van die uniekheid en wat het beste zou zijn voor elk individu.

Dag 740: Schrijven vanuit Gevoel Vs Schrijven vanuit zelf-Eerljikheid

Als je schrijft vanuit dat opzicht dan kan je schrijven jou ondersteunen om te ontdekken en te worden wie je werkelijk bent, terwijl als je schrijft vanuit je gedachten en interne ervaringen dan zal je dat ook ondersteunen en versterken. Uit Dag 739: Hoe je Schrijft is Wie je Bent

Ik had vroeger een dagboek waar ik in schreef.  En de dingen die ik schreef waren over het algemeen melodramatische poëzie en vreemde, chaotische en 'duistere' schrijfsels en als ik er nu op terugkijk dan zie ik hoe de dingen die ik schreef en de manier waarop ik schreef tegelijkertijd mijn identiteit en persoonlijkheid die ik in die periode had aangenomen als 'mezelf' versterkten en valideerden.

Ik gebruikte mijn schrijven om 'mezelf' en mijn zelf-gecreëerde melodramatische persoonlijkheid als het ware kracht bij te zetten. Door specifiek te schrijven op een manier die de emotionele ervaringen waar ik mezelf mee was gaan identificeren opzettelijk opwekte, kon ik mezelf als die emotionele persoonlijkheid 'vereeuwigen' en haast manifesteren op fysieke manier omdat ik 'mezelf' als hoe ik mezelf identificeerde op papier had neergezet. Ik kon het dus nu steeds herlezen om mezelf eraan te blijven herinneren dat 'dit is wie ik ben'.

Als je dus schrijft over jezelf, zoals in een dagboek, creër je tegelijkertijd jezelf. Daarom is het ook belangrijk dat je duidelijk en helder bent met jezelf over je startpunt in je schrijven. Met andere woorden: Waarom is het dat je schrijft? Schrijf je om bepaalde gevoelens, gedachten, ideëen en ervaringen die in jezelf bestaan kracht bij te zetten en als het ware te bevestigen door ze 'op papier te zetten' (waarbij het doel van het schrijven dus is om gevoelens en emoties op te wekken)? Of schrijf je om je eigen gevoelens en emoties en gedachten beter te kunnen begrijpen en om dus jezelf better te leren kennen?

Hier is dan zelf-eerlijkheid nodig om te kunnen onderscheiden en opmerken wanneer je vanuit het ene startpunt schrijft en wanneer vanuit het andere. Het is immers makkelijk om te schrijven vanuit 'gevoel', om met andere woorden een gevoel te volgen omdat het werkelijk aanvoelt als een golf, of een stroom die je zachtjes meevoert en al wat jij hoeft te doen is het gevoel of de emotie volgen en je erdoor laten meevoeren, en terwijl je dat doet creëer je meer van dat gevoel of de emotie. Het schrijven wordt dan uiteindelijk dus een soort van cirkelbeweging waarin het einde zo goed als hetzelfde is als het begin omdat je startpunt niet werkelijk zelf-beweging was. Je startpunt was om jezelf te laten bewegen door een gevoel/emotie.

Schrijven met zelf-eerlijkheid en dus vanuit het startpunt van het leren kennen van jezelf, is om aanvankelijk misschien te schrijven vanuit gevoel. Stel bijvoorbeeld dat er iets is gebeurt in je dag en je reageerde op het gebeurde met kwaadheid en terwijl je over de gebeurtenis schrijft voel je de kwaadheid weer opkomen. Voor even zal je dan misschien schrijven vanuit die emotionele ervaring, maar de zelf-eerlijkheid bestaat erin dat jij jezelf dan even tegenhoudt en zegt van 'wacht eens even, laat mij nu eens onderzoeken wat er achter die kwaadheid ligt'. Dan verschuift jouw focus en aandacht van de ervaring naar je eigen zelf-beweging om jezelf beter te leren kennen en om te kunnen zien wie jij eigenlijk bent achter je eigen gevoelens en emoties en interne ervaringen.

Wordt vervolgd in Dag 741

Dag 669: De Zelf-Limitaties die Liggen in Het Zoeken naar Vriendschap

In de voorgaande blog opende ik het onderwerp van 'vriendschap' en gebruikte ik daarin specifiek mijn persoonlijke ervaringen in mijn leven waarin 'vriendschap' voor mij steeds de basis vormde van de relaties die ik trachtte te vormen met mensen. Ik bedoel daarmee dat 'vriendschap sluiten' steeds een groot thema was in mezelf wanneer ik iemand nieuw leerde kennen en dat ik in mijn gedrag en uitdrukking in relatie tot die persoon onmiddellijk en automatisch een vriendschapsrelatie met die individu probeerde te vormen.

Een vriendschapsrelatie in de zin van dat wat er telkens in mezelf naar boven kwam, bij wie ik ook ontmoette, was ten eerste dat die persoon mij leuk moet vinden, ten tweede we moeten goed overeenkomen, we moeten aangename gesprekken kunnen voeren samen en op het einde van het gesprek is het de bedoeling dat deze persoon mij nu aanziet als een goede vriendin of tenminste iemand die ze graag heeft.

Dit was zowat waar mijn omgang met mensen zich tot beperkte. En ik zeg 'beperkte', aangezien wat er door mij heen ging, wat ik zag en hoe ik mezelf ervoer in 'sociale situaties', was letterlijk enkel mijn eigen gedachten in verband met 'vindt deze persoon mij leuk?', 'wat denkt hij/zij over mij?', en dan twijfels, onzekerheden en angsten wanneer ik hun gedrag probeerde te interpreteren om erachter te komen wat hun mening was over mij, of ze mij aanvaardden als vriendschappelijk en fijn.

Deze interne correlatie die ik in mezelf had gevormd tussen iemand tegenkomen en leren kennen, en vriendschap sluiten, zorgde ervoor dat ik compleet geobsedeerd en geconsumeerd was door dit soort onzekerheden en twijfels en angsten in mezelf die alleen maar te maken hadden met mij en met hoe de ander persoon mij zag en wat hun mening zou zijn over mij.

Het zorgde ervoor dat wanneer ik de indruk kreeg dat iemand zich niet op zijn/haar gemak voelde bij mij of niet echt met mij leek te willen praten of wanneer er stilde viel in de conversatie, dat ik dat automatisch persoonlijk opnam en zag als een teken dat ik iets verkeerd aan het doen was en dat ik er op de één of andere manier voor aan het zorgen was dat deze persoon zich niet goed voelt over mij en geen verbinding voelt met mij.

Dit is uiteraard een enorm gelimiteerde visie op de realiteit omdat het zich beperkt tot enkel wat er binnenin mezelf gaande is aan gedachten, emoties en gevoelens, en mij opsluit in mijn eigen persoonlijke wereldje waar al wat er lijkt te bestaan of belangrijk en echt lijkt te zijn, is of ik al dan niet een vorm van vriendschap kan sluiten met de persoon/personen in mijn omgeving.

Om het maar over ego-centrisme en zelf-zuchtigheid te hebben. Er is immers een hele wereld die mij voorbijgaat en waar ik het bestaan niet eens van opmerk. Een wereld die ik zou zien en opmerken als ik mijn focus zou verleggen naar buiten mezelf in de plaats van zo gefixeerd te zijn binnenin mezelf. En als ik zou inzien en beseffen dat wat er binnenin mezelf gebeurt in termen van al die intense ervaringen van gedachten, emoties en gevoelens, dat is MIJN persoonlijke realiteit die enkel binnenin mezelf bestaat. Elk mens heeft zijn/haar eigen persoonlijke interne realiteit, en dat is wat ik zou kunnen zien en leren kennen als ik maar zou inzien dat het 'vrienden maken' dat mijn geest zo op een voetstuk geplaatst heeft, mij in feite aan het verblinden is en een gelimiteerd vals beeld aan het presenteren is van de eigenlijke realiteit.

Het benaderen van de mensen in mijn omgeving vanuit mijn wens om vrienden te maken en vriendschap te sluiten, saboteert mij om die mensen te leren kennen, om mij in hun schoenen te kunnen verplaatsen en om te kunnen zien wat er in hen bestaat, wie zij zijn vanbinnen en wat hun wensen, verlangens en angsten zijn.

Dag 604: Weten we Eigenlijk wel wat Eerlijk zijn wil Zeggen?

 Dag 604: Weten we Eigenlijk wel wat Eerlijk zijn wil Zeggen?

Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Maar als je jezelf achter een masker van positiefheid verschuild en als je al je 'negatieve' en gemene en 'slechte' gedachten en emotionele reacties daarachter gaat verbergen - dan creëer je in feite relaties van leugens en bedrog met anderen en met jezelf en dan zal er nooit echt vertrouwen kunnen bestaan in die relaties  omdat je relaties op leugens gebaseerd zijn - op het feit dat jij niet eerlijk wil zijn over wie je bent vanbinnen. Je verbergt je ware gedachten en dus je ware gelaat achter een masker, gewoon omdat je angst hebt dat mensen de 'negatieve' kant van je zullen zien. Dag 603: Is het hebben van een Positieve en een Negatieve Kant een vorm van Schitzofrenie?

Ik bedoel, uiteraard zijn er bepaalde factoren die we best in overweging nemen als het aankomt op het leven in deze wereld en kan je eerlijkheid en eerlijk en open zijn over wie je bent vanbinnen niet gaan interpreteren als het rondbazuinen van al wat je werkelijk denkt over mensen en hoe je je werkelijk voelt vanbinnen ook al glimlach je misschien vanbuiten. Ik bedoel, in zekere zin is die uiterlijke glimlach en dat 'sociale masker' nog steeds noodzakelijk omwille van het soort interacties die we over tijd doorheen de menselijke geschiedenis hebben opgebouwd waarin het een 'normaal' aspect van onze cultuur en onszelf geworden is om onszelf op een specifieke voorbepaalde en voorspelbare manier uit te drukken. Het is dus niet zo simpel om zomaar plots te beslissen om absolute 'eerlijkheid' beginnen toe te passen in onze relaties met anderen en om dan te verwachten dat die 'eerlijkheid' ook gewaardeerd zal worden.

Daarom beginnen we met de toepassing van Zelf-Eerlijkheid in dit proces van het ontwikkelen van onszelf als een integer en oprecht levend wezen. We hebben vaak de neiging om dingen buiten onszelf te projecteren, bijvoorbeeld wanneer we het woord eerlijkheid of de woorden zelf-eerlijkheid horen, of zelfs oprechtheid en integriteit - en om te denken dat die eerlijkheid, oprechtheid en integriteit een uiterlijke presentatie van onszelf is, een uiterlijk gedrag, zoals bijvoorbeeld het vertellen van onze geheimen aan anderen zouden we definieren als zijnde 'eerlijkheid' of 'oprechtheid'.

Hierdoor zullen we uiteraard reageren in onszelf op het concept van absolute eerlijkheid en oprechtheid, omdat we  weten en beseffen dat als we onze diepste duisterste gedachten en reacties die we hebben over anderen, onszelf en onze wereld zouden delen met mensen, dat er dan allerlei meningen en beoordelingen over ons gevormd zullen worden en dat mensen dan zullen reageren op de dingen die we te delen hebben met dezelfde beoordelingen die wij vormen over onze eigen gedachten en die precies de reden zijn voor waarom het is dat we bepaalde gedachten en gevoelens en emotionele reacties in onszelf verborgen houden.

Zelf-Eerlijkheid is echter al wat moeilijker om op het eerste zicht te bevatten omdat we het niet gewoon zijn omwille van de afscheiding die we in onszelf hebben aanvaard tussen onszelf en 'andere mensen' -- waarin we de neiging hebben om dingen te 'veruiterlijken' en 'externaliseren' in en als bijvoorbeeld het 'eerlijk zijn tegen andere mensen', waarin we een bepaald beeld van onszelf portretteren als 'wie we zijn' als 'persoon', zodat dat beeld een idee kan worden in onze geest waar we ons positief over kunnen voelen.

Maar dat beeld en dat idee is geen 'echte' eerlijkheid, omdat het een beeld en een idee is in de geest. Het is een impressie en een indruk die we willen achterlaten op de mensen in onze wereld en realiteit en op onself. Dus, wat is dan het verschil tussen de impressie van eerlijkheid en zelf-eerlijkheid?

Dag 585: Het Zelf-Veranderings Gereedschap is maar zoveel Waard als de Zelf-Eerlijkheid die ik Toepas

Dag 585: Het Zelf-Veranderings Gereedschap is maar zoveel Waard als de Zelf-Eerlijkheid die ik Toepas

 Het Veranderen van een Eetverslaving

Het Veranderen van een Eetverslaving

Het Veranderen van een Eetverslaving

Wat ik dus heb beseft is dat ik opzettelijk die idee in mijn gedachten ga inprenten dat ik nu 'veranderd' ben en dat ik als het ware geen moeite meer moet doen om mijn eetverslaving aan te pakken - is omdat een deel van mezelf de eetverslaving niet wil loslaten. In mijn achterhoofd, in een geheime kamer van mijn geest geloof ik eigenlijk dat ik niet meer mezelf zal kunnen zijn als ik die eetverslaving verander en als ik mijn gedrag tegenover en relatie met eten zou veranderen. Ik geloof dat ik die specifieke gevoelens en ervaringen die ik verbonden heb met eten en voedsel nodig heb om het gevoel te hebben dat ik 'leef' en 'besta'  - en dus eigenlijk wil ik mezelf niet werkelijk veranderen en corrigeren in en als mijn eetverslaving.

 In dit soort gevallen gebruik ik dus vreemd genoeg het gereedschap en mijn proces dat eigenlijk bedoeld is om mezelf te ondersteunen in mijn proces van zelf-verandering, om mezelf net te gaan onderdrukken en dingen in mezelf die ik niet werkelijk wil veranderen of loslaten van mezelf te verbergen --- door de illusie te produceren in mijn geest dat ik die specifieke dingen veranderd heb.

 Dag 584: Hoe werken we Verandering Tegen met het Gereedschap van Zelf-Verandering?

Ik vind het dus eigenaardig wat ik al heb opgemerkt in relatie tot de 'geniepigheid' waarin de geest bestaat en opereert -- in dat het bijvoorbeeld het proces en het gereedschap in het proces van zelf-verandering zal gebruiken om net het tegenovergestelde te manifesteren, namelijk onderdrukking. En, ik bedoel, wanneer ik zeg dat 'de geest' dat doet, dan bedoel ik uiteraard Mezelf in en als de geest -- de geest is een voorspelbaar systeem van specifieke mechanismen die bestaan in en als gedachten, gevoelens en emoties, maar tegelijkertijd is dat systeem en zijn die mechanismen in en als dat systeem een directe representatie van mezelf, dus in essentie ben ik het zelf die gebruik maak van al de vernuftigde mechanismen van en in de geest om specifieke aspecten van mezelf opzettelijk te onderdrukken omdat ik die aspecten van mezelf in het geheim niet wil loslaten.

Ik gebruik bijvoorbeeld het mechanisme en systeem van een 'bewuste', 'onderbewuste' en 'onbewuste' geest, als zijnde drie afgescheiden en afgezonderde lagen in mezelf, om mezelf te kunnen afscheiden van mezelf en dus verstoppertje te kunnen spelen met mezelf - zodat ik kan liegen tegen mezelf over wie ik ben en die leugen zal gaan geloven, omdat ik de realiteit en de waarheid van mezelf verstopt heb in de dieperliggende lagen van mijn bewustzijn, dus kan ik dat als excuus gebruiken - dat ik mij simpelweg niet gewaar ben van wie ik werkelijk ben en wat ik werkelijk doe in mezelf - om bijvoorbeeld mezelf ervan te overtuigen dat ik werkelijk mijn best aan het doen ben om mijn eetverslaving te veranderen en te corrigeren, want 'kijk, ik pas mijn schrijven toe, en ik doe mijn zelf-vergeving en zelf-correctie - en iedereen kan het zien dat ik mijn proces bewandel'. Maar, tegelijkertijd is er een onderbewuste en onbewuste persoonlijkheid in mezelf die in relatie bestaat met mijn eetverslaving en die ik wil beschermen - en dus onderdruk en verberg ik die persoonlijkheid en mijn verlangen om mezelf in en als die persoonlijkheid te beschermen, achter mijn bewuste gedachten van 'kijk, ik ben mezelf aan het veranderen en mijn eetverslaving aan het stoppen'.

En dit is dan het punt waarop ik mezelf bewijs in mijn proces - waarop ik bewijs aan mezelf dat ik oftewel zelf-eerlijk ben oftewel zelf-oneerlijk. Want, het fascinerende aan dit proces van zelf-verandering is dat ik niet alsof kan doen, ik kan niet alsof doen - in tegenstelling tot bijvoorbeeld alles wat ik tot op dit punt in mijn leven ervaren en bewandeld heb, zoals school en werk en mijn relaties met mijn omgeving. Ik bedoel, in alles kon ik alsof doen en kon ik liegen en toch nog 'goede punten' krijgen en dus, terwijl ik aan het liegen ben en terwijl ik dingen geheim houdt van mijn omgeving en mezelf, kan ik geloven van mezelf dat ik bijvoorbeeld een 'goed persoon ben', omdat ik goede punten krijg van de leerkracht en mijn vrienden houden van mij, enzovoort.

Dus, ik ben in feite opgegroeid met die veronderstelling en aanvaarding dat het ok is om te liegen tegen mezelf, zolang ik maar 'goede punten' krijg en, zolang mensen mij maar leuk vinden en aanvaarden. Dus, die neiging heb ik ook doorgetrokken in mijn proces in dat ik vaak de realiteit van mezelf onderdrukte - als namelijk het feit dat ik het gereedschap van zelf-verandering vaak maar half-half toepaste en in mijn achterhoofd wel wist dat mijn toepassing niet voldoende was om daadwerkelijk mezelf veranderd te kunnen hebben, maar toch voelde ik mij positief over mijn toepassing, omdat ik kon bewijzen dat ik het gereedschap heb toegepast. Iedereen kan het zien - ik bewandel mijn proces van zelf-verandering, dus ben ik mezelf aan het veranderen.

Dat is echter niet hoe dit proces werkt -- omwille van het punt van ZELF-eerlijkheid. Het punt van zelf-eerlijkheid, waarin ik ten eerste binnenin mezelf kijk - en NIET naar andere mensen - om te weten wie ik ben, is de beslissende factor in termen van of mijn proces van zelf-verandering successvol zal zijn. Het proces van zelf-verandering is daarin uniek - omdat ik het louter voor mezelf doe, ik doe het niet voor 'goede punten' of voor 'erkenning' - ik doe het voor mezelf. Dus als ik mezelf dan toesta om dingen in mezelf opzettelijk te gaan verbergen en onderdrukken gewoon zodat ik mij positief kan voelen over mijn toepassing en kan geloven dat ik veranderd ben en dat ik mezelf aan het veranderen ben zonder dat ook daadwerkelijk absoluut toe te passen - dan ben ik de dupe, omdat ik uiteindelijk met mezelf alleen achterblijf en besta binnenin mezelf. Ik zal maar zoveel zijn en worden als de moeite die ik daadwerkelijk doe voor mezelf om zo eerlijk mogelijk te zijn met mezelf in mijn proces van zelf-verandering. En ik zal maar veranderen wanneer ik in de eerste plaats mezelf ervan weerhoudt om te geloven in mijn zelf-verandering zonder naar de feiten te kijken.

Dag 508: Wat is Leven in Oprechtheid? - Het Definiëren van het Woord Oprechtheid

Dit is een verderzetting van Dag 507 en in het kijken naar wat oprechtheid is en hoe ik oprechtheid, in en als het leven en toepassen tot de principes waar ik mezelf toe heb verbonden, op een praktische en realistische manier kan leven en toepassen in mijn dagelijkse leven.

Maar eerst is het nodig om voor mezelf te bepalen en vast te stellen wat het woord en de term 'oprechtheid' eigenlijk wil zeggen omdat het duidelijk is voor mezelf dat ik tot nog toe het woord 'oprechtheid' nog niet geleefd heb in mijn bestaan. Ik bedoel, dat is wat ik ontdekt heb over wie ik ben in relatie tot andere mensen en mezelf doorheen het bewandelen van mijn process van zelf-verandering -- dat ik namelijk nooit werkelijk principes gehad heb omdat ik bijvoorbeeld niet eens een fatsoenlijke definitie heb over wat woorden en begrippen zoals 'oprechtheid' betekenen.

Ik heb zelfs nooit begrepen of beseft wat 'principes' werkelijk zijn, of waarom ik principes zou moeten hebben - ik groeide gewoon op volgens het enige principe dat ik geleerd en gekopieerd heb van de wereld waarin ik geboren ben, namelijk: OVERLEVING en EIGENBELANG.

Ik bedoel, wat is oprechtheid werkelijk? Op twitter reageerde er iemand op de link naar mijn vorige blog "

Dag 507: Het Leven van Zelf-Oprechtheid - De Illusie van Oprechtheid"  met de volgende woorden:

"oprecht zijn valt niet altijd in goede aarde, mischien sturen we de feiten dan iets bij en wordt het een elusie"

Waaruit bleek dat deze persoon het woord 'oprechtheid' definieert als zijnde 'het vertellen van de waarheid', in de zin van dat je altijd je gedachten zegt tegen andere mensen - en dat daardoor, je 'oprechtheid' uiteraard bij die mensen niet 'in goede aarde zal vallen'  omdat onze gedachten over andere mensen nu eenmaal niet altijd positief en aangenaam zijn.

Terwijl, dat is helemaal niet hoe ik het woord 'oprechtheid' definieer in mezelf - dus, hieruit werd het duidelijk voor mezelf hoe belangrijk het is om de woorden die ik gebruik fatsoenlijk te definieren voor mezelf zodat ik ook in mijn communicatie met andere mensen duidelijkheid kan scheppen en op een duidelijke manier kan aantonen wat het eigenlijk is dat ik bedoel in en met de woorden die ik gebruik --- omdat verschillende mensen nu eenmaal verschillende definities hebben voor dezelfde woorden, hetgeen op zich vrij vreemd is omdat het effectieve communicatie vrij tot zeer onmogelijk maakt tussen mensen en enkel zorgt voor onnodige reacties en conflict situaties.

Hoe ik 'oprechtheid' definieer is bijvoorbeeld niet als het 'eerlijk zijn over mijn gedachten' of zomaar zeggen wat er in mijn geest zit tegen andere mensen, omdat dat op zich niet vrij snugger zou zijn om mijn interne gedachten en achterklap bloot te leggen aan mensen -- wat er in mijn geest omgaat is immers dingen waar ik zelf niet de volledige controle over heb, in de zin van dat ik zelf niet eens weet waar mijn eigen gedachten, gevoelens of emotionele reacties en ervaringen vandaan komen en ik heb mij nooit afgevraagd of nooit onderzocht wie ik werkelijk ben of hoe ik eigenlijk besta in en als mijn geest, dus waarom zou ik die interne storm en chaos delen met andere mensen? Dat zou zelf-destructief zijn.

In Dag 509 onderzoek ik verder wat Oprechtheid eigenlijk betekent en wil zeggen en hoe het woord oprechtheid op een praktische manier geleefd kan worden.

Dag 458: Waarom ben Ik niet eerlijk over wat er in mijn Geest Bestaat?

Dit is een verderzetting van "Dag 457: De Consequenties van het Onderdrukken van Gedachtenpatronen" - waarin ik had gemerkt dat de reden waarom er soms specifieke emotionele ervaringen en reacties opkomen in mezelf in welbepaalde situaties, en waarom ik in die momenten 'niet begrijp' waar die ervaringen vandaan komen -- is in feite omdat er bepaalde gedachten zijn in mijn geest waar ik nooit eerlijk over heb willen zijn met mezelf en die ik dus steeds onderdruk wanneer ze opkomen in mijn gedachten. En, omdat ik dus 'doe alsof' die gedachten, verbonden met specifieke gevoelens/emotionele reacties, niet bestaan in mezelf, zie ik ook niet en heb ik ook geen controle of authoriteit over de energie die deze reacties en gedachten aan het opbouwen zijn in mezelf --- energie die dan dus uiteindelijk een uitweg zoekt via een emotionele 'uitbarsting' of 'instorting'.

Dit is uiteraard problematisch omdat ik op deze manier geen stabiel individu ben omdat er op momenten zomaar emotionele reacties naar boven kunnen komen die mij volledig overmannen en waar ik mij machteloos tegenover voel omdat ik zogezegd 'niet begrijp waar het allemaal vandaan komt'. Maar, ik bedoel, het komt vanuit mezelf! Dus, dat hele gedoe van 'ik begrijp niet waar het vandaan komt' en 'wat ben ik toch een arm schaap' in relatie tot die emoties en ervaringen die opkomen in mezelf, is allemaal in wezen gewoon ik die niet eerlijk ben met mezelf over wat er eigenlijk allemaal bestaat in mijn eigen gedachten, enkel en alleen omdat er delen zijn in en van mijn gedachten die ik in mezelf beoordeel als 'negatief' of 'slecht' en daardoor ontken en onderdruk in mezelf --- omwille van bepaalde angsten die ik heb in relatie tot bijvoorbeeld 'wat zullen andere mensen denken over mij als ze zien dat ik zo denk?!', waarin ik dus niet enkel oneerlijk ben over wie ik eigenlijk echt ben tegenover andere mensen maar ook tegenover mezelf.

In mijn laatste blogs was dit dus waar ik ben geëindigd, namelijk met het toepassen en bewandelen van een specifiek proces waarin ik mezelf 'stabiliseer' in relatie tot mijn geest en gedachten door mijn relatie te corrigeren met de gedachten die ik heb onderdrukt en ontkend en beoordeeld in mijn geest - en dus eerlijk te zijn over wie ik ben in mezelf --- om op die manier te staan als een punt van authoriteit en controle tegenover wat er omgaat in mezelf zodat ik niet meer overmeesterd zal kunnen worden door de reacties en ervaringen die 'zomaar' opkomen in mezelf.

In "Dag 456: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt" heb ik het proces van zelf-vergeving toegepast in verband met dit mechanisme in mijn geest van het onderdrukken van deze specifieke gedachtenpatronen - en in de volgende blog zal ik onderzoeken hoe ik deze patronen kan corrigeren en veranderen voor mezelf.

Wordt Vervolgd in Dag 457

"Dag 456: Hoe de Bewuste Persoonlijkheid de Onderbewuste Persoonlijkheid Onderdrukt - Zelf-Vergeving Dimensie" - See more at: http://kim-reisnaarleven.blogspot.com/#sthash.2IskzNVj.dpuf

Dag 280: Wil je Rechten, dan moet je Betalen!

Dit is een verderzetting in de Blog-Serie die handelt over het Onderzoeken en herdefinieren van de Mensenrechten - in functie van de Gelijk Leven Stichting die als Doel heeft een Samen-Leving te creëren op aarde waarin de Mensenrechten GELEEFD worden in en als onze dagelijkse Realiteit.

Voor Context, Lees:
"Dag 267: Mensenrechten en de Gelijk Leven Stichting"
"Dag 268: Een rECHTzetting van de MensenrECHTen"
"Dag 269: Zijn de Mensenrechten een Illusie?"
"Dag 270: Hoe kunnen Mensenrechten bestaan als ze niet in Mij Bestaan?"
"Dag 271: Hoe kunnen Mensenrechten bestaan wanneer Politiek en Economie Gescheiden zijn?"
"Dag 272: Bestaat Politiek wel in Afscheiding van Economie?"
"Dag 273: De Uitvoering van de Mensenrechten is volgens de Wetten van de Natuur"
"Dag 274: Er is geen Krijgen zonder Geven"
"Dag 275: Waarom zien we 'rechten' en 'plichten' als 'beloning' en 'straf'?"
"Dag 276: Wie verantwoordelijkheid neemt voor Het Leven LEEFT de Mensenrechten"
"Dag 277: Rechten voor de Gehersenspoelden"
"Dag 278: Is Vrijheid van Meningsuiting een Basisrecht?"
"Dag 279: Is Vrijheid van Meningsuiting wel een 'Recht' als ik niet begrijp waar mijn Mening vandaan Komt?"

 "Ons RechtsSysteem bijvoorbeeld, werkt enkel via Geld en dus, eenmaal je zonder Geld zit is er Zeer Weinig dat je kan doen om je Rechten te Beschermen - en dat wil zeggen dat: de Rechten die Je Hebt niet werkelijk Rechten zijn, het zijn Rechten Onderhevig-aan Geld; hetgeen zou Indiceren dat er niet werkelijk, in de realiteit, Bestaande MensenRechten zijn in de Wereld. MensenRechten worden Enkel Gebruikt door Zij die al Hebben, om 'Wat ze Hebben' te Beschermen - Wat dit dan ook voor Consequenties en Effect zal hebben op Anderen die Niet in een Gelijke Positie staan." (Day 375: The Natural Learning Ability of the Human - Creation's Journey to Life)

Als je geld nodig hebt om een advocaat te betalen die voor het Gerechtshof gaat 'pleiten' voor 'jouw zaak' en jouw 'rechten' gaat 'verdedigen' --- hoe 'echt' zijn onze 'rechten' in deze wereld dan eigenlijk. Wil dit dan zeggen dat, zodra we zonder geld vallen, dat we onze zogezegde 'rechten' zoals ze neergeschreven zijn in de Grondwet en de 'Declaratie van de Mensenrechten', mogen vergeten. En wil dat dan ook zeggen dat schendingen van de mensenrechten niet gehoord worden tenzij mensen genoeg geld hebben om advocaten te betalen die hun 'zaak' ter Oren van het Gerecht brengen, en dat daarom Bedrijven en Rijke mensen die niet geven om een ander vrij spel krijgen om anderen te misbruiken en deze wereld uit te buiten en te misbruiken, omdat, zolang ze ervoor zorgen dat hun arbeiders net genoeg geld verdienen om te overleven, kunnen ze zich ervan verzekeren dat die Arbeiders nooit genoeg geld bijeen zullen rapen om aanspraak te maken op hun basisrecht op onderdak, proper water en voedsel via gerechtelijke middelen... omdat, als ze zelf niet opkomen voor hun rechten, zal niemand anders het doen.

En de hulporganisaties, zoals Amnesty International.... in hoeverre hebben zij het systeem van misbruik en consistente dagelijkse uitbuiting van mensen in deze wereld ooit echt kunnen veranderen? Ze blijven maar geld inzamelen om 'acties' te voeren en zogezegd te helpen', maar altijd op nieuw blijkt dat al dat geld niet genoeg was om echt een structureel verschil te maken in hoe overheden en/of bedrijven met Mensen omgaan, in hoe misbruik deel is gaan uitmaken van onze Economie. Omdat, de grote bedrijfsexecutieven hebben uiteraard honderd maal meer geld dan de hulporganisaties, en zullen dus de gerechtelijke stappen die de organisaties ondernemen in hun poging om 'een verschil te maken' op elke manier schaak zetten, waardoor de hulporganisaties uiteindelijk vooral veel geld verspillen aan dure advocaten en gerechtelijke procedures die pijnlijk lang blijven aanslepen en mensen in het Westen die doneren aan die organisaties het gevoel geven dat ze 'al zoveel geld gegeven hebben', maar de problemen en de schendingen van de mensenrechten blijven zich opstapelen in deze wereld -- en dus leggen mensen zich erbij neer dat het nu eenmaal niet beter kan, ondanks alle moeite die de hulporganisaties doen in onze naam en met 'ons geld'.

Als het uitvoeren van de mensenrechten iets is dat je zelf moet 'opeisen' en dat enkel kan wanneer je al geld hebt om een schending op 'officiele wijze' aan te klagen, wil dat dan niet zeggen dat het huidige systeem in wezen ontworpen is om opzettelijk een 'laag' van 'arme mensen' te creëren die dan  gemarginaliseerd worden tot het punt waarop ze niet gezien of gehoord worden en op geen enkele manier iets te zeggen hebben in het systeem, ondanks het feit dat ze de MEERDERHEID zijn, en dan in stilte lijdzaam 'verdwijnen'  --- om zo een klein groepje van 'elite' te behouden in deze wereld, als de MINDERHEID die al het geld en al de middelen heeft, terwijl de groter wordende groep 'armen' een soort van 'collaterale schade' is. Hoe kunnen wij nog steeds geloven dat we in een democratie leven wanneer het duidelijk is dat de meerderheid van mensen in deze wereld geen stem heeft in het systeem -- want, als het systeem werkelijk gebaseerd zou zijn op een democratisch stelsel van de 'macht aan de meerderheid', dan zouden de mensenrechten al lang een realiteit zijn, dan zou elk mens al lang onvoorwaardelijk onderdak, proper water, voeding en onderwijs krijgen.

Maar het huidige systeem is ontworpen om de macht aan de minderheid te behouden --- om de meerderheid, namelijk de ARMEN, opzettelijk geen stem te geven en dus geen drukkingskracht te geven in het systeem door de mensenrechten onderhevig te maken aan GELD, hetgeen wil zeggen dat de Mensenrechten nooit echt geweest zijn - en enkel bestaan op papier om Mensen het gevoel te geven dat het systeem om hen geeft en dat ze veilig zijn, en om te GELOVEN dat er werkelijk iets gedaan wordt aan het onnoembare lijden in deze wereld en daarin de realiteit van de situatie te negeren.


Wordt Vervolgd in Dag 281