Dag 795: Hoe is Beschuldiging eigenlijk Zelf-Onderdrukking?

In deze blog deel ik de zelf-correctieve stellingen voor de zelf-vergeving die ik in

Dag 794: Het Veranderen van het Patroon van Beschuldiging middels Zelf-Vergeving gedeeld heb. Deze stellingen spreek ik in momenten waarin ik beschuldiging zie opkomen in mijn geest nadat ik zelf-vergeving heb toegepast om de beschuldiging terug naar mezelf te brengen. De zelf-vergeving assisteert in het ontwikkelen van inzicht in verband met hoe ik ervaringen en gedachtenpatronen in mijn geest zoals het beschuldigen van een ander zelf creeer en zelf-correctieve stellingen assisteren met het formuleren en richting geven aan hoe ik mezelf kan en zal veranderen middels de inzichten waartoe ik ben gekomen.

De inzichten die ik in mijn zelf-vergeving in verband met beschuldiging in Dag 795 heb ontwikkeld zijn voornamelijk:

• Wanneer ik een ander beschuldig, dan ga ik in een ervaring van kwaadheid, frustratie en/of haat in mijn geest waarin ik mezelf als het ware opblaas of groter maak, terwijl ik mij vanbinnen eigenlijk heel klein voel. De kwaadheid is dus een illusie, iets dat ik gebruik om de echte emoties die ik voel vanbinnen te verbergen en te onderdrukken - emoties waarin ik me eigenlijk net het tegenovergestelde voel zoals bijvoorbeeld gekwetst, minderwaardig, angstig, onzeker, enzovoort.

Hier zal mijn zelf-correctieve stelling dus als volgt gaan:

Als en wanneer ik de ervaring van kwaadheid zie opkomen in mijn geest, samen met gedachten van beschuldiging naar X toe, dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat deze ervaring van kwaadheid eigenlijk fungeert als onderdrukking van de werkelijke emoties die ik ervaar binnenin mezelf waarin ik me eerder klein en angstig voel

Ik zie, besef en begrijp dat als ik mezelf toesta de emoties van angst, machteloosheid, onzekerheid en minderwaardigheid - als hoe ik me werkelijk voel vanbinnen - te onderdrukken door in het patroon van beschuldiging te gaan tegenover X, dan zal ik nooit tot een oplossing of verwerking kunnen komen van die aanvankelijke emotionele reacties van angst, onzekerheid, machteloosheid en minderwaardigheid en dan zal dit patroon van beschuldiging in relatie tot X zich blijven herhalen en uiteindelijk bepaalde gevolgen creeren in mijn relatie met X als reflectie van mijn relatie met mezelf waarin ik mezelf niet aan het ondersteunen ben om mijn interne conflicten te verwerken

Ik stel mezelf tot doel om mezelf onvoorwaardelijk te ondersteunen in het verwerken en richting geven aan mijn interne conflicten door het patroon van beschuldiging in mijn geest te zien als een teken dat er bepaalde ervaringen in mezelf zijn die ik aan het onderdrukken ben, en mezelf dus niet toe te staan mezelf te definieren in en als het patroon van beschuldiging in en als het besef en het inzicht dat de beschuldiging nooit werkelijk gaat om X maar eerder een patroon is dat mijn geest gebruikt om delen van mezelf die ik eigenlijk onder ogen zou moeten komen en waar ik van kan leren over mezelf te onderdrukken

• Wanneer ik een ander beschuldig leg ik mijn focus op 'de ander' waardoor ik de realiteit van mezelf niet zie, hetgeen vaak is dat ik eigenlijk precies hetzelfde doe als waar ik de ander van beschuldig. Beschuldiging is dus in feite de geest die ervoor wil zorgen dat ik in ontkenning blijf van mezelf en van die delen van mezelf waar ik me nooit van gewaar geweest ben door een ander ervan te beschuldigen.

Zelf-correctieve stellingen:

Als en wanneer ik zie dat ik X in mijn geest aan het beschuldigen ben van bvb niet om mij te geven, dan stop ik en ik adem, en ik zie, besef en begrijp dat beschuldiging een systeem is in de geest dat ontworpen is om ervoor te zorgen dat ik bepaalde eigenschappen van mezelf niet zal inzien door die eigenschappen te zien in een ander en een ander ervan te beschuldigen en mezelf in de slachtofferrol te plaatsen

Ik zie, besef en begrijp dat beschuldiging mij dus eigenlijk die delen van mezelf laat zien die ik eigenlijk niet wil zien, zoals het feit dat ik eigenlijk niet om mezelf geef en niet onvoorwaardelijk mezelf waardeer

Ik stel mezelf tot doel om beschuldiging terug te brengen bij mezelf en mezelf te ondersteunen om eerder die delen te zien van mezelf die ik probeer te onderdrukken en verbergen in de plaats van een ander te gaan beschuldigen en mijn gewaarzijn weg te halen van wie ik ben vanbinnen -- zodat ik mezelf compleet kan maken en kan bestaan op een manier die het beste is voor mezelf

Ik stel mezelf tot doel om verantwoordelijkheid te nemen voor die delen van mezelf waar ik anderen voor beschuldig door beschuldiging te zien als een teken dat er bepaalde dingen zijn die ik niet geef aan mezelf en dat er eigenschappen zijn van mezelf waar ik niet eerlijk over wil zijn -- zodat ik kan bestaan als een zelf-verantwoordelijk individu, vrij van beschuldiging, kwaadheid en haat

Dag 734: De geest als systeem van limitatie

Deze blog is een verderzetting op Dag 733: Het Ontwikkelen van je Expressie gebeurt in de Kleine Momenten. Wat over het algemeen kan opkomen voor veel mensen die de neiging hebben om zichzelf en hun expressie te onderdrukken, is een angst om te 'falen', of om 'afgang te maken',  'een mal figuur te slaan' en/of 'uitgelachen te worden', en dan specifiek een angst van de emotionele ervaring van schaamte en vernedering.

En dat is een angst die opkomt wanneer je voor de keuze staat om jezelf al dan niet uit te drukken. Dan komen er gedachten in je geest naar boven waarin je jezelf al helemaal afbeeld in de situatie waarin je jezelf uitdrukt, waarin je bijvoorbeeld een speech geeft, of je staat voor de klas een spreekbeurt te doen, of je speelt een spel waarin je iets moet uitbeelden, enzovoort. En in die afbeeldingen zie je je eigen angsten uitkomen. Je ziet als het ware het 'ergste' dat je kan overkomen afgebeeld. En onmiddellijk heb je dan zoiets van 'neen, dat wil ik niet!' en je kiest ervoor om je toch maar niet uit te drukken: om toch maar niet dat spel te spelen of iets voor te stellen aan de groep of simpelweg in een conversatie je mening te delen.

En die reactie op wat zich in je eigen geest afspeelt, waardoor je je dan uiteindelijk gaat onderdrukken (door ervoor te kiezen om je niet uit te drukken, ondanks je eigenlijk wel graag zou willen), speelt zich zo snel af in je geest dat niet niet per se stil staat bij wat er zich 'daarboven' eigenlijk aan het afspelen is. Je ziet bijvoorbeeld niet dat wat er in je gedachten naar boven komt eigenlijk maar een vrij wazig beeld is en niet al te specifiek is.

Je ziet niet dat de gedachte die opkomt in je geest in wezen de belichaming is van je eigen angst, die op zich ook niet al te specifiek is. Met andere woorden, als jij ervoor kiest om jezelf niet uit te drukken vanwege wat er in je geest omgaat, dan laat jij jezelf en je hele bestaan in de fysieke werkelijkheid als een fysiek wezen bepalen en sturen door een eendimensioneel en gelimiteerd systeem in je geest dat ten eerste niet gebaseerd is op de fysieke werkelijkheid omdat het zich compleet en helemaal alleen in je eigen geest afspeelt, en ten tweede niet betrouwbaar is omdat jij nog nooit de keuze gemaakt hebt om je realiteit te onderzoeken buiten dat systeem van zelf-onderdrukking in je geest om.

Dit hele systeem van zelf-onderdrukking dat gebaseerd is op die angst om je te generen of om 'afgang te maken' is in wezen een illusie omdat het hele concept van 'afgang maken' in de eerste plaats ook enkel in jouw geest bestaat. In de fysieke werkelijkheid zijn dingen niet zo eendimensioneel en oppervlakkig als oftewel afgang maken oftewel niet. Het is in feite je eigen geest die oppervlakkig is als jij gelooft dat dat de realiteit is en dat er niet meer is aan de realiteit dan die  ene beoordeling.

Als en wanneer je je eigen geest met meer diepgang begint te onderzoeken en uiteen te halen dan besef je dat dingen die aanvankelijk zo 'echt' lijken in werkelijkheid maar een perceptie zijn, een denkbeeld  dat enkel in je eigen geest bestaat.

Dag 602: Het Nut van Zelf-Onderdrukking

 Dag 602: Het Nut van Zelf-Onderdrukking

Het Veranderingsproces van Onzekerheid

Dit is een verderzetting op Dag 601: Het Loslaten van Onzekerheid waarin ik zelf-vergeving uitgeschreven heb in relatie tot de emotie van onzekerheid en specifiek de eigenschap van onzekerheid als zijnde een ervaring die voortkomt uit de neiging om een 'goeie indruk' te willen maken op de mensen in mijn wereld en realiteit, hetgeen noodgedwongen een 'oneerlijkheid' en leugenachtigheid manifesteert in mezelf aangezien er delen zijn die bestaan in mezelf langs binnen en langs buiten die ik in mijn geest heb beoordeeld als 'negatief' en 'slecht' en die dus niet gezien mogen worden wil ik een 'goeie indruk' maken op de mensen in mijn omgeving.

De ervaring van onzekerheid die opkomt in sociale situaties is dan de aanwijzer voor dit specifieke 'systeem' en mijn participatie in het patroon van het onderdrukken van delen van mezelf om een specifiek beeld te kunnen presenteren en projecteren naar mijn omwereld toe. Dit omdat onzekerheid gegenereerd wordt als een gevolg van het proberen iemand te zijn die ik eigenlijk niet ben - het proberen gieten van mezelf in een bepaald idee en beeld als de 'indruk' die ik wil maken op mensen. Maar uiteraard kan ik niet passen in dat idee omdat ik nu eenmaal een levend wezen ben en geen eendimensioneel idee en dus bestaat er de constante ervaring van onzekerheid in mezelf als de angst dat de dingen die ik onderdrukt en verborgen wil houden in en van mezelf door de spleetjes in het 'beeld' gesijpeld zouden komen en dat mensen met andere woorden geen 'goeie indruk' zullen hebben van mij.

De zelf-vergeving pas ik toe zodat ik voor mezelf zou inzien dat die onzekerheid en het patroon in mijn geest waaruit het afstemt niet is wie ik eigenlijk ben en dat ik in staat ben om mezelf te veranderen om te bestaan op een manier die het beste is niet enkel voor mezelf maar ook voor de wereld en realiteit waarin ik besta. Ik bedoel, omdat ik dat concept van indirect liegen over wie Ik ben in en als het willen maken van een 'goeie indruk' ben gaan aanvaarden als 'wie ik ben' omdat ik het ben beginnen uitleven in mijn bestaan hier op aarde, noodgedwongen echter aangezien ik nooit werkelijk heb begrepen waarom het zo moet zijn en hoe het ook anders kan.

Waarom is het immers dat we zulk'n ervaringen aanvaarden in onszelf als 'normaal' en als 'het leven' - ervaringen die onze relaties met onszelf en andere wezens saboteren? Waarom is het dat we die vorm van zelf-oneerlijkheid 'normaal' vinden, terwijl het leven in feite zoveel aangenamer zou zijn als we werkelijk onszelf zouden kunnen zijn in elk moment zonder ooit iets van onszelf te hoeven verbergen -- zonder ons te hoeven schamen over onszelf of zelfs maar te overwegen dat er dingen zijn van onszelf die 'slecht' of 'negatief' zijn?

Het ding is echter dat we blijken te geloven dat die ervaringen van schaamte die ons delen van onszelf doen willen onderdrukken en verbergen van anderen noodzakelijk zijn omdat er nu eenmaal dingen zijn die werkelijk 'slecht' zijn en die we dus moeten onderdrukken in onszelf door middel van zulk'n emotionele ervaringen van schaamte en schuld. Dit is echter niet meteen hoe het werkelijk zit. Meer daarover in de volgende blog.

Dag 555: Hoe Falen Vervat zit in Success - Het Stoppen van Angst van De Toekomst

Dag 555: Hoe Falen Vervat zit in Success - Het Stoppen van Angst van De Toekomst

Het Proces van Transformatie van Emotionele Zelf-Sabotage

Dit is een verderzetting op Dag 546 waarin ik drie situaties die zich afspeelden in mijn dagelijkse leven in de vorm van een patroon dat ik had onderzocht in relatie tot het detecteren en definieren voor mezelf waar en hoe het is dat ik mezelf saboteer in mijn eigen geest in relatie tot het leren van nieuwe dingen of het uitbreiden en ontwikkelen van mijn vaardigheden, talenten en vermogens. In Dag 549 had ik aldus de eerste situatie die ik had gedetecteerd, met name het creëren van een emotionele relatie met toekomstprojecties in mijn geest, bekeken en onderzocht en 'ontrafeld' in en als en door middel van het gereedschap van Schrijven in Zelf-Eerlijkheid.

In dit Schrijven in Zelf-Eerlijkheid kon ik voor mezelf zowel het probleem als de oplossing zien in relatie tot het creëren van toekomstprojecties in mijn geest -- waarin bijvoorbeeld het probleem was dat ik, omwille van de emotionele en gevoelsmatige relatie die ik had opgebouwd in mijn geest met toekomstprojecties, mezelf in wezen vastzette in en als een afleidingsmechanisme in mijn geest door mezelf te preoccuperen en bezig te houden met allerlei interne reacties op beelden in mijn geest die zogezegd 'mijn toekomst' afschilderde' en daardoor mezelf in wezen saboteerde in mijn eigenlijke echte fysieke beweging die plaatsvindt in en als mijn fysieke werkelijkheid in elk moment.

Met andere woorden, door geobsedeerd te zijn met 'de toekomst' en specifiek met 'wie ik zal zijn' en 'hoe mijn leven er zal uitzien' in 'de toekomst' in mijn geest in en als een angst/verlangen relatie in mezelf met die zogezegde 'toekomst' - was ik er eigenlijk voor aan het zorgen dat ik mezelf niet daadwerkelijk toepas in mijn dagelijkse realiteit om die 'toekomst' ook te verwezenlijken. Omdat, het enige waar ik mij eigenlijk mee bezig hield, is met het creëren van allerlei 'mogelijke' toekomstscenarios die op zich niet eens van praktische aard waren omdat die toekomstprojecties gebaseerd waren op verlangens en angsten - dus in wezen, was het enige dat ik werkelijk geprojecteerd zag in die toekomstbeelden in mijn geest, mijn eigen angsten en verlangens die op zich niet noodzakelijk te maken hadden met de eigenlijke realiteit van wie ik eigenlijk ben en van hoe mijn leven eigenlijk werkelijk bestaat op realistisch vlak.

Hierin had ik dus als het ware een gevangenis van energie gecreëerd in mijn geest waarin ik er in wezen voor zorgde dat ik nooit daadwerkelijk mezelf zou toeleggen op de praktische aard van mijn leven en mijn bestaan en op wat er praktisch gezien voor nodig zou zijn om een realistische toekomst voor mezelf uit te bouwen in en als mijn leven in deze wereld -- omdat ik meer vertrouwen plaatste in die fantasie-beelden in mijn geest die louter representaties waren van mijn eigen voorgeprogrammeerde angsten en verlangens. Ik zeg 'voorgeprogrammeerd' omdat als ik die angsten verlangens nader onderzoek dan zie ik dat ze bestaan in en als allerhande ideëen en geloofsystemen over wat 'goed' is en over wie ik denk en geloof dat ik zou moeten zijn om een 'goed' persoon te zijn en een 'goed' leven te leiden. Zoals bijvoorbeeld, kinderen krijgen, rijk zijn, een groot huis hebben, een schijnbaar gelukkig en successvol leven hebben, etcetera. 'schijnbaar successvol' omdat die toekomstfantasiëen in mijn geest op zich maar beelden zijn, het is een uiterlijke verschijning, een beeld, een idee, iets dat niet de eigenlijke realiteit toont die achter het beeld ligt. En het zijn die ideëen in relatie tot wat het wil zeggen om 'gelukkig en successvol' te zijn die ik geleerd en gekopieerd heb van mijn omgeving tijdens mijn kindertijd.

Het zijn 'idealen' en 'waarden' die voorgeprogrammeerd zijn in mijn 'bewustzijn' op basis van de 'idealen' en 'waarden' die bestaan in en als het 'bewustzijn' van mijn familie en van de samenleving waar ik mij in bevindt. Maar het zijn niet 'idealen' die praktisch zijn voor mij om mijn leven errond op te bouwen - in de zin van dat het eendimensionele beelden zijn in mijn geest, verbonden met een eendimensionele gedachte van 'zo moet ik zijn' en 'zo moet mijn leven eruit zien'. En zo ook met de angsten die in mijn geest bestaan in verband met die toekomstbeelden - hetgeen in wezen angsten zijn dat mijn leven zal 'falen' en dat ik die ideaalbeelden niet zal kunnen verwezenlijken. Maar, ik bedoel die angsten en het 'falen' zit eigenlijk al vervat in die toekomstidealen op zich omwille van het feit dat die ideaalbeelden niet realistisch opgemaakt zijn en dus gedoemd zijn om te 'falen'. Dus dit is het fascinerende punt in en van het sabotage mechanisme van de geest in en als de emotionele relatie met toekomstprojecties - is dat het een systeem van energie is waarin een polariteit van angst en verlangen mij cirkels doet draaien in mijn geest omdat ik nooit heb ingezien dat de angst en het verlangen één en gelijk zijn, het is één en hetzelfde - de angst zit gedefinieerd in het verlangen --- het 'falen' zit vervat in het '(schijnbare) success'.

Dag 536: Ik Weet Waar Ik het Over Heb! - Hoe en Waarom Verbergen we Onze Onzekerheden?

Dag 536: Ik Weet Waar Ik het Over Heb! 

Hoe en Waarom Verbergen we Onze Onzekerheden?

Wat is het dan dus dat ervoor nodig zou zijn opdat wij één en gelijk kunnen staan met onze interne onzekerheden en onszelf niet toestaan in een reactie gaan van het onderdrukken van deze onzekerheden en in het ego van de geest te gaan en daarin een rigide standpunt in te nemen van schijnbare zelf-zekerheid teneinde zowel onszelf als andere mensen ervan te overtuigen dat de onzekerheid en minderwaardigheid die wij ervaren in onszelf tegenover onze omwereld niet bestaat in onszelf?

Ten eerste moeten we ons ervan gewaar worden dat we bestaan in een angst van deze ervaring van onzekerheid in onszelf en dat we daardoor in het ego willen vluchten waar de illusie bestaat van zelf-bescherming in en als en door middel van het alsof doen dat er wel zekerheid bestaat in onszelf. Maar, uiteraard door alsof te doen, negeren we de realiteit, waardoor we in feite consequenties aan het creëren zijn voor onszelf omdat we immers ons vertrouwen gaan plaatsen op een illusie van zekerheid in relatie tot wat we weten en begrijpen over de realiteit waarin we ons bevinden, die in functie bestaat van het genereren van een Gevoel in onszelf -- in de plaats van dat we de eigenlijke realiteit zien zoals die werkelijk bestaat.

De gevolgen daarvan zijn dan bijvoorbeeld dat we zowel in ons individuele leven als in en als het collectieve bestaan als mensheid beslissingen gaan nemen die niet gebaseerd zijn op gezond verstand en die op langere termijn niet het beste zijn -- omdat we eerder ons vertrouwen plaatsen op geloofsystemen en meningen over hoe de realiteit in elkaar zit, dan dat we onze ogen gebruiken om te zien wat hier gaande is. Ik bedoel, als we werkelijk zouden zien wat er aan de hand is in onze wereld, zouden we dan niet al lang oplossingen gevonden hebben voor de problemen die hier duidelijk aanwezig zijn? In de plaats daarvan leven we in een persoonlijke bubbel, volledig afgeschermd van onze omwereld en de levens van andere wezens, mens, plant en dier --- omdat we hebben leren vertrouwen op ons ego als een reactie op de ervaring van onzekerheid in onszelf, dan eerlijk te zijn met onszelf en te vertrouwen op wat onze ogen eigenlijk werkelijk zien en wat hier werkelijk aanwezig is in onze wereld en realiteit.

En, zelfs al zouden we ons op dit punt belanden van het zien en beseffen dat er misschien een korrel van waarheid zit in deze bemerkingen - dat dit is wat we daadwerkelijk doen in en als onze geest als we eerlijk zouden zijn met mezelf en als we de moed zouden hebben en de moeite zouden doen om onszelf te onderzoeken in en als wie we zijn en hoe we hebben bestaan binnenin onszelf in relatie tot onze omwereld - dan nog zouden de meesten onder ons ervoor kiezen om niet de weg te nemen van zelf-eerlijkheid en zelf-integriteit maar om terug te glijden in de gemakzucht van de geest en de ervaring van comfort die we ervaren in het niet bevragen van onszelf en in het aanvaarden van de patronen uit het verleden ook al kunnen we duidelijk zien dat die patronen aan verandering toe zijn omdat ze niet overeen komen met de idee die we van onszelf hebben in onze geest als zijnde een 'goed persoon'.

In de volgende blog zal ik zelf-vergeving delen - als een gereedschap waarmee we onszelf assisteren en ondersteunen om uit deze ego-gewoonten te breken en onszelf de kans te geven om te kunnen veranderen - en in de eerste plaats verandering te kunnen overwegen --- zodat we kunnen bestaan als een zelf-eerlijk en integer wezen dat niet enkel beweert te geven om het leven maar dat ook daadwerkelijk genoeg geeft om het leven om op te staan en zichzelf in te zetten voor ware verandering van dit bestaan op aarde ten dienste van het verbeteren van het leven voor ieder wezen.

Wordt Vervolgd in Dag 537

Dag 491: Waarom Onderdrukken we Wie We Zijn in Onze Zoektocht Naar Validatie?

Dus, hoe is het dat we onszelf verliezen naarmate we opgroeien en leren om op zoek te gaan naar en waarde te plaatsen in het krijgen van validatie van de mensen in onze omgeving? En, nog belangrijker, waarom is het dat we dit niet merken, dat we onszelf aan het verliezen zijn in een verlangen dat in ons geprogrammeerd wordt doorheen onze kindertijd in onze interactie met ouders, leerkrachten en de maatschappij?

Is het omdat we onze Gevoelens niet in vraag stellen? Onze gevoelens die ons zeggen wat 'goed' en wat 'slecht' is? Onze gevoelens die ons vertellen dat het 'goed' is om in de voetstappen te treden van hen die ons zijn voorgegaan, en dat het 'goed' is om de wetten en regels die we collectief aanvaard hebben in onze samenleving niet in vraag te stellen? Onze gevoelens die er met andere woorden voor zorgen dat deze wereld en realiteit blijft bestaan in haar huidige hoedanigheid.

En wat is dit 'zelf' dat we aan het verliezen zijn door hoe we onze macht weggeven aan de gevoelens die we het leidinggevend principe laten zijn van onszelf en onze levensbeslissingen? Bestaat dit 'zelf' wel als we zelfs nooit in de gaten hebben gehad dat we niet meer werkelijk bestaan als een individueel wezen en levensvorm wanneer we een voorgeprogrammeerde en voorontworpen ervaring laten beslissen wie wij zijn in elk gegeven moment terwijl we onszelf bewegen in onze wereld en realiteit? Ik bedoel, als er ooit sprake geweest is van een 'zelf', zouden we dan niet tenminste op een bepaald punt in ons leven opgestaan zijn in het besef dat de gedachten en gevoelens en voorgekauwde ervaringen van liefde en haat, hoop en wanhoop, haat en vrede, enzovoort die onze omgeving aan ons opleggen, en gezegd hebben van "neen! Dit is niet wie ik ben!".

Ik bedoel, hoe kunnen we onszelf zomaar verliezen in het wereld-systeem van collectief gecreëerde 'bubbels' en 'illusies'  gecreëerd door zoveel verschillende aspecten in en van onze samenleving zoals bijvoorbeeld al de meningen en opinies en geloofsystemen die we van onze familiale structuur leren, dan zijn er de persoonlijkheidskenmerken en manieren en vormen van zelf-uitdrukking die we van andere kinderen kopiëren op school, de religieuze hersenspoeling van 'schuld' en 'boete' en 'straf', 'hemel' en 'hel' en dan zijn er al de verschillende commerciële begrippen die de ronde doen zoals 'liefde', 'romantiek', 'vrijheid', 'democratie' en, godbetert, 'spiritualiteit' - die we zomaar aanvaard hebben in onszelf alsof ze delen zijn van wie we werkelijk zijn en alsof we zelfs begrijpen wat deze begrippen willen zeggen. Terwijl we in alle eerlijkheid met onszelf niet eens zouden kunnen zeggen waar deze begrippen en concepten vandaan komen of hoe ze bestaan in onze werkelijkheid en onszelf.

Ik bedoel, we hoeven onszelf enkel de vraag te stellen: Op welk punt, waar en wanneer hebben wij zelf de bewuste beslissing genomen dat dit de begrippen zijn die wij zelf willen leven omdat het een statement en uitdrukking is van wie wij zijn binnenin onszelf? Het antwoord is dat we dat nooit gedaan hebben en dat we zelfs nooit enig gewaarzijn gehad hebben van 'onszelf' als het feit dat wij hier bestaan en aanwezig zijn als levend wezen op aarde en dat wij zelf verantwoordelijk zijn  voor deze wereld en dat wij daardoor de macht hebben om op te staan en een statement te maken in verband met wie wij zijn. Maar, in de plaats daarvan hebben we onszelf laten bepalen door gevoelens en emoties die we geleerd en gekopieerd hebben van onze omgeving omdat wij onszelf gedefinieerd hebben in en als het verlangen naar Validatie. Dat is het punt waar het allemaal begon - het feit dat wij enige waarde plaatsten in het krijgen van erkenning en goedkeuring en 'positieve aandacht' van 'andere mensen' --- dat is het punt waarop we onszelf verloren zijn, onze ware expressie en uitdrukking die uniek en individueel is.

Dag 184: Angst om te Falen als Zelf-Sabotage in het proces van Zelf-Realisatie

Dit is een verderzetting van "Dag 183: Wat als ik een Fout maak?!!"


ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd, te denken aan 'wat ik zal doen' als een beeld dat opkomt in mijn geest - dat bestaat in en als de polariteit van 'wat ik wil doen' en 'wat ik moet doen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geloofsystemen te hebben over 'wat ik moet doen' in en als overlevingsangst - waarin ik een beeld creëer in en als mijn gedachten en dat beeld projecteer in de toekomst, in en als de angst om te falen in wat ik doe, waarin ik een toekomstprojectie maak  als een beeld van mezelf als 'gefaald' --- en daarin verlangens toe te hebben gestaan te bestaan in mezelf van 'wat ik wil doen', om de angst om te falen te onderdrukken in mezelf en mij 'beter te voelen'

ik vergeef mezelf dat ik 'falen' heb toegestaan te bestaan in mezelf in en als een beeld in mijn gedachten, dat opkomt als reactie op een gedachte van iets nieuws dat ik ga doen/ondernemen, waarin ik mezelf in de toekomst projecteer en zie dat alles dat kan mislopen, misgelopen is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te reageren met angst op de toekomstprojectie van 'faling' - en daarin een polariteit  te creëren in mezelf waarin ik dan denk aan het doen van dingen die ik in het verleden gedaan heb die mij een goed gevoel gaven, om weg te vluchten van de angst om te falen in en als het 'doen van iets nieuws' --- en mezelf op die manier vast te zetten in een eindeloze herhaling van oude patronen en gewoontes, waarin ik nooit zal ontdekken wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik het personage van 'angst om te falen' heb toegestaan en geaccepteerd te bestaan in mezelf - als een opzettelijke zelf-sabotage techniek in en als de angst van verandering die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik toekomstprojecties heb toegestaan te bestaan in mezelf, in een poging om de 'uitkomst' van wat ik doe te controleren, en zo een gevoel in mezelf te creëren dat ik 'alles/mijn leven/mijn wereld onder controle heb' als een overlevingstechniek die ik heb gekopieerd van mijn ouders in en als overlevingsangst

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn wereld onder controle te willen houden, door de uitkomst van mijn beslissingen/daden in de toekomst te projecteren in mijn geest, en daarin al mijn angsten in verband met 'wat er zou kunnen mislopen' te projecteren - waarin ik mezelf saboteer in mijn proces van zelf-realisatie en zelf-ontdekking door steeds  te vertrouwen op die angst om te 'falen' en terug te grijpen naar oude gewoontes en patronen om mij 'goed' te voelen, in de plaats van nieuwe dingen te proberen/doen en door de angst te duwen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd eerder op angst te vertrouwen dan op mezelf HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben van verandering en daarin het personage van 'angst om te falen' in en als het projecteren van al mijn angsten in de toekomst als reactie op alle nieuwe dingen die mijn wereld inkomen te hebben gecreëerd als opzettelijke zelf-sabotage om ervoor te zorgen dat ik nooit zal veranderen --- maar dat ik steeds zal blijven teruggrijpen naar oude gewoontes en patronen van 'wat ik ken' en waar ik mij 'goed' in voel

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'nieuwe dingen' en 'verandering' als het doorbreken van oude gewoontes en patronen te verbinden met de ervaring van ANGST, in en als de gedachte/backchat dat ik 'niet weet wat er zal gebeuren' omdat ik het mij niet kan inbeelden en daarom de situatie niet onder controle zal hebben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van 'controle' door 'controle' te definieren in en als 'wat ik ken' en 'wat ik weet' als het verleden/herinneringen - en daarin angst te hebben van verandering en van nieuwe situaties door te geloven/denken dat ik daarin 'de controle zal verliezen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd angst te hebben om 'de controle te verliezen' door 'controle' van mezelf te hebben afgescheiden door 'controle' te definieren in en als 'wat ik weet/ken' in en als toekomstprojecties -- waarin ik, bij elke nieuwe situatie als een opening voor verandering die zich aanbiedt in mijn wereld, een beeld projecteer in mijn geest waarin 'alles misloopt en slecht gaat' als een groot zwart gat - en daarin/daardoor steeds opnieuw mijn toevlucht te zoeken tot bekende situaties uit angst van 'het grote zwarte gat' --- in de plaats van mezelf te definieren in en als 'controle' als de levende expressie van mezelf, in en als zelf-vertrouwen, in elk moment van ademhaling HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn vertrouwen te plaatsen in en als de geest als toekomstprojecties als beelden in mijn geest, in de plaats van in en als het fysieke lichaam als ademhaling als wie ik ben als HIER

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'vertrouwen' van mezelf af te scheiden door 'vertrouwen' te definieren in en als 'dat wat vertrouwd aanvoelt' als gewoontes en patronen uit het verleden in en als herinneringen als beelden in mijn geest - in de plaats van één en gelijk te staan met vertrouwen als de levende expressie van mezelf in en als elk moment van ademhaling

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd 'vertrouwen' te definieren in en als de geest als toekomstprojecties waarin ik het verleden projecteer in de toekomst en waarin ik, in en bij elke nieuwe situatie die mijn wereld binnenkomt, mij 'onvertrouwd' voel omdat ik mezelf niet kan inbeelden in en als een beeld van de toekomst omdat ik het niet 'ken' en daarin het gevoel heb dat ik mijn vertrouwen zal verliezen als ik deze nieuwe situatie zou instappen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd enkel situaties/mensen/dingen te volgen die 'vertrouwd' aanvoelen - en daarin te bestaan in en als het voorontworpen gelimiteerde programma van de geest als het verleden en mezelf zo te saboteren in het proces van zelf-realisatie en zelf-ontdekking

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren in en als een beeld in mijn geest, dat gebaseerd is op ervaringen, kennis en informatie uit het verleden - en te geloven dat dat beeld 'is wie ik ben', en dat ik dus enkel moet/kan doen wat ik in mijn verbeelding al heb uitgestippeld om 'mezelf niet te verliezen' --- in de plaats van in te zien dat ik HIER ben, in en als dit moment van ademhaling, en dat ik mezelf niet zal of kan verliezen, maar dat ik in wezen mezelf al verloren heb door mezelf af te scheiden van het fysieke lichaam en mezelf te projecteren en definieren in en als de geest


Wordt vervolgd in  Dag 185

Dag 172: Het Kameleon Personage in een Relatie

Voor Context lees "Dag 165: Wat is een Relatie?"

Hier kijk ik naar hoe ik mezelf automatisch aanpas en verander om meer te lijken op mijn partner en om 'meer bij hem te passen' in een relatie - ik neem zijn interesses over, zijn muzieksmaak, zijn meningen en opinies, zijn visie op de wereld, en onderdruk mezelf daarin compleet, uit angst om hem te verliezen, uit angst om afgewezen te worden, uit angst dat hij me niet 'leuk' zal vinden.

Deze angst is het gevolg van het positieve gevoel dat ik ervoer in het begin, wanneer hij avances maakte naar mij toe en mij daarin liet weten dat hij 'mij ziet zitten', dat hij mij leuk en knap en sexy vindt, waarbij ik mij speciaal voelde en mij goed voelde over mezelf ('energetisch opgeladen') - en het is dat positieve gevoel dat ik niet wil verliezen. Wat compleet absurd is, is dat ik in de naam van dat positieve gevoel mezelf dan compleet ga veranderen in en als het Kameleon Personage totdat ik haast niet meer besta om toch maar dat GEVOEL niet te verliezen -- over verslaving/obsessie gesproken. En wat hierin interessant is, is dat dat positieve gevoel dat ik met het 'samenzijn met hem' verbonden heb en de angst om 'hem' te verliezen, in feite niets met 'hem' te maken heeft, maar enkel met 'het gevoel dat hij mij geeft over mezelf' in en als de 'speciale aandacht' die hij mij geeft door te zeggen dat hij mij graag ziet en hoe knap, sexy en leuk ik wel niet ben.

Dus waar ik werkelijk angst van heb is om het personage van 'knap, sexy en leuk' waarin ik mezelf heb gedefinieerd in relatie met hem te verliezen - om dus 'mezelf' te verliezen als wie ik kan geloven dat ik ben wanneer ik bij hem ben. De vraag die zich hier uiteraard opdringt is 'is dat wel echt wie ik ben?', want als dat is 'wie ik ben', hoe kan ik mezelf dan zomaar 'verliezen'? Was het niet maar een illusie, een geloof waar ik mij aan vastklampte in mijn zoektocht naar en verlangen om 'meer' te zijn/hebben/ervaren dan wie ik eigenlijk ben?

En een nog belangrijkere vraag: Waar in godsnaam komt dat verlangen om 'meer' te zijn vandaan? Waarom was ik in mijn ogen niet 'goed genoeg' als wie ik ben? Hierin zie ik dat mijn startpunt in het begin van onze relatie er één was van 'minder', van 'inferioriteit', van 'angst' - als een ervaring van 'wie ik ben' die ik meedroeg uit mijn kindertijd in relatie tot mijn omgeving -- in relatie tot mijn ouders, mijn familie, mijn leerkrachten op school en de samenleving, waarin ik nooit geleerd heb om mezelf te aanvaarden, te vertrouwen en te respecteren maar om mezelf te onderdrukken, te beoordelen en te vergelijken. En het is vanuit die ervaring van 'minder' dat ik een relatie gecreëerd heb met iemand in mijn 'volwassenheid' waarin ik mij 'meer' kon voelen, waarin ik het gevoel kon hebben dat ik wel iets waard ben, dat ik wel iets te zeggen heb en dat ik een 'volwaardig iemand' ben in deze wereld.

Maar ook dat was nooit echt omdat het maar een geloof was, gebaseerd op wat iemand tegen mij zei - net zoals de ervaring van 'minderwaardigheid' een geloof was gebaseerd op wat mijn omgeving tegen mij had gezegd tijdens mijn kindertijd.

En terwijl ik dus tijdens mijn kindertijd mezelf heb laten overtuigen dat 'wie ik ben' niet goed genoeg en minderwaardig is - heb ik nu in en als het Kameleon Personage in mijn relatie, mezelf getransformeerd tot een 'personage' dat erkenning zou krijgen van mijn partner, zodat ik het GEVOEL kon hebben dat ik 'wel iets waard ben' en 'wel goed genoeg ben' -- nooit beseffend dat 'wie ik ben' in deze relatie, nog steeds bestaat op basis van en als het resultaat en product van de 'minderwaardigheid' waarin ik mezelf had gedefinieerd in en als mijn verleden, waarin ik dus geloof dat ik niet echt kan zijn 'wie ik werkelijk ben' en mezelf moet veranderen en aanpassen om 'goed genoeg' bevonden te worden. Hetgeen wil zeggen dat ik zelfs in mijn relatie, waarin ik gedefinieerd werd als 'leuk, sexy en knap' en dus 'positief' en 'waardevol', eigenlijk het personage van 'minderwaardigheid' aan het voeden/ondersteunen was door te bestaan in en als het Kameleon Personage dat gebaseerd is op het niet aanvaarden van mezelf (en wanneer mijn partner het dan uiteindelijk uitmaakte met mij, was dit voor mij enkel een bevestiging dat ik blijkbaar werkelijk 'niet goed genoeg'/'minderwaardig' ben).

En wat hierin duidelijk wordt is dat dit hele gedoe draait rond één punt, namelijk 'wie andere mensen zeggen dat ik ben' als geloofsystemen over 'wie ik ben', hoe 'andere mensen' mij definieren, beoordelen en zien/interpreteren --- waarin ik mijn hele leven heb bestaan in en als geloofsystemen en definities/beoordelingen over 'wie ik ben', nu eens 'slecht'/'negatief'/'minderwaardig' en dan weer 'goed'/'positief'/'waardevol', maar nooit werkelijk mezelf geweest ben als het levend wezen dat ik ben dat HIER bestaat.

Dit is waar het programma van de menselijke geest als het 'ik-bewustzijn' als 'identiteits-vorming' op gebaseerd is, namelijk het 'spiegelen' van onszelf aan onze omgeving - waarin we een 'zelf-beeld' als een definitie/identificatie opmaken over 'wie we zijn' als 'mens' --- en 'relaties' spelen hierbij uiteraard een cruciale rol, omdat het is door middel van Relaties dat we gedefinieerd en beoordeeld worden en dus een 'identiteit' kunnen opbouwen die geconstrueerd is op basis van en door middel van 'woorden' die dan onze 'gedachten' worden in onze geest. (Voor véééél meer gedetailleerd en specifiek perspectief in deze kwestie van hoe de menselijke geest functioneert en gecreëerd is/wordt, stel ik voor om de "Quantum Mind Self Awareness" series te beluisteren)


Wordt vervolgd in Dag 173